Home
Actueel
Blogs
De onderschatte overschatting

De onderschatte overschatting

Donderdag 22 maart 2018. Geplaatst onder: BeroerteHersenletsel door Jeannette Rijpstra

Daar gaan we weer, het idee terug bij af te zijn. Het idee om weer terug te zijn op de dag dat ik eieren liet vallen in de supermarkt, 3 maanden geleden. Deze dag stond ik te huilen, midden in de supermarkt, en een medewerkster zei tegen mij: “mevrouw, het zijn maar eieren.” Natuurlijk wist en besefte ik dit, maar dit ging natuurlijk lang niet om de kapotte eieren op de vloer van de supermarkt. Ik was op, mijn kaarsje was uit, de emmer was vol, de welbekende druppel en de man met de hamer kwam even langs. En goed ook!

 

Wat ik dan doe? Ik leer tenminste. Ik heb geleerd van de therapeuten die mij hebben begeleid om mij af te vragen of dit wel een reële gedachte is. Is dit een gedachte die klopt? Op onderzoek uit … dus manlief gezegd dat ik het gevoel heb weer terug bij af te zijn. Hij kijkt me aan en zegt: “nee joh, je zit echt beter in je vel dan 3 maanden geleden. Alleen afgelopen dagen was je ook gewoon ziek!” Oh ja .. ik was ook nog “gewoon” ziek en daarnaast had onze kleine koter slechte nachten gehad, vanwege 4 (!!!) tandjes die even doorkwamen. Echt zielig, maar goed daar ga ik niet over schrijven. Ik lees het terug, het bovenste stuk, dus het is zo dat ik: 1. aan het terugkomen ben van mijn terugval, 2. een paar slechte nachten hebt gehad en 3. ik was ziek. Daarom voel ik me zo, daarom heb ik me eind van vorige week weer even heel ellendig gevoeld.

 

Mooie tip voor mensen met NAH (niet-aangeboren hersenletsel): Vraag het na aan een persoon die dichtbij je staat. Het kan een ouder zijn, een partner, een vriend, een vriendin etc. Als je over je grenzen gaat (ja dat kan, je bent een mens), dan kan je jezelf op tijd herpakken. En dat herpakken vind ik erg moeilijk. Ik vind het rete-lastig en soms erg ingewikkeld, want het gaat toch goed? Ik heb heel erg onthouden wat iemand laatst tegen mij had gezegd: “je poetst toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Misschien is dit wel een hele mooie quote voor op de koelkast: “zorg goed voor jezelf, daarna kan je pas voor anderen zorgen.”

 

Slik …. de basis, we gaan weer terug naar de basis. De basis is waar ik vandaan kom en nee dat is niet uit mijn moeder. Alhoewel ook waar, maar met de basis bedoel ik “thuis.” Thuis is mijn basis, mijn gezin is mijn basis, daar draait het om. Als ik uitval dan draait “de basis” niet meer. De basis is manlief die werkt en ik zorg voor de kleine. Dat laatste lukt even niet op de manier waarop ik het graag zou willen. Ik heb mezelf overschat, dat is óók een kenmerk van hersenletsel. Overschatting, het is geen stoerdoenerij, want ik denk echt dat ik het op dat moment kan. En ja, dat klopt want daar ben ik van overtuigd, maar niet de manier waarop ik het de eerste 7 maanden heb gedaan. Dat is overschatting, meer van mezelf vragen dan ik er voor terug krijg.

 

Een vriendin van mij zei laatst aan de telefoon, "het is misschien gewoon een burn-out waar je inzit". En dat is ook zo, dit is bevestigd door de dokter. Ik lach het nu gekscherend weg in mijzelf, een burn-out zonder werk? Best knap! Een burn-out kan je dus óók gewoon zonder werk krijgen. Een burn-out en NAH ligt echt heel dichtbij elkaar trouwens. Ik zal je eerlijk zeggen, ik was altijd al het type dat over haar grens ging. Ik was het type dat overal “ja” op zei en deed met alles mee. Met mijn NAH is het erger geworden. Ze zeggen dat karaktereigenschappen versterkt kunnen worden en dat is bij mij het geval. Grenzeloos, overschatting, overvragen, puur door schade aan mijn hersenen.

 

Ik kan concluderen dat een kind pittig is. Je eerste kind: alles is nieuw, je doet de dingen met gevoel en een beetje verstand. Dezelfde vriendin zei óók aan de telefoon: “ik vond het al erg pittig, laat staan jij, jij met je rugzak.” Ik denk na over haar woorden en ja ze heeft gelijk. Ik probeer het voor mezelf altijd te bagatelliseren. Ik werk niet eens, dus dit moet toch kunnen? Het antwoord is: “nee!!!” Niet zoals jij het deed de eerste 7 maanden van het leven van de kleine. Ik ga er weer komen! Dit is geen overschatting, want naast mijn grenzeloosheid, ben ik een vechter en bijt ik me vast in mijn doel.

 

De onderschatte overschatting, is mild uitgedrukt, want een kind kost energie. En ja natuurlijk krijg je er energie van, maar je gaat door, je moet door. Je gaat door tot je reserves en als je reserves op zijn? Dan ben je op en kan je niets meer. Een boodschapje in de supermarkt is al teveel, laat staan “gezellig” thee drinken met een vriendin. Het is er even niet, maar ik ben ervan overtuigd dat het weer komt.

 

Mijn doel is om goed voor mijzelf te zorgen en daarna weer compleet voor ons kind te kunnen zorgen. Kwetsbaar, ik stel me heel kwetsbaar op in deze blog, want ik ben de moeder, die even eerlijk is, hoe het er soms ook aan toe kan gaan. Ik ben de moeder, de moeder met NAH, die dolgelukkig is met haar kind, maar er soms even niet van kan genieten. Ik ben de moeder, die somber is en zo graag zou willen zeggen dat het heel goed gaat, of nee gewoon goed, is ook al prima. Ik ben de moeder die vecht en die gaat vechten tot ze er weer bovenop komt. Ik ben de moeder … dat ben ik.

 

Liefs,

 

Jeannette

 

Lees hier de vorige blog van Jeannette


Meer artikelen in BeroerteHersenletsel

Reacties

8

Lieve Jeannette wat mooi, weer herkenbaar en eerlijk geschreven. Je bent gelukkig met je gezin maar het is mooi heftig moeilijk dat ene luikje wat open is gegaan in je als je mama word dat maakt je nig een grotere vechter maar zorgt ook meteen weer voor een nieuwe valkuil. Het eerste jaar van een kindje is erg pittig (niet dat het erna niet meer pittig is maar anders) hopelijk word het dalijk allemaal weer wat rustiger voor je! Je kan het top mama! 💋😚


Susan  |  27-03-2018 20:38 uur

kippenvel over mijn hele lijf bij het lezen van dit artikel. Wat herkenbaar en wat heb je het mooi en eerlijk verwoord.


Jozé  |  24-03-2018 19:59 uur

Heel herkenbaar wat je schrijft... de basis, daar moet het omgaan.. en het is zo lastig dat alles om de basis heen aan je trekt,... het lukt mij niet te herstellen terwijl ik volledig voor de kinderen zorg. Die gaan dus óók naar het kdv terwijl ik revalideer. En ondertussen trekken mensen aan me. Ik leer steeds beter nee zeggen. Als ik mijn kind geen energie kan geven, dan jou ook niet... tenzij is er energie van krijg... en vaak zijn de mensen die aan je trekken, de energievreters... herken je dat?


Yv  |  23-03-2018 12:55 uur

Reageer op dit artikel