Home
Actueel
Blogs
BOEM en (niet meer) door….

BOEM en (niet meer) door….

Maandag 20 mei 2019. Geplaatst onder: Hersenletsel door Kelly Wildschut

Het is vrijdagmiddag 11 januari 2013. Max is 4,5 jaar oud en is net thuisgekomen na een vermoeiende schoolweek. De eerste week na de kerstvakantie is weer voorbij. Max heeft nog wat last van de naweeën van de waterpokken waar hij tijdens de kerstvakantie last van heeft gehad en ploft op de bank. Hij is moe. Aangezien hij toch ook nog wel erg graag vanmiddag bij een vriendje wil gaan spelen, gaat hij nu eerst een uurtje op bank voor de tv liggen om een klein beetje bij te trekken. Als het half twee is, en het tijd is om weg te gaan, stapt hij van de leren bank.


Max zwiert zijn benen van de bank. Een sierkussen glijdt mee op de grond. Max zijn voet raakt precies gelijk met het kussen de grond en zijn voet glijdt uit over het kussen…


BOEMMM…………


Max valt met zijn achterhoofd tegen de radiator aan….


Max begint direct hard te huilen van de schrik en de pijn maar is wel goed aanspreekbaar. Ondanks dat ik meteen ga koelen met een koud washandje is al snel een dikke bult op de grens tussen zijn nek en hoofd zichtbaar. Na een tiental minuten koelen en troosten en nadat het huilen is gestopt zegt Max dat het wel weer gaat. Alles lijkt oké met hem te zijn.


Nadat alles weer helemaal oké lijkt te zijn breng ik Max later naar zijn vriendje, verderop in het dorp. Als Max enthousiast gaat spelen neem ik met een glimlach afscheid, maar Max kijkt al nauwelijks meer om. Een vage ‘dag mam’ komt er nog net uit. Er is geen aandacht meer voor mama.


Na een klein uurtje belt de moeder van Max’ vriendje op. Of ik Max wil komen halen want hij is toch wel erg moe. Ik haal hem op. Eenmaal thuis aangekomen valt hij als een blok in slaap op mijn schoot. Heel vredig slaapt hij met een rustige, gelijkmatige, ademhaling. Pijn heeft hij niet. Na een tijdje leg ik Max op de bank waar hij rustig verder slaapt. Tot hij om 5 over 5 ineens uit het niets gillend wakker wordt en hij zijn hoofd vast houdt met zijn twee kleine handjes en schreeuwt: “Mama, Mama, mijn hoofd spat uit elkaar!!!”.


Aangezien de klok net de vijf heeft gepasseerd krijg ik de dienstdoende huisarts van een dorp verderop aan de lijn. Door de telefoon hoort de dienstdoende huisarts Max op de achtergrond schreeuwen en vind dat hij iets zachter moet doen. Ik loop naar de gang en vertel wat er is gebeurd. Max’ vader blijft bij hem. Ze stelt per direct door de telefoon vast dat het een lichte hersenschudding moet zijn… ik vraag meerdere malen of we niet langs moeten komen?? Hoe kan dit door de telefoon?! Als ik voor de zoveelste keer vraag aan de dienstdoende huisarts of we echt niet even langs moeten komen, vraagt ze hoe zijn ogen staan? Door de glazendeur week mijn oog al niet van hem af, maar loop toch naar hem toe en zeg dat ze wegdraaien, dan concludeert ze dat haar diagnose correct is. Een lichte hersenschudding. Ze hangt op nadat ze me heeft medegedeeld dat ik Max paracetamol moest geven en elke twee uur even wakker moet maken.

 

Daar zit je dan met een kind dat krijsend van de pijn in je armen ligt…

 

Kelly

 

Lees hier de vorige blog van Kelly


Meer artikelen in Hersenletsel

Reacties

2

beeter schap er mee strekte toe ge wens te


daphne schoolinge   |  25-05-2019 20:13 uur

Meteen herinner ik me dat gevoel, dat mijn hoofd explodeerde na een middagje voetballen bij een vriendje. Zo erg dat ik af en toe van mijn fiets kukelde.
Dat alles is nu bijna vijftig jaar geleden. Eh ja Kelly, er is veel geduld en begeleiding nodig.
Heel erg goed ga je er mee om, ook al zal het veel energie vergen.

gr.

H.


Hylke  |  20-05-2019 10:55 uur

Reageer op dit artikel