Normaal

Maandag 15 september 2014. Geplaatst onder: Hydrocefalie (Waterhoofd) door Maud van Gils

Iedereen praat door elkaar heen en plastic bekertjes schuiven van persoon tot persoon. Studenten druppelen al pratend de collegezaal binnen en steeds meer laptops beginnen te zoemen. Ik glimlach. Alles lijkt weer normaal.

Voor het eerst sinds ruim een half jaar zit ik weer in de collegezaal en dat voelt goed, ondanks dat ik nog zenuwachtiger ben dan op mijn allereerste dag! Eindelijk weer geneeskundestudent en geen patiënt meer! Of, zoals vrienden het zeggen: ‘Je zit weer aan de goede kant van het ziekenhuis'. Hier voelt het inderdaad beter dan aan de andere kant, maar echt weer normaal kan ik het niet noemen.

 

Het 'niet-normale' begint al als ik mijn bekertje krijg aangereikt. Ik kan het namelijk niet stil houden. Mijn handen trillen nog steeds en door de zenuwen klotst de thee zichtbaar in het plastic. Alle rumoer om mij heen maakt het er ook niet beter op. Snel zet ik het neer op het tafeltje voor me, om te voorkomen dat iemand brandwonden oploopt. Gelukkig ben ik de enige die zich aan het eindeloze schudden van mijn handen stoort, mijn vrienden zien het allang niet meer. En anderen? Die letten er gewoon niet op.

 

Zodra mijn college begint, houdt het rumoer gelukkig op. Eindelijk weer rust, al vind ik wel dat de microfoon vervelend hard staat afgesteld. Het onderwerp enkelletsel zegt me gelukkig wel iets. Maar helaas gaat de docent zo snel door de anatomie van de enkel heen (want die schijnt de afgelopen weken uitgebreid besproken te zijn), dat hij mij al kwijt is. Terwijl mijn buurvrouw driftig meeschrijft, probeer ik de dia's te lezen, maar ook deze schieten voor mij te snel voorbij.

 

Na mijn college ontdek ik, tot mijn opluchting, dat ik er toch iets van heb opgestoken; voetbal is een gevaarlijke sport voor enkels. Ook was ik niet de enige voor wie het te snel ging. Voel ik me toch weer even normaal. Terwijl de rest doorgaat naar ander onderwijs of gaat blokken voor het volgende tentamen, houd ik het weer voor gezien. Mijn hoofd bonkt. Genoeg voor vandaag.

 

Het zal nog wel wat oefening kosten voordat ik het weer een hele dag vol kan houden. Komend collegejaar zal bepaald niet 'normaal' zijn. Alles lijkt dubbel zo hard aan te komen en ik moet weer aan alles wennen. Nu traplopen langzaamaan geen uitdaging meer is, wordt dit de volgende.

 

 

Maud


Meer artikelen in Hydrocefalie (Waterhoofd)

Reacties

2

Tjonge, tjonge, Maud, wat een prestatie. Het is geweldig om te lezen, hoe jij dit flikt.


jet  |  18-09-2014 13:27 uur

Succes met je nieuwe uitdaging Maud, en wat voor één!


Antorita  |  17-09-2014 14:56 uur

Reageer op dit artikel