Home
Actueel
Blogs
Indianenverhalen
Delen

Indianenverhalen

Maandag 17 juli 2017. Geplaatst onder: DepressieTrauma door Saskia Troy

De herinneringen aan het coma ongeluk en de gedachten, de gevoelens en de herinneringen die ik daar op dit moment nog over heb zijn met name gebaseerd op de verhalen van anderen. Het brein wordt creatief als het er naar op zoek gaat om de leegte op te vullen die is ontstaan vanuit het geheugenverlies door de bewusteloosheid en de coma. Mijn visualisaties zijn levendig, voornamelijk gebaseerd op fantasie en de verhalen van anderen.


Aangekomen op het veldje op de manege waar het ongeluk is gebeurd liet ik mijn paard Matador op de grond rollen. Hij sprong op en maakte een bokkesprong waarbij hij met zijn hoef tegen mijn hoofd trapte. Ik viel neer in het zand. Er was niets dan zwarte leegte. Wat er toen gebeurde heb ik slechts gehoord van anderen en is in de loop der jaren getransformeerd tot mijn eigen fantasierijke versie van de waarheid.


De mensen van de politie te paard belden de ambulance en met een aantal mensen hebben ze mij de ambulance ingedragen. Ik trapte, schopte en sloeg wild om me heen. Ook zou ik nog een aantal meters met een bloedend hoofd door het zand zijn gekropen. Daarna is de ambulance langzaam naar het ziekenhuis gereden waarbij het verkeer is stilgelegd. Daar ben ik nog voordat ik uit de coma was geopereerd. Mijn familie werd verteld dat ik het waarschijnlijk niet zou overleven omdat het risicovol is om te opereren als iemand in coma ligt.


Een aantal vriendinnetjes zouden mijn hersenen hebben gezien, een vriend zou volgens weer iemand anders hebben staan huilen tegen een boom, een vriendin van mijn moeder zou tegen een lantarenpaal zijn gefietst. De stalmeester die op dit moment dienst had zou verschrikkelijk in paniek zijn geweest. Mijn moeder zou zich altijd hebben afgevraagd waarom ze nog haar fiets op slot heeft gezet terwijl ze toen ze aankwam zag hoe ze mij de ambulance indroegen. Mijn biologische vader heeft deze nacht samen met mijn stiefvader van destijds op een kamer geslapen en daar een nare ervaring aan overgehouden. De nieuwe stagaire van de manege die bij me was tijdens het ongeluk heeft niemand ooit nog terug gezien.


Veel verschillende ervaringen met diverse uiteenlopende beleving van verschillende mensen deden de ronde waarbij de een nog fantastischer dan de andere. Mijn persoonlijke herinnering bestaat uit de verschillende belevingen van deze mensen. Subjectieve belevingen die allemaal zo verschillend en toch op hetzelfde moment ook waar zijn. Heel lang heb ik gedacht dat dit mijn persoonlijke verhaal was. Ik kon de onzekerheid van de lacune in mijn geheugen op dit moment nog niet aan.


Zoals veel mensen had ik moeite met de feilbaarheid van het menselijk geheugen, de irrationaliteit van het vermogen om rationeel te kunnen denken en de onbetrouwbaarheid van onze observaties. De voor mij op dit moment bizarre gedachte dat het leven als in een droom soms surrealistisch, onvoorspelbaar en abstract met een open einde zou zijn was op dit moment nog teveel voor me.

 

Saskia

 

Lees de vorige blog van Saskia


Meer artikelen in DepressieTrauma

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo