Home
Actueel
Blogs
Niets meer kunnen

Niets meer kunnen

Maandag 24 november 2014. Geplaatst onder: Beroerte door Emil de Boer

Na mijn hersenbloeding kon ik niets meer, alles wat ik voorheen kon...praten, mij uiten, controle hebben, wassen...kon ik niet meer, na zeven weken op de intensive care begon mijn gevecht!


In het ziekenhuis. Ik kon niets meer. Mijn leven in handen van anderen, vechten totdat je het lot weer in eigen handen hebt. Ik had nog een lange weg te gaan. Een erg lange weg, maar dat wist ik toen nog niet.


Versuft door alle medicatie die ik kreeg, deed ik mijn best de werkelijkheid van de niet-werkelijkheid te onderscheiden. Ik had hallucinaties en droomde erg vreemd. Ik kon niet praten, dus ik kon mij niet uiten. Ik sliep veel, dus ik droomde ook veel en vaak. De enige waarheid die ik kende waren de bezoeken en de komst van zusters en artsen. Ik kreeg veel bezoek, mijn ouders waren er bijna iedere dag en natuurlijk Mieke. Mieke, mijn steun en toeverlaat. Ik snap nu wel waarom ik van haar houd.


Het was echter niet allemaal koek en ei in het ziekenhuis. De zusters werden gek van mijn gebel. Ze hingen daarom de bel zo dat ik er net niet bij kon. Mijn coördinatie was zo slecht dat ik vaak belde om niets en ook omdat ik soms na het rusten wakker werd in mijn eigen ontlasting (het bezoek moest dan maar even wachten tijdens de verschoning). Vernederend, maar wat kon ik?


In het ziekenhuis zette ik echter ook mijn eerste stapjes richting herstel. Ik was onder behandeling van een ergotherapeut, fysiotherapeut en logopedist. Niet gericht op revalidatie. Immers, het was een ziekenhuis! De ergotherapie hield mij in beweging in bed, fysiotherapie om oefeningen te doen voor balans (de basis voor iedere beweging) en de logopedist om de mondbewegingen weer te leren. Ja de mondbewegingen. Ze zijn er, maar we denken er niet bij na.


Mijn spieren waren slap. Ik kon niet praten en niet slikken. Ja, doelloos liggen, wachten op het volgende bezoek of onderzoek. Wachten op een zuster die (als ik al kon bellen) langskwam.


Vreemd om niets meer te kunnen. Denken kon ik wel en ik heb veel gedacht. Alleen weet ik het niet meer. Soms dacht ik: ‘Wat heeft het allemaal voor zin', maar dan zag ik Mieke en mijn ouders weer en iedereen die op bezoek kwam en dan dacht ik...'Zin!' De vele kaarten, het vele bezoek en het zien van Mieke en mijn ouders deden mij goed. Het bleek een onderdeel van mijn gevecht en hierdoor bleef ik vechten.


Na een ziekenhuisopname van in totaal zeventien weken, kwam daar de opname in het revalidatiecentrum....het einde van mijn gevecht was nog niet in zicht. Omdat ik niets meer kon door mijn hersenbloeding moest ik alles weer leren. Met dit leerproces ging het revalidatiecentrum mij helpen!


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

5

in het revalidatiecentrum leerde ik alles weer met mijn beperkingen, zoveel ik kon, nu na zes jaar ben ik niet meer bij Mieke...woon in een woonvorm en ga nog elke week bij Mieke en Mees op bezoek. Het gaat goed, we hebben ieder ons eigen leven nu, maar we blijven onderdeel van elkaars leven door Mees


Emil de Boer  |  27-01-2015 10:27 uur

ook herkenbaar voor mij en als complicatie ook nog tijdelijk blind geweest . veel sterkte emil je komt erwel met je doorzettingskracht


letty  |  29-12-2014 17:14 uur

Moedig om dit verhaal te delen! Droevig te lezen, dat je zonder communicatie werd gelaten, ik word er boos van!!
Hoop dat je het beter trof in het revalidatie centrum. Fijn dat je Mieke hebt


Tineke  |  25-11-2014 18:20 uur

Reageer op dit artikel