Home
Actueel
Blogs
Haat-liefdeverhouding
Delen

haat-liefdeverhouding

Donderdag 7 december 2017. Geplaatst onder: Cavernoom in de hersenstamHersenbloeding door Ellen Hilberts

De week in het ziekenhuis was een week van veel ervaringen. Bewustwording kwam pas veel later, de tranen ook.


Toevallig hadden mijn ouders vakantie. Ze waren er, samen of een van de twee, elk moment van de dag. Arrian kwam na het werk. Ik was ook blij dat hij werken ging. Dat geeft hem veel afleiding.


Dinsdagmorgen kreeg ik een longfoto. Mijn saturatie was maandagavond dusdanig laag, dat er wel een achterliggende oorzaak moest zijn. Inmiddels had ik een diploma boven mijn... bed, rood, met een E en een persoon in bed. Ik was bedlegerig. De mevrouw die me kwam ophalen voor de foto's had dat diploma even gemist. (Denk bij de volgende zinnen een zwaar Weerts accent met een flink volume) "Goedemorgen!! Bent u mevrouw Hilberts? Loop maar even mee, we gaan longfoto's maken!" "Sorry mevrouw, ik kan niet lopen. Kijk maar naar mijn diploma." "Nouuuu, hoe kan dat nu? Je bent pas 23! Ik denk je loopt wel even mee." "Nee mevrouw, ik heb een hersenbloeding gehad en ben halfzijdig verlamd. Ik lig op de stroke room??" "O, ja, uh, dan moet ik even iemand halen want ik kan niet alleen een bed transporteren."


Transport ging prima. Volgende "met-je-neus-op-de-feiten-momentje". "Mevrouw, kunt u even rechtop komen zitten, shirt uit en daarna hier op de kruk plaatsnemen." Ik kon het alle drie niet, en zeker niet alleen. Mama heeft me geholpen en mij vastgehouden op de kruk.
Uitslag; door het ingeslikte braaksel had ik er een longontsteking bij. En geen kleintje. Kak. Antibiotica erbij. Gelukkig had ik al een infuus.


Ik kreeg ook bezoek van een ergotherapeute (arm- en handfunctie), logopediste (praten en slikken) en de fysiotherapeute (rechtop zitten, functie voet en been, lopen).
De ergo gaat mij niet meer vergeten. Ze kwam binnen en legde een potlood op tafel. Of ik even mijn naam wilde opschrijven. Ik vond dat zo'n achterlijke vraag... een juf vragen om haar naam op te schrijven, dat ging ik op mijn mooist doen. Hoe achterlijk is het dan, dat ik de potlood niet kreeg opgepakt? En toen me dat eenmaal lukte, waarom kon ik dan mijn naam niet schrijven? Ik raakte gefrustreerd, probeerde te vloeken, werd boos omdat dat ook niet ging en gooide het potlood naar de andere kant van de kamer...
Dit was de start van een haat-liefdeverhouding met mijn therapeuten. Ze weten het echt goed, zij zijn de professionals. Maar, ik moet de therapie ondergaan... bewustwording was stap 1.

 

Ellen

 

Lees hier de vorige blog van Ellen


Meer artikelen in Cavernoom in de hersenstamHersenbloeding

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo