Home
Actueel
Blogs
Ik mis die oude demente man
Delen

Ik mis die oude demente man

Donderdag 7 februari 2019. Geplaatst onder: Dementie door Lieky van der Velden

Mijn vader en de weg die hij moest gaan. Geen pardon voor hem. Geen uitstel en ook geen handleiding-boekje erbij.


Als ik terug denk, besef ik dat ik meer aan die oude demente man denk, dan aan mijn vader die ik al 63 jaar heb gekend. In dat jaar bemerkten wij (de kinderen) pas dat er met pa meer aan de hand was dan alleen maar een oude man die weleens wat vergat. Dingen vergeten gebeurde steeds meer. Hij veranderde van een lieve zorgzame vader naar een lastig en agressief iemand. Tot op het laatste moment was hij een oud mannetje die in elkaar gezakt zijn beurt afwachtte om zijn leven vaarwel te zeggen.

 

In het begin was hij verward. Na een tijd veranderde dat in agressieve buien. Begrijpelijk. Hij besefte dat hij de macht over zijn denken verloor. In het begin merkte hij dat er iets niet klopte waar hij geen vat meer op had. Dat maakte hem bang, verdrietig en opstandig. Hij probeerde zich te weren tegen het onvermijdelijke dat in gang was gezet. Pa veranderde van karakter en gedrag. Het was een insluipend gebeuren dat niet te stoppen of te beïnvloeden was.


Voor ons was het ook vreemd hem te zien veranderen in een totaal andere persoon. Hij is zijn leven lang onafhankelijk geweest. Hij verlangde alleen maar naar vrijheid en pakte die ook, want dat hoorde bij hem. Zo kennen wij hem en niet anders.

 

Wij hadden geen keus en lieten het maar op ons afkomen om ons aan deze situatie van alle dag aan te passen. De veranderingen bleven volgen. De een na de andere verandering was onherroepelijk.
In een tamelijk korte tijd veranderde alles in een rap tempo, voor hem en voor ons. Op het laatst wist hij niet eens meer dat wij zijn kinderen waren. Hij vond het leuk dat we kwamen en wist wel nog te begrijpen dat wij hem wel ergens van kennen en dat we hem graag mogen.

 

Vanaf dat definitief het oordeel was gevallen, "Meneer van der Velden u bent DEMENT" ging het razend snel bergafwaarts. Hij verloor zijn vrijheid (autorijden), zijn geheugen liet hem in de steek, hij had alleen nog maar vreemde mensen om zich heen. Iedereen wilde eigenlijk wel iets van hem. Hij zag beelden die er eigenlijk niet echt waren. Zoals bijvoorbeeld een oorlog dat weer gaande was. Dat de soldaten bij hem in de woonkamer waren. Hij wilde altijd ergens naar toe. Ook vertrok hij bij zijn huis en liet de voordeur open staan. Hij was meerdere keren onderweg op zijn slofjes en met zijn pyjama aan. Soms verstopte hij zich als hij in de gaten had dat wij hem zochten. Op een gegeven moment waren wij zijn vijand. Dat was niet uit zijn hoofd te praten. Hij was er van overtuigd. Verschrikkelijk om te zien. Voor ons, voor hem zelf, maar zeker van onze broer zijn enige zoon waar pa altijd een heel goed contact mee had.

 

Alles veranderde. Het meeste is mij opgevallen dat, steeds als er een verandering in pa zijn omgeving en leven gebeurde, bijvoorbeeld door thuishulp die bij hem kwam, zag hij als vreemde indringers in zijn huis (zijn vertrouwde omgeving). Of toen hij door de verzorgers werd gedouchd. Daar heeft hij mee gevochten. Hij heeft zich tot na het aankleden geweerd. Zoiets had pa nog nooit meegemaakt. Hij is nooit ziek geweest of in een ziekenhuis geweest om verzorgd te worden. En nu werd hij in zijn eigen vertrouwde thuis door vreemden gepakt en gedouchd. Achteraf zou ik dit nooit meer toe laten. Laat die man met rust. Niet te veel veranderen in zijn huis en omgeving. Dat bracht hem steeds meer verwarring waardoor hij heel snel achteruit ging. Maar ja, dat is achteraf. Zoals ik al schrijf er is geen boekje bij, wat is het beste om te doen voor je pa.


Nadat hij met een longontsteking in het ziekenhuis terecht kwam, was het hek van de dam. Pa raakte zichzelf kwijt. Soms moesten wij ook wel met deze gebeurtenissen lachen over het kattenkwaad dat hij uithaalde. Na enkele dagen was hij ook weer vergeten waar hij eigenlijk woonde. Wij wisten toen dat hij toch echt niet meer thuis alleen kon wonen. Wij hebben alles van hem opgeruimd en laten inschrijven in een zorg/verpleeghuis. Daarna ging alles nog sneller bergafwaarts. Pa begon langzaam te veranderen in een mens die geen kracht meer over had om zich te weren in alles om hem heen.
Zijn lichaamskracht verzwakte zodanig dat hij uiteindelijk zijn strijd voor het behouden van zijn leven had verloren. 

 

Ik mis hem, die lieve oude demente man. Ik ben van hem gaan houden en wilde nog zoveel met hem doen, meer tijd met hem doorbrengen. Maar helaas.
Ik vond hem zo leuk. Wij waren lief voor elkaar. Ik heb in die paar maanden meer met hem beleefd en ondernomen dan in mijn hele leven met mijn vader heb gedaan. Hij vond mij aardig en dat liet hij mij weten ook. Dat heb ik eerder nooit van mijn vader gemerkt/gevoeld/gehoord.


Nu ik dit schrijf en er over nadenk besef ik eigenlijk dat ik dankbaar ben voor deze laatste intensieve maanden met Pa. Ik zal ze koesteren de rest van mijn leven. Want dit maakt alles goed wat ik toen 63 jaar had gemist.


Dag Pa, het ga je goed.

 

Liefs Lieky van der Velden, je jongste dochter..


Meer artikelen in Dementie

Reacties

1

WOW Lieke, jouw verhaal kon mijn verhaal zijn. Ook ik zie mijn vader veranderen van een zeer belangstellende, rustige en vredelievende man naar iemand die agressieve buien heeft omdat hij vanwege vasculaire dementie en Alzheimer "zijn hoofd niet meer op orde krijgt". Mijn Pa zit inmiddels in een verzorgingshuis maar is daar ook eenzaam omdat medebewoners zijn gedrag niet snappen. De ene dag dwars en vervelend en de andere dag de lieve behulpzame man met humor en grapjes. Voor mijn pa moeilijk maar ook voor zijn enige kind en dochter vaak onbegrijpelijk.


Rosa  |  07-02-2019 08:55 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo