Home
Actueel
Blogs
One flew over the cuckoo’s nest

One flew over the cuckoo’s nest

Maandag 12 mei 2014. Geplaatst onder: Beroerte door Annemieke Lenselink

De eerste scans en bloedonderzoeken hebben niets opgeleverd. Dat wil zeggen dat er niets is gevonden dat mijn symptomen kan verklaren. Toch ben ik erg opgelucht dat er geen enorme tumor of iets van dien aard gevonden is. Een nichtje van mij is daar op haar 42e aan overleden. Ik was bang dat ik haar achterna zou gaan. Dat is voorlopig gelukkig niet het geval. 'U kunt zo niet naar huis, dus u moet worden opgenomen op de mediumcare van de afdeling Neurologie'. Dat ik niet naar huis kon, had ik zelf al bedacht met een verlamd arm en been. Er wordt wat rondgebeld en vervolgens word ik met bed en al naar de afdeling gereden. Die ziet eruit als een soort kruising tussen het zusterstation van Nurse Ratchett in One flew over the cuckoo's nest en de IC uit Scrubs.
Ik zie ze allemaal voorbijkomen: Nurse Ratchett, doctor Kelso, Elliott, Karla en Laverne. Ik word overgetild in een bed en dan komt een zuster even vertellen hoe de dag verder zal verlopen.


Vanwege mijn verlamming moet ik vaak gebruik maken van de sanitaire hulpmiddelen. Zonder in plastische details te treden kan ik de lezer verzekeren dat ‘De Steek' een uitvinding is die een hoop verbetering behoeft. Omdat ik niets zelf kan, moet ik steeds aan een verpleger of -ster hulp vragen. In de nachtdienst is er eentje die steeds als ik bel een diepe zucht slaakt, en dan met bijna voelbare tegenzin de steek komt brengen. Ik word van binnen erg boos en moet er bijna van huilen. Alsof ik het leuk vind om de hele tijd mensen op te piepen! Toch laat ik weinig merken. Vermoedelijk heeft niemand door dat ik geagiteerd ben.


De volgende ochtend begint met een kennismaking met 'De Po-stoel'. Een hedendaags martelwerktuig waar op allerlei onverwachte plekken vel tussen metaal en plastic komt te zitten, hetgeen zeer pijnlijk is. Daarnaast ben ik er geen fan van om in het publiek te klateren. Noem mij preuts, of ouderwets, of beperkt, maar ik voel mij diep ongelukkig. De verpleging zinspeelt op akelige dingen als katheters of klysma's, en daar zit ik helemaal niet op te wachten. Ter controle komt er na de po-stoel nog iemand met een mobiel echo-apparaat voorbij, waarmee gemeten kan worden hoeveel vocht er in de blaas is achtergebleven. 'Als het niet verbetert, moeten we andere maatregelen nemen', wordt er dreigend gezegd.


Ik word opgehaald door een meneer in een blauwe polo. Met bed en al ga ik weer naar de CT- en MRIscan, ditmaal met contrastvloeistof en iets lager genomen van een groter gedeelte van mijn nek. Dit keer zijn er wél twee mensen aanwezig om mij over te hevelen, maar het blijft een soort georkestreerde val met een half verlamd lijf op het scanbed. De tweede keer voelt het vertrouwd en zelfs een soort van gezellig. Lichtje aan, housebeat op en wachten tot het over is. De contrastvloeistof stroomt als warme limonade naar binnen.


Terug naar de afdeling. Even een boterhammetje en dan bedrust. Ik ben doodmoe van het hele gebeuren. Daarna moet ik een half uur zitten in een stoel, omdat teveel liggen niet goed is. Ik word in een soort kinderstoel voor volwassenen gehesen met een blad ervoor. Dat blad voorkomt dat ik onder het blad door op de grond glijd, want mijn verlamde helft doet immers nog helemaal niets. Mijn hoofd is nog niet toe aan lezen of TV, dus ik zit en kijk wat er om mij heen gebeurt. Een aantal patiënten op mijn afdeling is nog niet bij bewustzijn, anderen zijn dat wel.


Nadat ik weer in bed ben beland komt de co-assistente stralend de afdeling op, recht op mijn bed af. 'Mevrouw', zegt zij, 'ehm... ik zou u willen vragen of u wilt meewerken aan een college voor medische studenten die een anamnese, een ziektegeschiedenis, moeten afnemen. U bent namelijk een interessant geval'.

 

 

Annemieke haar wereld begon op 21 april 2012 heel hard te draaien, ten gevolge van een CVA (beroerte). In haar blogs schrijft zij over haar persoonlijke ervaringen als CVA-patiënt.


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

3

Zo herkenbaar die slechte attitude van sommige verpleegkundigen. Ik snap nog steeds niet dat ze daar niet in investeren, in goede communicatie met de patient. Ik wens je alle Goeds.


M. Van Bussel  |  16-05-2014 09:36 uur

Hoi Annemieke,

Wat is jouw verhaal herkenbaar, met klysma's en chateterzakken, twintig jaar terug kreeg hersenbloedingen, ik heb een maand op bed gelegen. Lees mijn boek; WWW. JETWITTER.NL


jet witter  |  15-05-2014 17:46 uur

Met belangstelling het blog gelezen.
Goed geschreven en helemaal door mij herkenbaar !


Toon Willemse  |  15-05-2014 16:11 uur

Reageer op dit artikel