Home
Actueel
Blogs
Mooie herinneringen aan het herseninfarct

Mooie herinneringen aan het herseninfarct

Woensdag 10 april 2019. Geplaatst onder: BeroerteMantelzorgHerseninfarct door Marian Schaapman

Het leven na het herseninfarct was niet mooi, zeker niet voor Koos maar ook niet voor mij als partner. Ik zal er geen doekjes om winden. Het was hard, verdrietig, eenzaam, afzien. Alle ballen in de lucht houden. En juist toen ik dacht dat alles achter de rug was, realiseerde ik me eigenlijk pas dat het net begonnen was.


Toch herinner ik me ook hele mooie momenten. Momenten die ik niet snel meer met dezelfde intensiteit zal ervaren en waar ik soms zelfs een klein beetje naar terug kan verlangen. Ik wilde dat ik ze had vastgelegd om ze nu nog beter te kunnen herinneren en om er nog van te kunnen genieten. Daarom schrijf ik tegenwoordig aan het einde van iedere dag drie dingen op die goed zijn gegaan of waar ik dankbaar voor ben.


Hier volgen drie mooie herinneringen uit de tijd na het herseninfarct.
1. Opeens begreep ik wat ik echt belangrijk vond in het leven: geluk, gezondheid, verbinding. Het gevoel dat je dichtbij de kern van het leven bent, gaf me op een bepaalde manier rust. Het hielp me om keuzes te maken waar ik mijn energie in wilde steken. Carrière, deadlines, geld, bezit, de gedachten wat andere mensen van mij vonden. Allemaal bijzaken. Nu ons leven weer een beetje normaal geworden is, en ik me af en toe weer laat meeslepen door de waan van de dag, kan ik soms nog verlangen naar dat gevoel van toen.


2. De eerste keer dat we ‘gewoon’ ergens gingen lunchen, ons niets aantrekkend van nieuwsgierige of meelijwekkende blikken. De eerste keer dat ik Koos zag fietsen, door de brede gangen van het revalidatiecentrum. De fysiotherapeut achter hem aan rennend. Vooral de eerste weken na het herseninfarct hebben we samen een aantal mooie en intense momenten beleefd. Nooit was de verbinding tussen ons twee zo sterk als tijdens die periode. Wij samen tegen het enorme monster herseninfarct.


3. Het is bijna een vanzelfsprekendheid dat de mensen om je heen er altijd zijn. Maar toen ik hun steun keihard nodig had, waren ze er écht. Dat voelde allesbehalve als een vanzelfsprekendheid. Er werd voor me gekookt, gebeden, iedere week was er iemand die me hielp schoonmaken, er werden klussen gedaan in de tuin, lieve kaartjes en berichtjes gestuurd, cadeautjes gegeven, bezoekjes gebracht zodat ik niet alleen thuis hoefde te zijn. Het heeft me doen beseffen dat ik ongelooflijk veel rijker ben dan ik me ooit heb gerealiseerd.


Probeer eens om iedere dag drie dingen op te schrijven die goed zijn gegaan of waar je dankbaar voor bent. Want hoewel je je het niet voor kan stellen als je er middenin zit, je vergeet het zo snel. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het je helpt om positiever in het leven te staan en je het vertrouwen geeft om deze situatie aan te kunnen.

 

Marian

 

Lees hier de vorige (eerste) blog van Marian

 

Marian haar man kreeg op 37-jarige leeftijd een herseninfarct. Dat was voor hem uiteraard heel heftig, maar ook voor haar als partner. Ze worden nu allebei nog steeds geconfronteerd met de restverschijnselen.


Meer artikelen in BeroerteMantelzorgHerseninfarct

Reacties

1

Erg herkenbaar kreeg zelf op mij 30 e een herseninfarct de jaren daarna waren vooral overleven nu ben ik 48 heb nog een diploma gehaald en werk in de zorg ...en dat terwijl ik halfzijdig verlamd was .en eigenlijk volgens arts niet meer kon lopen ...knokken en een enorme wilskracht . Het was niet gemakjkkelijk maar ... ben trots op waar ik nu sta ...


Anneke  |  11-04-2019 09:53 uur

Reageer op dit artikel