Delen

Eten

Dinsdag 2 januari 2018. Geplaatst onder: Locked in syndroom door Ed Koning

Mijn herseninfarct heeft het esthetische aspect van het eten ongemoeid gelaten. Ondanks mijn moeilijke slikken, snelle irritatie in mijn keel en veel hoesten dientengevolge. Wat ik daarvóór lekker vond, vind ik nu ook lekker, zo niet lekkerder. En ik heb sindsdien meer rust en minder afleiding - meer tijd - om ruim aandacht te besteden aan het maken van lekker eten. Enkele maanden geleden heb ik bij wijze van experiment zelfs halfslachtig enkele keren mijn best gedaan om wat te laten mislukken, wat toen alleen maar leidde tot de meest fantastische creaties. Nou nou, niet overdrijven hoor...

 

De au pair:
‘ik heb vooral gemerkt dat wat je in een restaurant kunt eten, wij thuis (ze verwees naar ons) toch beter kunnen maken’.
Tot die conclusie was ik jaren geleden zelf ook al gekomen. Het is goed dat ik alles eet, want voor de lekker hoef ik zelden weg te gaan.

 

Sinds onze economie weer wat beter draait, lijkt het toch vooral eten te zijn wat de klok slaat. Let wel: in de breedte (ook letterlijk). De kwantiteit is toegenomen, meer food festivals, maar met de kwaliteit ligt dat toch even anders. We eten dus méér, maar niet per sé beter, vind ik. We waren een maand of zo geleden nog in een restaurant gaan eten, en dat had ons wel weer voor eventjes genezen. Wat een bagger, ondanks de flinke hoeveelheid mensen die er toch was. Of ben ik nu door aan het slaan en te blasé? Is het uiteindelijk toch een kwestie van smaak en moet ik gewoon niet zeiken? Nou dan, het smaakte mij in ieder geval niet. Maar dat had u zeker al begrepen?

 

Terug naar de au pair:
‘na afloop van het concert gingen we nog even naar een restaurant daar op de hoek. Hoewel ik toen écht geen honger meer had. Maar zij wilde me dit en dit (ze noemde een buitenlands gerecht) laten proeven. Bij ons thuis (dit keer verwees ze naar het land waar ze vandaan kwam) smaakt dat toch veel beter. Dan zit er in ieder geval ook peterselie in. En in Nederland gewoon knoflookmayonaise’.
Maar ik proefde toch ook wel een bereidwilligheid om het weer eens te gaan proberen. Zij wilde mij ergens uit eten nemen en ik haar ergens anders. Maar meer voor de uit dan voor het eten. In elk geval wat mij betreft, maar ik denk ook wel voor haar.

 

Mijn eetgedrag ná mijn herseninfarct heeft het esthetische aspect van het eten níét ongemoeid gelaten. Dat eten met mij erbij is toch altijd een heel avontuur, denk ik. Zelfs thuis. Niet saai, dat dan weer wel. Als u behoefte heeft aan wat commotie, kunt u mij altijd uitnodigen voor een etentje. In een restaurant moeten de omstanders bijvoorbeeld een stevige maag hebben. Mijn hoestpartijen zijn absoluut grensoverschrijdend. Ze dringen écht door tot de andere tafels. En ze laten aan duidelijkheid ook niets te wensen over. ‘Daar gaat iemand dood’, moet er gedacht worden. Dat valt dan overigens wel weer mee. Maar in het algemeen voert mijn indrukwekkende drama u toch terug naar onze grootste opera’s. ‘Brengt hij het er levend vanaf?’ lijken de mensen te denken, waarna ze hun aandacht weer beleefd beperken tot hun eigen tafeltje.

 

Een vriendin zegt dat ik beweging bén, waarmee mensen maar te dealen hebben. Dit zelfs ondanks mijn behoorlijk verlamde staat. Dat is dan waarschijnlijk meer vanuit het gezichtspunt van de andere mensen. Zoiets als een kind maar dan nog erger. Begrijpt u wel? Ik heb het ook nog niet gehad over de andere details van mijn ‘eten als een varken’. En die zal ik u maar beter besparen ook. Rest mij nog even dit vertellen. Ik eet altijd met een servet - een slabbetje - en dat is dan ook écht voor een héle goede reden. Bon appetit!

 

Ed

 

Lees hier de vorige blog van Ed


Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en houdt zich daarnaast tot op heden bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers. Lees meer op de website van Ed.

Zijn boek 'In stukken' bevat een bundel scherpe, rake en zelfs hilarische (zoals deze stukjes ook al werden genoemd) columns - observaties van het leven en van de zorg in het Nederland van 2017. Deze stukjes zijn eerder gepubliceerd op de gelijknamige website, aangevuld met nieuw materiaal, speciaal voor dit boek.


Meer artikelen in Locked in syndroom

Reacties

1

Geweldig! Als ik wat meer tijd heb later in het jaar nodig ik je graag een keer uit voor een etentje


Joanna Kluessien  |  03-01-2018 23:39 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo