Home
Actueel
Blogs
Feestdagen

Feestdagen

Donderdag 14 april 2016. Geplaatst onder: Hypofyse door Petra Serbanescu-Kele

Nu Pasen (alweer eventjes) achter de rug is, moeten we ruim een half jaar wachten tot de feestdagen weer beginnen. Dit jaar was de periode tussen Kerst en Pasen kort. Amper bijgekomen van de ene feestmarathon (Kerst en Oud en Nieuw, even later carnaval), hoppa, daar diende het volgende feest zich alweer aan (Pasen).

 

Met Pasen viert men de opstanding van Jezus Christus, drie dagen na zijn kruisiging. Op Witte Donderdag, de dag voor Goede Vrijdag, wordt Jezus door Judas verraden. Op Goede Vrijdag herdenkt men het lijden van Jezus aan het kruis. Op Paaszondag en Paasmaandag wordt Zijn opstanding gevierd. De data van de paasdagen verschillen per jaar: altijd op de zondag en maandag na de eerste volle maan in de lente. Dit jaar hadden we al snel een volle maan. Hoewel voor het gevoel de lente ver te zoeken was, heeft het blijkbaar toch zijn intrede gedaan. En dan mag Pasen niet achterwege blijven.

 

Pasen is een feest waarin je jezelf kritisch onder de loep neemt en het is een feest van vergeving en verzoening. Dit kan zweverig klinken, zeker voor niet-gelovige mensen. Toch is het goed om eens stil te staan bij deze zaken. In het algemeen of met betrekking tot een specifieke issue. Denk daarbij aan chronisch ziek zijn. Mensen met (niet-)aangeboren hersenletsel zijn chronisch ziek. Deze patiënten ondervinden vaak beperkingen in het dagelijks leven. Het dragen van een chronische ziekte is zwaar, zowel voor de patiënt als voor zijn of haar naaste omgeving. Er wordt van de patiënt verwacht zo goed mogelijk mee te draaien in de maatschappij. Het is belangrijk dat de patiënt zelf zijn of haar grenzen kent en die duidelijk aangeeft. Zo krijgt de buitenwereld een idee van wat er van de patiënt verwacht kan worden. Deze grenzen leert men kennen door kritisch naar zichzelf te kijken. ‘Wat kan ik? Wat wil ik? Wat wil ik inleveren om mijn doelen te bereiken?'

 

Vergeving en verzoening worden op verschillende manieren geïmplementeerd door mensen met chronische ziekten. Mensen kunnen verschillend reageren op de gestelde diagnose. De één denkt in termen van kunnen en vooruitgang. Hij of zij gaat zo goed en zo kwaad als mogelijk door met het leven. De gedachte erachter: ellende blijft niemand bespaard en men moet roeien met de riemen die men heeft. Anderen verdringen emoties of geven zichzelf de schuld van de ziekte. Dit is een moeilijk te doorbreken cirkel, omdat er vaak diepliggende levensgebeurtenissen en persoonlijke problematiek achter liggen. De kunst is deze issues - al dan niet met professionele hulp - een plekje te geven. Vergeving van jezelf en verzoening, lees acceptatie, met de ziekte zijn dan het eindresultaat.

 

Zo zien we maar hoe (religieuze) feesten van toepassing kunnen zijn op het dragen van lasten in het dagelijks leven. En nu snel nog de laatste paaseieren verorberen, want voor we het weten, ligt er alweer sinterklaassnoepgoed in de winkel.

 

Petra 

Lees hier de vorige blog van Petra 


Meer artikelen in Hypofyse

Reacties

1


  |  27-10-2019 23:13 uur

Reageer op dit artikel