Home
Actueel
Blogs
Dit ben ik

Dit ben ik

Maandag 24 februari 2014. Geplaatst onder: Hersenontsteking door Ariena Ruwaard-Hooijer

Er zijn van die momenten dat je leven ingrijpend verandert. Je profielschets er ineens anders uitziet. Zo ging dat ook bij mij. Zoek de verschillen.


Profielschets (okt. 2007):
41 jaar, getrouwd, moeder van 3 kinderen, fijn thuis, gezond, al 20 jaar werkzaam in het onderwijs, uithuizig, leven in de brouwerij, maakster en verkoopster van unieke spullen, niet te stuiten, vol plannen en dromen.


Profielschets (jan. 2014):
47 jaar, getrouwd, moeder van 3 pubers, fijn thuis, blijvend restverschijnselen van hersenletsel na een doorgemaakte virale encefalitis, afgekeurd als juf, thuisblijver, rust, toch nog iets willen maken met handen en hoofd, afgeremd, zoekend hoe het nu verder moet met al die plannen en dromen.


Zes jaar terug werd ik overvallen door een virale encefalitis (hersenontsteking) en nu weet ik dat ik het omgaan hiermee heel anders aan had moeten pakken. Dat weet ik best; achteraf. Mijn reactie op de encefalitis was een dwaze. Ik dacht mijn hersencellen aan te kunnen sporen om mij mijn leven van voor de encefalitis terug te geven. Dus gaf ik ze opdracht om stug tegen de stroom in te blijven zwemmen, alle seintjes van mijn lijf te negeren en ik dacht dat alles dan wel weer goed zou komen. Een kansloze missie. Een tijd van oogkleppen voor en kortzichtigheid. En pas nadat ik mezelf volledig had uitgeput, ik op medische gronden (restverschijnselen van hersenletsel) als juf werd afgekeurd, besefte ik dat er geen weg terug was.


Ik moest het doen met wie ik was.
Dus harkte ik het verstand wat ik nog bezat bij elkaar om uit te zoeken hoe het verder moest. Omdat ik er iets van wilde maken. Voor mijn welzijn moest het thuis gebeuren. Natuurlijk mocht ik mijn zinnen verzetten. Iets doen. Hoe dan ook. Maar wel thuis. En begin met schrijven om te ontdekken hoe het nu verder moet. Het is een jaar waarin ik me grotendeels afsluit van de wereld. Me terugtrek in de beschutting van mijn eigen huis. Het nadenken, mezelf vragen stellen, de rust, het lezen en schrijven, doen wat kan, het proberen en zoeken heeft de blik op mijn leven veranderd.


Ik besef hoeveel geluk ik heb gehad. Het had allemaal heel anders af kunnen lopen. De ziekte heeft echter, ook al zie en merk je op het eerste gezicht niets aan mij, wel degelijk sporen achter gelaten. Zo ben ik vermoeid na het binnenkomen van veel prikkels, bezit ik een warrig brein dat moeilijk nieuwe informatie opneemt en kan ik niet meerdere dingen tegelijk doen. Maar het is wel een milde vorm van niet aangeboren hersenletsel.


Door het schrijven ontdek ik dat mijn kink in de kabel ook verhalen met humor, een knipoog oplevert. Want er is altijd wel wat met mij en het leven van alledag. En in mijn geval werkt humor. Het geeft lucht, het haalt de druk eraf. Of zoals Bert Wagendorp in de Volkskrant schrijft: ‘Niet perfectie maar imperfectie is de rode draad in ons bestaan. En gelukkig maar, want het leidt vaak tot hilarische taferelen en niets is saaier dan volmaaktheid.'

 

Dus wil ik mijn blog vullen met o.a. gedichten en verhalen over het imperfecte leven. Omdat niet perfect ook goed is! Het is slechts bedoeld voor wat herkenning, woorden om over na te denken, inspiratie, een traan, een lach of een knipoog.

 

Ariena


Meer artikelen in Hersenontsteking

Reacties

5


  |  27-10-2019 23:04 uur

Ook ik heb afgelopen 14 december met virale encefalitis een maand in het ziekenhuis gelegen en ik hoorde achteraf van mijn familie dat ze daar niet dachten dat ik de ochtend zou halen. ik weet van de ziekenhuis periode niets af een zwarte vlek heb alles achteraf gehoord, en daarna een maand in een revalidatie kliniek.
Ben nu 2 maanden verder en aan de buitenkant is er niet veel verschil aan mij te zien maar ben ontzettend moe en ben gewoon niet mijzelf. Ik heb een erge eetstoornis, ik lust mijn avondeten niet, wat ik ook probeer hartige dingen lust ik niet en sommige zoete dingen wel. De artsen in het ziekenhuis weten niet hoe dat komt en nu moet ik naar de arts in het revalidatie centrum om te kijken of hij een oplossing weet. Als je niet eet krijg je ook geen gezonde voedingsstoffen binnen die je helpen om weer op te knappen,.

Ik wordt hier zo moe van, zo heb je niets en zo heb je van alles.
Mvg Trea


Trea Strijd  |  02-04-2018 14:08 uur

Hoe herkenbaar... ook ik heb nu bijna 3,5 jaar geleden een virale encefalitis doorgemaakt. Niets is nog hetzelfde, afgekeurd om te werken (als verpleegkundige in het ziekenhuis). Een nu 5-jarig kind die zegt dat mama wat zieke kronkels in de hersentjes heeft. Een tikkende klok die me van de wijs brengt, blokkeren in mijn denken, blokkeren in mijn lopen en nog zo veel meer klachten. Ik ben nu 35 en vind het erg moeilijk te accepteren... maar we proberen positief te blijven, ook ik ben me er terdege van bewust dat het veel en veel slechter had kunnen aflopen...
Sterkte Ariena! Blijven schrijven, het helpt! Ik schrijf zelf teksten/gedichten en al zeg ik het zelf sommige zijn gewoonweg prachtig. :-)
Groet, Inga.


Inga   |  24-04-2014 14:43 uur

Reageer op dit artikel