Home
Actueel
Blogs
Een parttime leven

Een parttime leven

Donderdag 18 april 2019. Geplaatst onder: Halsslagaderdissectie door Anja de Jong

De maanden na mijn laatste afspraak bij de revalidatiekliniek verlopen traag. Het zijn maanden waarin ik thuis zit, alleen naar verplichte afspraken van het werk ga en verder zoveel mogelijk van alles afhoud. Ik merk dat ik inmiddels te lang afwezig ben van het werk. Al ruim anderhalf jaar. Ik voel mij een vreemde bij het bedrijf waar ik 15 jaar lang meer dan fulltime heb gewerkt.

 

De revalidatiearts en ikzelf hadden er vertrouwen in dat ik mijn leven zelf kon opbouwen. Maar de praktijk blijkt moeilijker dan gedacht. Het lukt me niet. Ik worstel de dagen door. Zodra ik te enthousiast word en ook maar enigszins mijn oude gebruikelijke patroon probeer op te pakken, gaat het mis en lig ik dagenlang voor pampus op de bank, met een hoofdpijn en vermoeidheid waar je U tegen zegt. Naar de keuken lopen en een kop theezetten voor mezelf is op die momenten te veel gevraagd, net als de trap op lopen om naar bed te gaan. Met alle macht probeer ik samen met mijn re-integratiecoach een weekschema te maken om de dagen goed door te komen en ik probeer te re-integreren bij een werkgever vlak bij huis. Maar het lukt me niet. En na een paar weken ben ik het aan mijzelf verplicht om het op te geven en opnieuw hulp te zoeken.

 

Nieuwe artsen, nieuwe scans, nieuwe uitkomsten. De conclusie? Hersenletsel. Dus toch. Er is geen twijfel over mogelijk. Vreemd genoeg voelt deze conclusie als een opluchting. Zelf heb ik het al die tijd geweten, maar naar de buitenwereld heb ik er keihard mijn best voor moeten doen om duidelijk te maken dat mijn klachten niet psychisch zijn. En hier ligt nu eindelijk het bewijs. Hier stopt de strijd. Vanaf nu hoef ik mijzelf niet meer te pushen om zo snel mogelijk aan het werk te komen. Ik hoef me niet meer schuldig te voelen als ik keer op keer bezoek weiger of afbel. En ik hoef niet meer boos op mezelf te worden als ik een dag niks uitvoer, dingen niet goed onthoud of verkeerd verwoord, of voor één halte de bus neem. Ik heb hersenletsel. En dit hoort er allemaal bij.

 

Maar de conclusie is keihard. En na een paar weken begint dat besef te komen. De kans is groot dat ik nooit meer aan het werk zal gaan. Voor velen een droombaan. ‘Vervroegd pensioen! Heerlijk toch?!’ hoor ik iemand tegen me zeggen. Ja. Vervroegd pensioen. Maar wel een pensioen waarin ik waarschijnlijk nooit meer de wereld zal rondreizen, niet meer spontaan uit eten kan, en niet meer zomaar op verjaardagsvisite kan gaan. Een pensioen waarin ik elke dag een paar uur in bed doorbreng, waarin ik met regelmaat helse hoofdpijnen doorsta en waarin ik keer op keer moet blijven uitleggen dat ik niet alles kan terwijl je niks aan mij ziet. Een parttime leven. Dat is wat het is.

 

Opnieuw volgt er een afspraak bij de bedrijfsarts, een van de laatste keren voordat ik officieel mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering zal aanvragen en ontslagen zal worden. Als ik na afloop het kantoor uit loop, passeer ik een collega die blijft staan en als één van de weinigen de tijd neemt om écht te vragen hoe het met mij gaat. ‘Zie ik je nog eens?’ vraagt ze begripvol, met een blik vol medeleven. ‘Ik denk het niet’, is mijn antwoord. Kort en afstandelijk, terwijl de gure februariwind om ons heen blaast. Maar al voordat ik me omdraai en wegloop, besef ik dat zij zo’n kil antwoord niet verdient. Net zoals ik een parttime leven niet verdien. En daar ter plekke, op een guur, ijskoud plein en in de regen, besluit ik dat ik niet akkoord ga met een parttime leven. Ik ga er alles aan doen om te bewijzen dat je óók met hersenletsel een fantastisch leven kunt leiden.

 

Lees hier de vorige blog van Anja.

 

Voor meer blogs van Anja, kunt u haar website bezoeken.


Meer artikelen in Halsslagaderdissectie

Reacties

5


  |  27-10-2019 23:15 uur

Anja, zo herkenbaar allemaal. Mijn man heeft jaren gevochten om zijn vroegere leven terug te hebben. Maar uiteindelijk geaccepteerd dat het nu anders is; maar daarom niet minder. We doen andere dingen, hij vult zijn dagen met andere dingen en weet dat deze heel waardevol zijn voor zichzelf en voor mij. Er is terug wat rust gekomen en dat straalt hij ook uit. Hij is terug een persoon die er staat en dit ook uitstraalt. We hebben alle overtollige ballast achter ons gelaten enkel de dingen die er toe doen horen nog thuis in ons leven. Er komt ongelooflijk veel energie vrij en hij neemt rust als hij dit nodig vindt voor zichzelf. Dit klinkt heel gemakkelijk en eigenlijk is dit ook zo. Familie en vrienden die je niet begrijpen kan je niet dwingen om dit te doen. En hij moet echt niet elke keer zichzelf verontschuldigen en alles uitleggen. Hij verdient het dat iedereen hem respecteert, ook met de mindere kantjes. Veel sterkte en geniet van het mooie weer tijdens het paasweekend !


Catherine Kindermans  |  20-04-2019 09:01 uur

Hoi Anja. Wat een heftig verhaal. Ook ik ben jaren met "pensioen" geweest vanwege hersenletsel. Het ene moment kon ik relativeren :" gelukkig ben ik er nog en kan ik dit of dat nog wel". Op de zware momenten is dat positief denken voor mij heel moeilijk: " Waarom ik? Of eigenlijk: Waarom wij, het gezin? Sinds een tijdje heb ik een super leuke parttime baan gevonden. Ik ben er aan begonnen met een paar uur in de week om de kijken hoe dit zou gaan. En wat blijkt nu..........20 uur in de week lukt. Uiteraard met heel veel steun en hulp van het thuisfront om daar alles onder controle te houden . Misschien zit zoiets er voor jou ook in na verloop van tijd.
De tips en adviezen van anderen zijn altijd goed bedoeld, moet je maar denken. Het is makkelijk gezegd: maar geef jezelf de tijd en vertrouw op de steun van je naasten. Veel geluk en liefde voor de toekomst gewenst!


Karin   |  18-04-2019 18:21 uur

Reageer op dit artikel