Home
Actueel
Blogs
Een late diagnose

Een late diagnose

Donderdag 11 februari 2016. Geplaatst onder: Gilles de la Tourette door Janneke Kaim-Roossien

De laatste jaren hoor je vaak dat mensen pas op volwassen leeftijd erachter komen dat ze een aandoening hebben zoals autisme, ADHD of Gilles de la Tourette. Bij mij is dat niet anders. Afgelopen jaar was het tien jaar geleden dat ik te horen kreeg dat ik Tourette heb; ik was toen twintig. Hoe is dat gegaan? En waarom zo laat pas?


Op die laatste vraag is eigenlijk geen kort antwoord te geven. In ieder geval heeft schaamte wel een rol gespeeld. Op mijn achtste had ik al dwanghandelingen en de eerste tics begonnen rond mijn elfde. Ik herinner mij vooral dat ik mijn tics, zoals oogknijpen, er raar uit vond zien en dat ik daardoor het gevoel had dat ik ze beter niet kon doen. Maar dat was nog niet zo makkelijk: ik wilde de tics wel stoppen, maar dat ging niet. Constant voelde ik een aandrang om het uit te voeren.


In groep 8 liet ik mijn tics daarom nog de vrije loop, maar ik kreeg er toen geen reacties op. Dat was wel anders toen ik naar de brugklas ging. Ik ben uitgescholden voor ‘knipperbol' en ‘debiel' en jongens uit een andere klas gingen voor mij staan en deden dan mijn tics na. Ik was er behoorlijk door overdonderd, want de basisschool was eigenlijk altijd wel een veilige omgeving geweest. Maar op de nieuwe school vestigde ik al gauw de aandacht op mezelf door mijn tics. En dat terwijl ik een heel verlegen meisje was, dat liever gewoon in de massa opging. Ik moest er dus echt iets tegen doen!


Ik leerde mijzelf de discipline aan om mijn tics uit te stellen en als dat echt niet meer ging, kon ik ze verbergen met trucjes. Ik haalde bijvoorbeeld een hand door mijn haar als ik mijn ogen dichtkneep. Of als ik mijn mond moest opensperren, deed ik alsof ik moest gapen. Daardoor kreeg ik wel eens de vraag of ik zo moe was, maar alles was beter dan dat mijn tics zichtbaar waren, vond ik toen. De drang om mijn tics te doen werd in de loop van de puberteit steeds groter, terwijl ik steeds beter werd in het verbergen ervan. Dit kostte veel energie en niemand in mijn omgeving had door hoeveel last ik ervan had. Ook thuis niet, want ik deed de tics alleen op mijn kamer.


Vanaf mijn 16e lukte het niet altijd meer om alles te verbergen, maar ik vond het toen zelf heel moeilijk om er over te praten. Vanaf die leeftijd kreeg ik ook steeds meer angst en was ik neerslachtig. In die tijd was ik erg in mezelf gekeerd. Ik nam me wel voor: als ik het huis uitga, ga ik onderzoeken wat er met mij aan de hand is.


Op mijn 19e was het zover en ging ik het huis uit om samen te wonen. Ik was blij met alle vrijheid die ik had. Maar die vrijheid en alle veranderingen in mijn leven zorgden er wél voor, dat ik nog angstiger en depressiever werd. Ik was ook erg onrustig, had nog meer tics en ook weer last van dwanggedachten. Ik wilde nu echt weten wat er aan de hand was. In mijn volgende blog lees je hoe ik mijn zoektocht heb aangepakt en wat de diagnose voor mij heeft betekend.

 

Janneke  

 

Lees hier de vorige blog van Janneke 


Meer artikelen in Gilles de la Tourette

Reageer op dit artikel