Home
Actueel
Blogs
De schoonheid van imperfectie

De schoonheid van imperfectie

Maandag 5 augustus 2019. Geplaatst onder: DepressieTraumaSlaapstoornis door Saskia Troy

Uren lang lag ik te woelen, te piekeren en staarde ik naar het plafond. Inmiddels ging ik al niet meer naar school omdat ik dit niet meer de gehele dag vol kon houden. Slechts een paar maanden daarvoor zou ik nog elk weekend vroeg uit de veren zijn geweest om paardrijwedstrijden te rijden en daar de intensieve voorbereiding voor te doen. Ondanks dat ik in het verleden altijd vroeg op stond om mee te helpen met het voeren, uitmesten en poetsen van de paarden legde ik me er bij neer dat ik een nachtvlinder zou zijn geworden. Mijn bioritme draaide ik volledig om waarbij de dagen de nachten en de nachten de dagen waren geworden. Mijn biologische klok was volledig in de war.


Met name in de ochtenduren was ik erg vermoeid en slaperig waarbij ik vaak een paar seconden even weg viel zoals bij een kleine epileptische aanval. Soms ging ik, omdat ik niet kon slapen, doordeweeks uit naar een discotheek voor studenten waar ik dan teveel dronk en me de volgende dag nauwelijks iets kon herinneren. Ik denk niet dat ik meer dronk dan anderen maar dat ik vanwege het coma ongeluk slecht tegen drank kon. Ook durfde ik niet goed nee te zeggen als mij iets werd aangeboden. Meestal voelde ik me dan erg schuldig. Daardoor lag ik dan weer de gehele dag met depressieve gedachten op bed. Het was een neerwaartse spiraal waarin ik was terechtgekomen. Een vicieuze cirkel van schuldgevoelens, negativiteit en opperste wanhoop. Hoe meer ik vocht hoe dieper ik wegzakte.


In de jaren na het coma ongeluk kon ik erg genieten van de artisticiteit, techniek en harmonie die benodigd was voor het rijden van dressuurwedstrijden met mijn halfbloed Arabische pony. De kennismaking met een oneindig universum waarin tijd en plaats geen rol speelden en er slechts onvoorwaarwaardelijke liefde was heeft mij veel inspiratie opgeleverd. Ik reed nooit alleen maar om de wedstrijd te winnen maar ging altijd voor de perfectie in het rijden zelf. De virtuositeit sloeg echter ondanks mijn sterke intrinsieke motivatie al snel om in een doorgeslagen perfectionisme. Steeds was er de angst dat ik niet meer aan de verwachtingen van anderen kon voldoen.


Ik had een sterke drang naar filosofie, zingeving en spiritualiteit waarvan ik het gevoel had dat daar geen aandacht van anderen voor was en zocht naar de verschillende manieren waarin werd omgegaan met de dood in de verschillende culturen en beschavingen omdat daar meestal niet over gesproken mocht worden. Ik las over hoe de Egyptenaren, de Islam, de Maja's, de Inca's, het boeddhisme en de christelijke religie omgingen met de dood, het bewustzijn en de wereld van de dromen.


Ondanks dat kinderen van deze leeftijd goed schijnen te slapen piekerde ik s' nachts veel en overdag raakte ik steeds vermoeider waarbij ik soms verstijfd van angst in bed lag. Het waarom daarvan is mij pas op volwassen leeftijd duidelijk geworden. Daadwerkelijk kon ik mij niet meer bewegen en pas onlangs ben ik er achter gekomen dat dit bij mensen met depressie, trauma en een hersenletsel als gevolg van een coma ongeluk vaker voor kan komen. De kans op een delirium of epilepsie is daarbij niet gering.


Op de zolderetage, die voor mij mijn slaapkamer was, struinde ik ‘s nachts eenzaam rond. Als ik na urenlang woelen, ronddolen en nachtbraken eindelijk sliep dan was dit heel erg diep. Standaard sliep ik door de wekker. Meestal hoorde ik deze niet eens. Het kan ook zijn dat ik me dit niet meer kon herinneren. ‘s Ochtends vroeg kon ik nauwelijks nog wakker worden en de eerste uren in het klaslokaal hing ik slaperig boven mijn tafeltje. Op school heeft dit voor mij erg veel problemen opgeleverd. Er werd daar geen rekening gehouden met de gevolgen van het coma ongeluk dat ik heb gehad.


In de jaren die daarna volgden begon het langzaam tot mij door te dringen waarom ik na het coma ongeluk het leven, met daarin de problemen van het volwassen worden van een adolescent, niet meer zo graag wilde als eerst het geval was; ik verlangde terug naar de gevoelens van rust, vredigheid en onvoorwaardelijkheid van tijdens de comateuze ervaring op de Intensive Care. De onwoorwaardelijke liefde waarbij er geen zelfzuchtigheid was maar slechts verbondenheid en waarmee ik daar heb kennisgemaakt kon ik na terugkomst in deze aardse wereld niet meer vinden. Het gaf mij het gevoel een verdwaalde vreemdeling te zijn.

 

Saskia

 

Lees hier de vorige blog van Saskia


Meer artikelen in DepressieTraumaSlaapstoornis

Reacties

5

@Hylke Op een bepaalde manier een stap vooruit inderdaad...dat is wat ik bedoelde te schrijven


Saskia   |  19-08-2019 14:36 uur

@Hylke Op een bepaalde manier een stap vooruit inderdaad...dat is wat ik bedoelde te schrijven


Saskia Troy  |  19-08-2019 14:36 uur

Ik was anderhalve week comateus en nog een puber, maar weet nu veertig jaar na dato dat ik dichter bij mijn eigen kern ben gekomen. Heel herkenbaar wat je schreef.


Hylke  |  05-08-2019 09:17 uur

Reageer op dit artikel