Home
Actueel
Blogs
Ik ben terug!

Ik ben terug!

Maandag 17 oktober 2016. Geplaatst onder: Moyamoya door Vera de Joode

Eind september 2015, was de dag dat ik wakker werd met (alweer) dat rare gevoel, of eigenlijk helemaal geen gevoel, bij mijn linker mondhoek. Ik weet nog dat ik een vriendin voor de lol appte ‘haha, moet je nou eens zien!' En dat zij mij vertelde dat ik even langs de huisarts moest gaan.
Ik vond dat onzin en ging nog even naar school. Het waren ten slotte maar twee uurtjes.

 

Eenmaal op de fiets merkte ik, dat ik niet goed verstaanbaar was. Dit was wel lastig, dus op school toch maar even via mijn moeder een afspraak gemaakt bij de huisarts.

 

En die avond/nacht lag ik voor het eerst van mijn leven een nacht in het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik gespannen was voor de MRI-scan, ik was nog nooit in zo'n ding geweest en had geen idee wat ik mij erbij moest voorstellen. Eenmaal terug op de afdeling Neurologie, zei een zuster dat het nog wel even kon duren voordat ik de uitslag had. Ze zei dat als ze snel terug zouden zijn, het foute boel zou kunnen zijn. Na een half uur stond de neuroloog aan mijn bed met de vraag of ik mijn moeder even kon bellen om te vragen of die wou komen...

 

Ik was doodsbang, waarom had ze al zo snel de uitslag? Wat is er aan de hand? Waarom kan ze het mij niet eerst vertellen? Wat nu? En wat voor mij ook belangrijk was; wanneer kan en mag ik naar huis? En weer naar school en stage? Niet wetende dat het (voor mij) kleine klachtje, zo'n grote invloed zou kunnen hebben.

 

De uitslag was dus dat ze vlekjes hadden gezien op de scan, kleine beschadigingen in mijn hoofd. Mijn hoofd? Ik vond het een lachertje, en toen zag ik de beelden... en was het opeens echt.Best gek als je 19 bent en je ligt op een afdeling waar de gemiddelde leeftijd minimaal 40+ is. Ik werd naar een soort bewakingskamer gebracht en hier werd ik aangesloten op een hartmonitor. Ik lag hier niet meer alleen op een kamer, maar had wat aanspraak wat eigenlijk ook wel fijn was. Ik kreeg nog een paar vervolg onderzoeken en een paar weken later kreeg ik hier de definitieve uitslag van. Doorverwijzing naar een universitair ziekenhuis.

 

Ik ben zo blij dat dit nu achter mij is en dat ik kan zeggen dat ik al 3 maanden niet meer voor mezelf in een ziekenhuis ben geweest, heerlijk! Ik geniet nog steeds van iedere dag, dat ik weer lekker rondhuppel op mijn stage en weer rare dingen met mijn vrienden doe. Wat heb ik het gemist dat we op zaterdagavond weer even een gek spelletje deden en tot 's avonds laat op de fiets zaten onderweg naar de stad ofzo.

 

Ik kan het naar mijn gevoel weer zeggen; Ik ben terug!

 

Vera

 

Lees hier de vorige blog van Vera

 


Meer artikelen in Moyamoya

Reacties

3

Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben trots op je!


Diana  |  31-05-2017 13:36 uur

Blij om te lezen Vera dat het weer goed gaat met je


Ivo vroom  |  17-10-2016 12:32 uur

En hoe !!! Hahaha GAAAAAATEKAAAASMAAAAT !!!!


Yvonne van Haaren  |  29-09-2016 08:18 uur

Reageer op dit artikel