Home
Actueel
Blogs
Niet-zichtbaar NAH, je zult het maar hebben

Niet-zichtbaar NAH, je zult het maar hebben.

Maandag 2 december 2013. Geplaatst onder: Hersenletsel door Petra Boolman

‘Goh Petra, vertel eens, wat voor werk doe je?' Of, ‘hoe doen jullie het thuis met de kinderen? Wie brengt ze bijvoorbeeld naar school, wie haalt ze op? En zijn Anne en Henrik buiten school nog actief? Sporten ze of doen ze aan muziek, dans?'

Elf jaar geleden sprak de ergotherapeut van een revalidatiecentrum regelmatig met mij over ons gezin en mijn werk.

Deze interesse verbaasde me toen zeer, maar tegelijkertijd genoot ik van haar aandacht en vertelde honderduit over alles wat mij bezig
hield. 

 

Toen de revalidatie na een jaar was afgerond kregen wij  ondersteuning van de thuiszorg. In eerste instantie verliep dit goed, maar gaandeweg ontstonden er irritaties en misverstanden en binnen een jaar had mijn wanhoop zulke proporties aangenomen dat mijn man en ik uiteindelijk besloten dat we beter af waren zonder dan met... 

 

Niet lang hierna kwam ik opnieuw in het revalidatiecentrum voor autorijlessen en viel me op hoe vertrouwd deze plek nog steeds voor me was en hoe ik ontspande zodra ik  voet over de drempel zette...  

Goh, wat raar, wat idioot eigenlijk. Ik begreep dit niet want ook al had ik mijn revalidatie positief ervaren, ik wilde niet terug naar het revalidatiecentrum (hoewel, heel stiekem wilde ik dat af en toe best wel als ik moe was). Ik had, hoe moeizaam ook, mijn leven met man en kinderen terug en wilde hen voor geen goud missen.  

Maar waarom voelde het dan zo goed om daar te zijn? Al snel begreep ik het. Dit was de plek waar ik niets hoefde uit te leggen. Dit was de plek waar men snapte wat ik mankeerde zonder dat dit zichtbaar was. Dit was de plek waar men aan een half woord genoeg had. Ik begreep dat dit centrum het warme bad was waarin ik ontspande... Maar daarbuiten? Daar gold een hele andere realiteit. Daar was het overleven geblazen. Knoerthard.

 

Inmiddels ben ik jaren verder en als ik terugkijk op deze periode zie ik hoe pijnlijk schrijnend de periode na de revalidatie was. En dat is treurig. Ook weet ik dat ik niet de enige ben met dit soort ervaringen, dat maakt het vele malen treuriger.  

Per jaar komen er 130.000 nieuw NAH-getroffenen bij. Ach, dat is maar een getal, zult u zeggen. Dat klopt. Maar het is wel een heel hoog  aantal en in tegenspraak met de wetenschap dat veel van deze mensen zich onbegrepen voelen.

 

Gelukkig heb ik ergens onderweg een klik kunnen maken en zie ik nu dat veel dingen anders zijn dan ik toen dacht. Maar veel andere mensen met hersenletsel zijn minder gelukkig en kunnen deze klik (nog) niet maken. 

Ik heb bijvoorbeeld onze thuiszorg nog lang verweten dat ze geen benul hadden van wat hersenletsel inhoudt, maar zo langzamerhand weet ik dat het probleem complexer is. Misschien wisten zij er inderdaad te weinig van, maar een cliënt bij de hand nemen die én zichzelf én de wereld niet begrijpt en tot overmaat van ramp van zichzelf vindt dat er niet zoveel aan de hand is... dat is razend moeilijk.

 

Waar het op neer komt is dat mensen met niet-zichtbaar NAH de pech hebben dat deze problematiek zwaar onderschat wordt waardoor het veel te weinig aandacht krijgt. 

 

Tja.

 

Petra Boolman

 

Petra Boolman (1960) was tot 2002 beeldend kunstenaar en (gast)docent op verschillende kunstacademies. 

 Een ernstig ongeval maakte een eind aan het beeldend kunstenaarschap, maar al tijdens de revalidatie ging Petra schrijven. Dit resulteerde in het boek 'In (slow) motion', observaties van iemand met NAH (2008).
Vier jaar later verscheen 'Best wel heavy', verhalen over mensen met niet-zichtbaar NAH (2012), waarin zowel getroffenen als hun directe omgeving vertellen over de problemen die niet-zichtbare beperkingen geven. Per verkocht exemplaar van 'Best wel heavy' gaat € 1 aan de Hersenstichting.

www.petraboolman.nl

 

 


Meer artikelen in Hersenletsel

Reacties

10

Graag mijn reactie op N.A.H.

Ik heb in 2003 een ongeluk gehad, met vallen en opstaan heb ik ermee proberen leven. Nu vorig jaar in April hebben ze me opgenomen bij de GGZ en dat helpt helemaal niet juist averechts ben dan ook ongelukkig heb een eigen flat en ik zorg al jaren met thuishulp voormezelf.DE GGZ MAAKT MEER KAPOT DAN JE LIEF IS.


saskia Root  |  10-04-2016 14:50 uur

Dank je wel, Ik heb mijn besluit genomen om definitief te stoppen met rijles maar het valt wel zeer zwaar. Ik heb er heel veel lessen en jaren voor gevochten. Ik ga me nu meer op mn (vrijwilligers) werk richten en zoeken naar lotgenoten zodat je je niet hoeft te verklaren ed.


rebekka  |  21-05-2014 00:28 uur

Dag Rebekka, wat goed dat je toch positief kan blijven en probeert om verder te komen. Maar soms is het fijn om daarbij wat ondersteuning te krijgen. In Rotterdam kan je bijvoorbeeld terecht bij Rijndam Revalidatie; zie: https://www.rijndam.nl/revalidatie/volwassenenrevalidatie/niet-aangeboren-hersenletsel-nah. Voor een persoonlijk advies of second opinion kan je terecht bij een hersenletselteam; kijk op www.hersenletselteams.nl voor het adres in uw regio.


Hersenstichting  |  20-05-2014 09:55 uur

Reageer op dit artikel