BZP-er

Donderdag 21 juli 2016. Geplaatst onder: ADHDIIH door Annelies Muilenburg

We lopen de klapdeuren door. Ik ruik de bekende geur, ik hoor het geroezemoes op de gang en ik zie het felle licht van de Tl-buizen. Het voelt op een gekke manier als thuiskomen. We zijn er weer, de afdeling Neurologie. Bij de zusterpost zwaait de verpleegkundige al naar me. Onderweg komen we de verpleegkundige tegen met de lunchkar. Ze vraagt of ik een broodje en een cracker wil. Zij weet precies wat ik wil eten maar ik hoef niet, dit heb ik thuis al gedaan. De verpleegkundige bij de zusterpost lacht vriendelijk en verteld mij dat ze een plekje heeft gevonden waar ik nog niet heb gelegen en dat het best een klus was. Ik lach. Ziekenhuishumor. Ik begreep niet dat dit grappig zou zijn, maar na een aantal opnames wel. Het maakt alles een beetje fijner.


Ik loop naar mijn bed en ga zitten. Mijn vriend pakt een kruk en gaat naast mij zitten. Een vertrouwd gevoel en een vertrouwd beeld. De verpleegkundige komt een bandje om mijn pols doen en vertelt dat de arts zo komt voor mijn lumbale punctie. Ik knik. Het is gelukkig dezelfde arts die dit altijd bij mij doet, ik kwam hem al tegen op de eerste hulp. Hij weet precies hoe hij moet prikken en houdt er zelfs van. Hij kent mijn rug ondertussen op zijn duimpje...

 

Mijn vriend en ik zijn in gedachten verzonken. Ik denk terug aan 3 maanden geleden, het moment dat dit hele circus is begonnen. Ik kwam binnen op de eerste hulp. Ik was onwel geworden op mijn werk, was mijn zicht verloren en kon niet meer helder denken. Ik had het gevoel alsof ik stomdronken was. Na een aantal onderzoeken en scans kreeg ik de diagnose Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH). Goedaardige verhoogde hersendruk. Het klinkt goed, maar dat is het zeker niet. Wazig, dubbel en vlekken zien, hoofdpijn en draaiduizeligheid. Je hebt teveel hersenvocht, waardoor de druk op loopt in je hoofd en de artsen weten niet hoe het komt.


Er zijn rond de 300 mensen in Nederland met de diagnose IIH. Voornamelijk jonge vruchtbare vrouwen, maar ook mannen en kinderen. Ik was er één van; 24 jaar en hersenpatiënt. Ik was veel te druk om ziek te zijn. We hadden net een huis gekocht, ik was een nieuwe studie begonnen en had een nieuwe baan. Ik mocht niet ziek zijn, ik had nog zoveel te doen.


Twee uur later zit ik een rolstoel. We gaan de klapdeuren weer door. Weg van het geroezemoes. Weg van het felle licht. Weg van de arts en de verpleegsters. Ik mag weer naar huis. De verpleegster zwaait nog even. In de lift zegt mijn vriend: "Je lijkt wel een BN-er in het ziekenhuis, iedereen weet wie je bent en hoe je heet'. Ik lach en zeg: "Nee, ik ben een BZP-er, een bekende ziekenhuispatiënt'. We lachen en lopen de lift uit.


Meer artikelen in ADHDIIH

Reacties

6

ik ben raar en heet piet :))D


hoi  |  28-09-2017 09:30 uur

Margriet Annee, ik vind dat je alle Idiopatische Intercraniale Hypertensie patiënten te kort doet door te stellen dat het probleem komt doordat je een druk leven hebt en het opgelost zou kunnen worden met voetreflextherapie. Ik maak al jaren gebruik van die therapie, al voor ik wist dat ik verhoogde hersendruk had, het ondersteunt, net als andere therapieën zoals antroposofische fysio, euritmie, siatsu, ayurvedische massage, mediteren, maar het is met deze therapieën niet te genezen. Ook regulier kunnen ze dat niet, omdat de oorzaak niet bekend is. En een rustiger leven, wat je wel miet leiden met verhoogde hersendruk, geneest het ook niet.


Joos  |  15-12-2016 02:45 uur

Mooi verhaal,zo denk il er ook over :het ziekenhuis met de kenmerkende luchtjes en de .... Klapdeuren


Daniël van Zaalen  |  03-08-2016 20:46 uur

Reageer op dit artikel