Home
Actueel
Blogs
Eerst kon ik alleen met mijn vingers verven
Delen

Eerst kon ik alleen met mijn vingers verven

Donderdag 31 januari 2019. Geplaatst onder: BeroerteHersenbloedingAneurysma door Meke Oomens

Dat creativiteit je hersenen kan stimuleren, blijkt uit de kunstwerken die in het atelier van het revalidatiecentrum worden gemaakt. Ik heb sinds 2011 een niet aangeboren hersenafwijking en ik leer vanaf mijn revalidatie in 2012 nog steeds nieuwe dingen.

 

Ik zit achter mijn schildersezel met een kwast in mijn hand en verfspetters op mijn witte gymschoenen, die ik aan had gedaan voor de therapie in de gymzaal.
Een klein wit doek is verdeeld in de kleuren geel, groen, wat roze en blauw voor de lucht. Het lijkt de achtergrond van een romantisch lentelandschap te worden, maar ik weet zelf nog helemaal niet waar het heen gaat. Het lijkt op de kunstwerken van de grote Surrealisten, dus eigenlijk is het kunst met een grote K.

 

Een paar keer per week ben ik, tijdens de periode dat ik ben opgenomen in het revalidatiecentrum, één van de stamgasten in het atelier. Elk vrij uurtje tussen de therapie ben ik er bezig met mijn eigen kleurrijke hand-arm therapie. Sinds de val van mijn fiets in oktober 2011 had ik problemen met de fijne motoriek van rechterarm- en been en voelde het met lopen en fietsen alsof ik stomdronken was. Wat zelfs door veel voorbijgangers naar me geroepen werd.

 

Tijdens de therapie moest ik naar de oog-hand groep, waar we eenvoudige en saaie oefeningen moesten doen. Zoals kleine boontjes van het ene potje in het andere doen, schrijfoefeningen of het snijden van groenten. Eigenlijk wilde ik naar de therapie in het zwembad, wat ook in mijn planning stond, maar dat mocht niet omdat er een gaatje in mijn schedel zat op de plaats waar de drain had gezeten. Gelukkig is er tijdig door iemand aan de bel getrokken en contact opgenomen met de neurochirurgen in Tilburg. Het gaatje was een open verbinding met de hersenen, waardoor zo het zwembadwater naar binnen kon lopen. Levensgevaarlijk voor (wond) infecties, ik wil er niet eens aan denken wat de gevolgen hadden kunnen zijn. Zelf was ik nog niet helder genoeg, door de medicatie, om de link te leggen tussen het gaatje en het zwembadwater.

Het was als geboren dolfijntje leuk geweest om naar de zwemtherapie te gaan, maar ik had al sinds oktober 2011 geen slag meer gezwommen en dat stond ook niet op mijn prioriteitenlijstje.

 

Ik had al een paar keer op het prikbord gezien dat er open atelieruren waren. De volgende dag ben ik naar binnen gelopen en heb ik aangegeven dat deze therapie niet in mijn planning stond, maar dat ik graag mijn motoriek wilde verbeteren door ontspannen te werken aan mijn eigen kunstwerken. Ik mocht elk vrij uurtje komen en de therapeuten hadden alle tijd en aandacht voor me. Ze zorgden dat ik aan het werk kon, door de materialen klaar te leggen en te zorgen dat ik het naar mijn zin had.


Tijdens het schilderen stonden de gebreken op de achtergrond. Er werd niet over gesproken en ik ging zo op in mijn schilderij, net als in een spannend boek, dat ik bijna vergat dat ik in het revalidatiecentrum was. Er was zelfs tijd en ruimte om te praten over de verschillende technieken en de kunstgeschiedenis. Het was een wereld vol revalidatiehelden, net als in een teamsport vol tactiek, techniek en concentratie. Ik wil elke dag geprikkeld worden om iets nieuws te doen en ik leg de lat hoog voor mezelf, soms iets te hoog. Dan moet ik afgeremd worden en even gaan rusten.

 

Eerst kon ik alleen en nogal houterig met mijn vingers schilderen en wat spetteren. In mijn herinnering kwam het moment naar boven dat ik als peuter van drie jaar met vingerverf het grote prikbord in de huiskamer vol had gekliederd met vingerverf. Heel onschuldig, want op de peuterspeelzaal mocht dat toch ook? Daar waren de muren één groot schoolbord en teken/schilderdoek en mijn kinderbrein zag het verschil niet tussen de ene en de andere muur. Toen al wilde ik kleur brengen in andermans leven, in dit geval mijn papa en mama.

 

Meke

 

Lees hier de vorige blog van Meke


Meer artikelen in BeroerteHersenbloedingAneurysma

Reacties

2

Hoi Lisette,
Dank je wel voor je reactie.
En leuk om weer wat van je te horen.


Meke  |  03-02-2019 16:53 uur

Hoi Meke,
Misschien ken je me nog van lang geleden, scouting Breda.
Vandaag kwam ik je naam tegen in tijdschrift van Hersenstichting....wat een schok te lezen overwat je hebt meegemaakt....maar wat heb je je er sterk doorheen gevochten!
Meke top zoals je met NAH omgaat en anderen bijstaat! Petje af


Lisette van Griensven-Daemen  |  03-02-2019 15:12 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo