Home
Actueel
Blogs
'Mevrouw, u bent een raadsel'

'Mevrouw, u bent een raadsel'

Maandag 14 juli 2014. Geplaatst onder: Beroerte door Annemieke Lenselink

Nadat Eliott (één van de dokters/verpleegkundigen) mij stralend heeft gevraagd of ik proefpatiënt wil zijn tijdens een college, heb ik nog net de tegenwoordigheid van geest om te vragen hoe dat dan gaat. 'Nou, u komt in een rolstoel'  - Correctie: ik kom niet in een rolstoel. Ik kan niet eens goed zitten. Ik kom in een ziekenhuisbed, of ik kom niet.

 

Na enig overleg wordt besloten de collegekamer om te bouwen zodat er een ziekenhuisbed in past. Ik word te vroeg opgehaald, zodat men mij aantreft met een appel in partjes om op te eten. 'Neem maar mee' adviseert zuster Laverne, en zo arriveer ik met een bakje appel en drie aardige studentes na wat gezwalk over de gang in een collegekamer. Het valt nog niet mee om een ziekenhuisbed goed rond te rijden.

 

Aan mijn linker-en rechterzijde zitten in de collegekamer twee keer vijf studentes. Ik vind het opvallend dat het allemaal vrouwen zijn. IJverig en fanatiek zijn ze, en de instructie moet worden gegeven door twee zeer ervaren professoren. Ik ben onder de indruk van de manier waarop het onderwijs plaatsvindt. Eerst mogen de studenten het zelf doen, en daarna wordt op een socratische manier gevraagd wat er nog beter zou kunnen. Ik zou willen dat ik de professoren ter plekke een award kon uitreiken voor het beste onderwijs, maar in plaats daarvan probeer ik de beste proefpatiënt te zijn.

 

Ik word bevraagd, de profs moedigen aan om vooral dóór te vragen en geen genoegen te nemen met algemene termen. Ze vinden dat de studenten eerder méér dan minder tijd moeten besteden aan de anamnese. Ik hoop dat ze later die tijd ook zullen krijgen. Verder word ik beklopt, bewogen, en mijn reflexen worden bekeken. Iedereen mag het van mij een keer proberen. Ik heb een prachtige reflex waar ik de naam alweer van vergeten ben, die kenmerkend is voor een verlamde voet.  Het kietelt, en ik schiet in de lach.

 

Tenslotte vragen de profs wat de conclusie is van de anamnese  tot nu toe. Wat heb ik nou eigenlijk? Fronsende blikken. 'We weten wel wat het niet is, maar nog niet wat het wél  is'. Onderweg vertrouwt één van de studentes me haar persoonlijke diagnose toe: 'Mevrouw, u bent een raadsel'.

 

 

Annemieke haar wereld begon op 21 april 2012 heel hard te draaien, ten gevolge van een CVA (beroerte). In haar blogs schrijft zij over haar persoonlijke ervaringen als CVA-patiënt.


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

2

Een mooi blog van een hele dappere vrouw. Chapeau !


Toon Willemse  |  20-07-2014 15:49 uur

In het umcg ook regelmatig professoren met studenten aan mijn bed gehad.
Ik vond het leuk om te helpen opdat zij zoveel mogelijk kunnen leren.
Deze studenten zijn in de toekomst nodig, voor ons NAH getroffenen.


Diederik  |  19-07-2014 11:10 uur

Reageer op dit artikel