Home
Actueel
Blogs
Ontwaken na de Intensive Care
Delen

Ontwaken na de Intensive Care

Donderdag 12 oktober 2017. Geplaatst onder: DepressieTrauma door Saskia Troy

Op het moment dat ik ontwaak na de coma komt de oude, mij nog steeds bekende werkelijkheid keihard op me af.  Als ik wakker word is er vooral de pijn, de misselijkheid en de voortdurende neiging tot overgeven. De diepe doordringende pijn is alles overheersend. Bij elke kleine beweging voel ik een stekende hoofdpijn.

 

Als ik mijn hoofd per ongeluk teveel schud wordt het zwart voor mijn ogen. De pijn is rauw, doordringend en ongeconditioneerd. Er is geen perceptie van de pijn. Er is slechts de onverdraaglijkheid. Het kloppende geluid van mijn slaap, bonzende harstslag en samentrekkende spieren. Doodstil blijven liggen.

 

Langzaam kom ik bij bewustzijn. Mijn moeder heeft naar het schijnt voor de zoveelste keer geduldig uitgelegd dat ik een trap van het paard Matador heb gekregen. Ik kan me er ondanks dat ik dit steeds maar blijf proberen niets meer van herinneren. Er is voor mij niets meer dan de diepe, ondoorgrondelijke leegtes van het bestaan.

 

Steeds meer begint het tot me door te dringen wat er is gebeurd. Ik heb een trap tegen mijn schedel gehad van het paard Matador waardoor ik een schedelbasisfractuur heb opgelopen en dertig uur in coma heb gelegen. Van de mogelijke implicaties van een schedelbasisfractuur voor mijn verdere leven ben ik me dan nog niet bewust. De angst voor een delirium, een lichte bloeding, niet-aangeboren hersenletsel, lichamelijke verlamming, epilepsie of ontstekingen heb ik op dit moment dan ook niet gehad.

 

De geur van verse bloemen vult de kamer en verdringt de nare ziekenhuislucht die wordt gedomineerd door ontsmettingsmiddelen, zweterige lichamen en etensresten. Op de kaartjes die naast mijn bed hangen staan veel lieve, opbeurende teksten van vrienden en vriendinnen geschreven. De meeste zijn van de manege.

 

Voor het eerst kijk ik naar mezelf in de spiegel. Mijn hoofd is voor de helft kaalgeschoren en ik draag op de rechterkant van mijn slaap tot aan mijn kruin een verband. Mijn haar is nog rood, plakkerig en aan elkaar gekleefd van het bloed. Waarom heb ik toch altijd dit soort dingen. Een brokkenpiloot.

 

Dat ik het na mijn opname op de Intensive Care nog zou gaan redden, dat was duidelijk, maar de vraag was of ik daarbij niet een schaduw van mijzelf zou zijn en de rest van mijn leven moest leren leven met de beperkingen die ik aan het coma ongeluk overgehouden zou hebben.

 

Saskia

 

Lees de vorige blog van Saskia

 


Meer artikelen in DepressieTrauma

Reacties

3

Ik had jouw hand in de mijne toen je eindelijk wakker werd


Nel Hofstra  |  14-10-2017 19:11 uur

@ Anne Stuiver Fijn om te horen! Ik heb er jaren over gedaan om de woorden hiervoor te kunnen vinden


Saskia  |  14-10-2017 13:28 uur

Wat een herkenning! Ik heb zelf ook op de intensive care gelegen vorig jaar.


Anne Stuiver   |  12-10-2017 13:44 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo