Home
Actueel
Blogs
De camping buurvrouw

De camping buurvrouw

Maandag 28 november 2016. Geplaatst onder: ADHD door Pip

Het is lekker warm. We staan op een heerlijk, rustige camping en we hebben toch een mooie, grote plek. Ik sta wat voor me uit te staren, als ik een stem hoor. Ik draai me om en daar staat een vrouw en ze kijkt mij aan. Geen idee wat ze wil, maar ik zet alvast een ‘geen belangstelling’ gezicht op. Ze komt zich even voorstellen. Meteen gaan bij mij de alarmbellen af; als iemand zich komt voorstellen op een camping betekent dat voor mij ‘ik kom even buurten hoor’.

 

Lief bedoeld, maar ik kan mezelf goed vermaken, dus liever even niet. Inmiddels kijkt buurvrouw mij aan: ‘Kun je me volgen?’ Wat krijgen we nu? Overhoring? ‘Nou, tot hoever heb je het kunnen volgen?’, vraagt zij…stemmetje in mijn hoofd giert het uit van het lachen. Inmiddels babbelt zij toch verder en gaat op mijn krukje zitten. ‘Als ik morgen niks tegen je zeg’, geeft zij aan, ‘is dat vanwege de hoofdpijn en niet dat ik je niet wil zien hoor!’ Stemmetje geeft aan dat ik nu toch even moet concentreren. ‘Ik heb al twintig jaar die hoofdpijn en…..’

 

‘Ko!!’, gilt ze dan. ‘KOHOOOOO, het is toch al twintig jaar?’ Hij schreeuwt: 'WAAHAAT?’ Stemmetje gaat nu op de hoogste stand van paraatheid staan, want daar komt KO al aan. Gelukkig geen stoeltje of kruk in de buurt en hij moet blijven staan. Let op, let op! gilt stemmetje maar er is geen houden aan. Vervolgens gaan we door twintig jaar ziek en zeer, leed en pijn. Stemmetje snikt inmiddels, ik kan niet meer, maar ik hoor mezelf zeggen: ‘wat erg allemaal’.

 

‘Wat is luisteren toch moeilijk als het busy in the headquarters is - mijn uitdrukking om aan te geven dat mijn hoofd vol is en ik niet meer kan luisteren.’ Geen probleem, buurvrouw praat wel wat langzamer geeft ze aan. ‘Wat grappig, the headquarters, je hebt wel humor hoor.’ Intussen denk ik waar blijft Kees nu, hij moet me echt komen redden hoor!!

 

Dus hebben we een geadopteerde zoon, hoor ik dan. Stemmetje is weer bij de les. Niks zeggen, voor je uitkijken en aftellen. We zijn er bijna. Niet dus er zijn ook kleinkinderen. Ik zie stemmetje nu als een emotieicoontje dat op ploffen staat. Het gesprek wordt nu echt te zwaar, niet te tillen. Ko vult aan, maar het gaat langs me heen wat er allemaal uit die twee monden komt.

 

Stemmetje vindt dat ik nu moet optreden, want mijn lichaam geeft ook door dat dit allemaal moet stoppen. Waar is de uitweg en dan zie ik Kees aan komen lopen met de wc rol in zijn hand. Kees kan in mijn ogen alles aan en loopt zelfs met een wc rol over de camping. Kom op, gilt stemmetje, jij ook naar het toiletgebouw en wel NU. Doen we, denk ik, Kees de buurtjes en ik naar het toiletgebouw.

 

Als ik terugkom zit Kees met zijn krantje en ik vraag hoe hij een eind aan het bezoek heeft gekregen. Heel eenvoudig, ik zei dat het tijd was om mijn krantje te gaan lezen en vakantie te vieren. Kees is er alweer klaar mee maar ik stuiter nog na..Kees heeft geen stemmetje in zijn hoofd. Dat is duidelijk. Maar mijn stemmetje zeurt alweer hoe ik het de volgende keer denk te gaan aanpakken.

 

Pip

 

Lees hier de vorige blog van Pip.


Meer artikelen in ADHD

Reacties

1

Mooi en helder verwoord wat zich afspeelt binnenin en waar op het noodzakelijke moment geen uitweg voor te vinden is - lijkt me erg zwaar, des te knapper dat je het met zoveel humor en lichtheid weet te beschrijven


Anne Vellinga  |  20-12-2016 19:10 uur

Reageer op dit artikel