Home
Actueel
Blogs
Even voorstellen

Even voorstellen

Donderdag 6 juni 2019. Geplaatst onder: DepressieAngststoornisPTSSBurn-out door Jessica Vens

Het moment waarop ik besloot te gaan schrijven, was het moment waarop ik me realiseerde dat er behoorlijk wat schaamte heerst. Niet alleen persoonlijk bij mij, maar ook in de maatschappij. Na lang erover na te hebben gedacht heb ik besloten mijn verhaal met anderen te willen delen, simpelweg vanwege het feit dat ik niet de enige ben, al voelt dat soms wel zo.

 

Laat ik mezelf even voorstellen...Ik ben een jonge vrouw van 28, uit het midden van het land, die "in principe" de wereld aan haar voeten zou moeten hebben liggen. Ben ontzettend creatief, heb een flinke portie levenservaring én doorzettingsvermogen. Die altijd al bezig geweest is met fotografie, schilderen, creeëren, presenteren, maken en spelen. Door veel praktijkervaring op te doen had ik een aardig portfolio opgebouwd , een professioneel netwerk om me heen en was ik overal wel bezig. Uiteindelijk stapte ik zelfs het kantoor binnen van een groots nederlands producent, weliswaar met knikkende knietjes, die me vertelde mijn talent niet tussen m’n oren zat, en ik hier absoluut verder iets mee moest gaan doen! Ontwikkelen! Maak het maar waar, laat het maar zien. Vastberaden om het te gaan maken en er helemaal klaar voor ondanks eerdere tegenslagen. Niks had mij eerder nóg echt tegen gehouden om te willen doen wat ik leuk vind,

 

Want ik weet wat ik leuk vind! Desondanks kon ik nooit echt concrete keuzes kunnen maken op het gebied van werk. Meer mensen, heel normaal. Ben een zorgzaam type naar mijn geliefden, en heb eigenlijk geen "échte" lichamelijke complicaties. Thans, dat lijkt zo, op het eerste oog. Waar ik last van heb, is onzichtbaar ziek zijn. Nou heb ik zelf altijd wel moeten lachen, en bestrijd ik negativiteit graag met humor en plezier. Dat houden we wel vol, dat doen we allemaal. Schouders eronder, en door. Positief denken en doen.

 

We doen het allemaal, want dat is ook wat we moeten doen. Het leven loopt gewoon door, we kennen het allemaal. Stress, verplichtingen, je relatie, inkomen, de normaalste zaak van de wereld. Bij mij leek het zich op te hopen en er geen druk van de fluitketel ging waardoor het van binnen voelde als een gillende keukenmeid die het kookpunt ruim voorbij is. Mijn moeder, (tevens mijn beste vriendin) kreeg in de afgelopen jaren 10 hartaanvallen, een hartoperatie en vorig jaar de diagnose longkanker, waarvan ze inmiddels gelukkig herstellend is. Mijn relatie met m’n partner stond onder hevige druk, mn carriere, daarmee doelend op het gebrek daarvan. Geen. Blijven lachen, volhouden.

 

Tót precies 8 weken geleden ik schijnbaar dacht dat de wereld verging, en dat ik doodging. Vrij a-typische paniekaanvallen die gedurende 9 dagen aaneengesloten aanhielden! Het werd vrij snel duidelijk dat ik dit keer wel erg dicht in de buurt van een mentale crisis/breakdown aanzat. Ik heb het geluk gehad ik al een heel team achter me had staan, reeds al bezig was met behandeling, en gelijk aan de bél heb getrokken. “ik had geen trek in nog een rondje” Ik liep rond met rouwgevoelens, en intens veel pijn en verdriet, het viel te verwachten, en het kan iedereen overkomen.

 

Ik leef met een heerlijk gevarieerde cocktail van PTSS, Angststoornissen, een Burn-out, en een Depressie. Alsof je de lotto wint! Ik wist letterlijk niet, wat me overkwam. Naast een hele waslijst aan lichamelijke klachten is de boventoon vooral gezet angst. Het voelt alsof je met een geheim rondloopt, die je angstvallig probeert te verbergen voor de buitenwereld. Wat nú dan natuurlijk geen geheim meer is...

 

Slechts een enkeling weet wat er speelt, en slechts een enkeling daarvan weet werkelijk hoe het vóelt.

 

Áls er iets is wat ik een ander mee kan geven, is dat je aan jezelf moet denken. Stop met het ontkennen van je ziekte, en je ziektebeeld en alles wat erbij komt kijken. Dat je iets niet aan de buitenkant ziet. betekent niet dat het er niet is. Ontkenning, van een ander, van jezelf. Onbegrip, zelfhaat en verwijten. Het is voor mij het meest vermoeiend en zwaar geweest om te ontkennen dát ik überhaupt ziek ben. Maar ik kan je verzekeren, dat er deuren voor je opengaan en het niet zo uitzichteloos is als het soms voelt, of lijkt. Praat! Huil, voel, leef! Doe er iets mee want je staat er niet alleen voor. Op weg naar herstel, alles anders. Alles eerlijk, alles open. Je vrij voelen, willen we dat niet allemaal?

 

Jessica

 


Meer artikelen in DepressieAngststoornisPTSSBurn-out

Reacties

12

Dankjewel voor je verhaal, zooooo herkenbaar, sterkte


Willy  |  11-07-2019 09:38 uur

Ik zou willen dat ik zo dapper was Jessica! Ik kamp met precies dezelfde problemen alleen mijn angststoornis duurde 2 jaar.
Wat betreft ‘Wim’ Ik woon al 10 jaar naast een zieke buurman. Niemand valt een zieke aan of lastig. Alle begrip voor de situatie. Hij is boos op het leven en heeft woede aanvallen, schreeuwt tegen zijn dochter en vrouw. Zet op een goede dag keihard de muziek aan in de tuin en in de avond gezellig samen buiten eten daar kunnen wij allemaal ‘de buren’ van meegenieten. Maar hè wie ben Ik om deze man wat te ontzeggen.
Totdat ik zelf een hersenletsel opliep en er niet meer tegen kon. Herstellen zou in rust en stilte moeten gebeuren maar anderzijds was daar geen begrip voor. Ik Ben letterlijk nu mijn huis uitgevlucht om te kunnen herstellen en kwam erachter dat mijn zieke buurman eigenlijk een hele nare egoistische man is met wie ik helemaal geen rekening meer wil houden. Sterkte Wim.


Rosanna   |  22-06-2019 09:06 uur

Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal. Dank je wel!


Loes  |  21-06-2019 07:45 uur

Reageer op dit artikel