Home
Actueel
Blogs
Baldadigheid
Delen

Baldadigheid

Maandag 16 april 2018. Geplaatst onder: DepressieTrauma door Saskia Troy

Na het coma-ongeluk herstelde ik spoedig. Van een vriendin van mijn moeder kreeg ik een tekening van een circusclown en het appelschimmelpaard waar ik de trap van heb gehad. Deze heb ik boven mijn bed in de kamer gehangen. Ik kreeg nog steeds veel cadeaus, bloemen en kaartjes van vrienden en bekenden. Het paardrijden deed ik voorlopig nog maar even niet. 


Binnen een paar weken na de Intensive Care opname was mijn geheugen weer terug en kon ik me alles van daarvoor nog herinneren. In een sneltreinvaart werden de reken- en taalserie van de dagen dat ik thuis bleef en de laatste weken van het jaar daarvoor ingehaald en er kwamen al gauw weer vriendjes en vriendinnetjes over de vloer. De meester van de achtste groep van school kwam regelmatig langs om te controleren of het allemaal nog wel goed ging. Ik maakte een goede Cito-toets. Wiskunde en ruimtelijk inzicht net iets beter dan taalvaardigheid.


Er was echter iets veranderd. Van het braafste meisje van de klas werd ik een stout jongetje. Ik haalde ondeugende streken uit, droeg felgekleurde kleding, probeerde op te vallen, overschreeuwde mezelf en kwam creatief en artistiek gezien voor het eerst volledig tot uiting. Naar een Bal Masqué van een vriendin ging ik met mijn half kale hoofd verkleed als Boy George. Ik droeg een lange jas, zware make-up, neon sieraden, een cowboyhoed en vlechtjes in het haar dat ik op dit moment nog wel heb gehad.

Als nooit tevoren ontwikkelde ik een interesse in dinosaurussen, choreografie, ruimtelijk tekenen, cijfers en getallen, popmuziek en sterrenkunde. Ik raakte verslaafd aan rekenen en het luisteren naar muziek van Michael Jackson, Prince en Madonna. Het schrijven van verhaaltjes over dieren, kikkers die prinsen werden, verliefdheid en het zijn van allerbeste vriendinnen was nu voor mij als leerling van de achtste groep voltooid verleden tijd. Poëzie, dagboeken, bellenblaas en hartjes tekenen was voor kleine kinderen.
Op mijn verjaardag gaf ik een groot Thrillerfeest waarbij iedereen bleef slapen. We keken naar de horrorfilm Nightmare on Elmstreet met Freddy Krueger en werd tot laat gedanst op de muziek van het album Thriller van Michael Jackson. Er was een spookhuis met veel bloed, gebroken schedels, skeletten, kettingzagen, vlijmscherpe messen en afgehakte lichaamsdelen.


Ik was niet meer de model leerling van de pesterige juf die mij vlak na het ongeluk een “Draak van een Kind” noemde. Het braafste meisje van de klas was nu een jongetje met een half kaal hoofd, blauw omrande ogen en een wit spookachtig gezicht. Ondanks dat ik denk dat dit was wat ik nodig had op dit moment om te genezen van de traumatische ervaring van het coma ongeluk kon niet iedereen dit positief waarderen. Blijkbaar moest je voldoen aan de verwachtingen van anderen om er te mogen zijn.
Je mocht niet trots zijn op jezelf omdat je zomaar toevallig iemand was, maar alleen als je door hard te werken iets heel erg goed hebt gedaan.

 

Saskia

 

 

Lees hier de vorige blog van Saskia


Meer artikelen in DepressieTrauma

Reacties

2

Dankjewel! Ja, een super goed CITO toets. En een meester die girl power kon waarderen en geen rolmodel voor hoe een meisje zich moet gedragen voor mij in gedachten had.Kinderen een beetje de ruimte geven na een traumatische ervaring kan wonderen doen.


Saskia Troy  |  25-04-2018 15:47 uur

Wat een draak van een juf,gelukkig zo als ik lees ging jij door met leven,en ook ik denk om te genezen van de traumatische ervaring van het coma ongeluk! Blijf je zelf Saskia,laat je niet in een hokje plaatsen,leef en geniet ! Groetjes een nicht van jouw moeder!


Hannie van Tongeren,Monsma.  |  16-04-2018 20:44 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo