Home
Actueel
Blogs
Onzichtbaar
Delen

Onzichtbaar

Donderdag 11 januari 2018. Geplaatst onder: BeroerteHersenbloeding door Roy van Gool

"Had ik maar een gebroken been, dan konden mensen tenminste zien wat ik mankeerde.” M’n vader zegt het na bijna vier jaar nog steeds weleens. Aan de buitenkant lijkt het inderdaad of er niets aan de hand is. Maar dat is dus niet zo.

Van binnen is alles namelijk compleet anders. Het is de vermoeidheid die hem enorm in de weg zit. Die vermoeidheid is er ook altijd, zelfs als hij niet zoveel doet. Eventjes bij mij op de koffie in Groningen is al een behoorlijke onderneming, laat staan een drukke verjaardag met de hele familie.


Dat hij zo snel vermoeid is, kan ik na vier jaar nog altijd niet echt accepteren. En hij al helemaal niet. Laatst bracht ik hem vanuit Groningen naar huis. We zouden naar de winkel gaan om een bed voor m’n zusje te kopen, om ‘m daarna in elkaar te zetten. Nou, niet dus. Het bezoek aan de winkel bleek al vermoeiend genoeg. Hij legt zich er dan wel bij neer, maar toch zie ik de pijn in z’n ogen.


Toen ik hem naar huis bracht hadden we het erover. Over wat je nou wel en niet accepteert. “Kijk, dat m’n geheugen af en toe niet helemaal meewerkt en dat ik soms dingen vergeet, daar kan ik nog wel mee leven”, zei hij. “Maar die vermoeidheid…” Dan zit je wel met een brok in je keel achter het stuur.


Het gaat verder best goed met hem, niet alle dagen zijn zo heftig. Hij is opgewekt, probeert nog van alles en is niet iemand die de hele dag in z’n stoel blijft zitten. Hij is volledig afgekeurd en hoeft dus niet te werken, maar geen haar op zijn hoofd die eraan denkt om thuis te zitten. Twaalf uur per week is hij nog op kantoor. Dan is hij onder de mensen en heeft hij lekker wat te doen. Maar ook hier geldt: lang concentreren is moeilijk, nieuwe dingen leren gaat langzaam en hij doet niet alles meer zoals hij dat vroeger deed. Te vermoeiend. Maar aan de buitenkant zie je dat niet, het is voor veel mensen onzichtbaar.


Wat ik er wel niet voor over zou hebben als die eeuwige vermoeidheid zou verdwijnen. Nou, alles dus. Dat hij gewoon weer een hele avond kan optreden met z’n band. Of dat hij gewoon gezellig een hele avond op een verjaardag kan zijn. Of lekker lang uit eten in een leuk restaurant. Gewoon normale dingen. Het hoeft niet uitbundig. Gewoon, normaal. Maar helaas is alles anders.

 

Roy

 

Lees hier de vorige blog van Roy

 

 


Meer artikelen in BeroerteHersenbloeding

Reacties

4

Hi, ik ben bezig met een onderzoek naar arbeidsre-integratie na hersenletsel en daarvoor zou ik heel graag mensen willen interviewen. Ik ben erachter gekomen dat de arbeidsre-integratie lang niet altijd goed gaat en ik zou heel graag van mensen met NAH willen weten wat zij verwachten van de professional gedurende het arbeidsre-integratieproces. Mocht uw vader interesse hebben in een interview stuur dan een mailtje naar: scriptiehersenletsel@outlook.com

Uiteraard zal dit helemaal geanonimiseerd worden!

Alvast bedankt.


Esmee  |  27-02-2018 14:05 uur

Herkenbaar altijd volhouden goede dagen zijn perfecte dagen


Heidi  |  23-01-2018 15:46 uur

Hoi Johanna,

Bedankt voor je reactie! Wordt gewaardeerd.
En inderdaad, we genieten zeker van elkaar en van de dingen die nog wel kunnen :).

Mooi om te lezen dat jullie uiteindelijk ook jullie weg hebben gevonden.

Groeten,
Roy


Roy van Gool  |  16-01-2018 22:02 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo