Home
Actueel
Blogs
Op eigen benen
Delen

Op eigen benen

Donderdag 8 november 2018. Geplaatst onder: Halsslagaderdissectie door Anja de Jong

Het revalidatietraject verloopt gestaag, de maanden vliegen voorbij. Ik loop rondjes op afgesproken dagen, op aangewezen tijden stofzuig ik één kamer en ik lees een boek op vooraf bepaalde momenten. Op verplichte tijden heb ik rust, de boodschappen doe ik op afgesproken momenten en op aangewezen tijden ontvang ik bezoek. Kunnen zij niet op dat moment? Dan is het bezoek niet welkom. Dat is hard. Het is niet dat ik ze niet wil zien, maar ik kan het niet. Het aangaan van een gesprek vind ik een van de moeilijkste dingen die er zijn. Luisteren, kijken, begrijpen waar het gesprek over gaat, onthouden en dan ook nog af en toe iets zinnigs terugzeggen. De uren voordat er bezoek komt moet ik vrijhouden om te rusten, net als de uren daarna. En hoe blij ik ook ben om vrienden, familie en collega’s een uurtje te zien, het kost mij minimaal een dag om daarvan te herstellen. En dat is kostbare tijd. Tijd die ik niet kan missen. Tijd die ik nodig heb om het lopen te oefenen, te rusten, conditie op te bouwen, mijn geheugen te trainen en te leren om weer zelf mijn huishouden te doen. Tijd om te herstellen. Kostbare tijd die ik nodig heb om mijn dagelijkse activiteiten weer op te bouwen.

 

Het voelt zó onnatuurlijk om niets meer spontaan te kunnen doen, overal van tevoren over na te moeten denken, álles te moeten plannen en vooral héél veel te moeten rusten. Natuurlijk ervaar ik dat ik mij door de vele rustmomenten beter voel, dat het mij lukt om de dagen door te komen met steeds minder hoofdpijn en steeds minder slaapuren. Maar het zijn ook de momenten waarop mijn gedachten afdwalen naar hoe mijn leven veranderd is en hoe erg dat mij tegenstaat. Het zijn de momenten waarop de tranen beginnen te stromen en soms de paniek toeslaat. Maar ook de momenten waarop ik besef hoeveel geluk ik heb dat ik er nog ben, dat het vele malen ernstiger had kunnen aflopen. Dat ik op de weg terug ben en dat ik elke dag een stukje vooruit ga. En dat biedt hoop. Hoop dat ik mijn leven in de toekomst weer kan indelen zoals ik dat voorheen deed en zoals ik het graag wil. Hoop dat het ooit weer wordt zoals het was.

 

Op de muur in de sportzaal van het ziekenhuis hangt de spreuk ‘ik ben er nog niet, maar ik ben verder dan ik gisteren was’. Een spreuk die ik zó vaak heb gelezen en die zó waar is. De stapjes vooruit zijn klein, waardoor je het niet altijd merkt dat je vooruit gaat en soms zelfs het gevoel hebt dat het slechter gaat. Maar dát je vooruit gaat is een feit.
En inderdaad, ik ben er nog niet. Maar ik ben veel, veel, véél verder dan toen ik met het revalidatietraject begon. En daarom rond ik vandaag het revalidatietraject af.

 

De afgelopen 6 maanden heb ik tijdens het revalidatieproces elke dag geknokt om te komen waar ik nu ben. Ik heb er keihard voor gewerkt, gehuild, ben tot het uiterste gegaan. Ik heb mijn grenzen leren kennen door er vaak ruimschoots overheen te gaan. Soms bewust, omdat de maatschappij dat van je verlangt. En soms onbewust, omdat ik dacht dat ik het wel zou kunnen. Ik heb paniek gevoeld, angst, ik heb mij zorgen gemaakt dat het nooit meer goed zou komen. Maar ik heb ook de oprechte betrokkenheid gevoeld van alle therapeuten, familie en vrienden. De continue steun om de moed niet op te geven, vol te houden op de momenten dat ik het niet meer zag zitten en vooral dóór te gaan.

 

De sterke wil om beter te worden en de onvoorwaardelijke steun, het moed inspreken en hulpverlenen heeft ervoor gezorgd dat ik ben waar ik nu ben. Dat ik vandaag mijn therapie afrond, de allerlaatste sessie heb met de psycholoog en de revalidatiearts. Voor de zoveelste keer rollen de tranen over mijn wangen. Maar deze keer zijn de tranen positief. Ik ben trots op wat ik heb bereikt en blij dat mijn ‘normale’ leven weer gaat beginnen. Het zijn tranen van dankbaarheid voor de inzet van de therapeuten tijdens de afgelopen 6 maanden. Dat zij mij zó goed begeleid hebben, er elke dag waren, mijn verdriet en ‘gezeur’ hebben aangehoord, mij gezegd hebben waar het op stond wanneer dat nodig was, mij op m’n donder gaven wanneer ik niet zag dat ik vooruit ging. Maar het zijn ook tranen van spanning. Spanning dat ik er vanaf nu weer alleen voor sta.

 

Natuurlijk zijn de therapeuten op de achtergrond nog aanwezig. Over drie maanden heb ik een vervolgafspraak bij de revalidatiearts om de voortgang te bespreken. Als het eerder niet goed gaat mag ik bellen en de afspraak vervroegen. Want er is nog een lange weg te gaan om mijn vorige leven terug te krijgen. Of dat daadwerkelijk lukt zal de tijd moeten uitwijzen, maar het eerste deel van de reis is voltooid. Ik ben verder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden en dan ik had durven hopen. De therapeuten laten mij nu los, in vertrouwen dat ik in staat ben om vanaf nu zelf mijn leven verder op te bouwen. Vanaf nu ga ik op eigen benen mijn toekomst tegemoet…

 

Anja

 

 

Lees hier de vorige blog van Anja.

Voor meer blogs van Anja, kunt u haar website bezoeken.


Meer artikelen in Halsslagaderdissectie

Reacties

3

Heel herkenbaar ik als mantelzorger het zou zo ons verhaal kunnen zijn van mij en mijn man. Ga vooral door met hard werken en belangrijk rust op tijd. Probeer te genieten want er komt nog veel moois op je pad...geloof mij maar je doet het voor wat moois voor jezelf . sterkte


Jannie   |  08-11-2018 20:44 uur

Ik zit nog middenin mijn revalidatie maar het is zo enorm herkenbaar wat je schrijft!


Lieke  |  08-11-2018 08:55 uur

Erg herkenbaar! 14 jaar geleden een auto-ongeval gehad. Knieën en arm gebroken en in de scan een beroerte gekregen! Gevolg: hersenletsel, epilepsie, afasie en voor 80% afgekeurd. Ik was 38 en 3 kinderen van 5,8 en 13 jaar. Ik ben van ver gekomen en eigenlijk nog steeds aan het “revalideren”. Ik werk nog 8 uur per week als schooljuf, heb mijn rijbewijs, laatst een halve marathon gelopen! Maar moet altijd alles “afwegen”! Doe ik het wel of niet?! Grenzen op zoeken en soms er overheen. En dan weer pas op de plaats.

Je weet pas hoe sterk je bent,wanneer sterk zijn de enige keuze is!


Désirée   |  08-11-2018 08:25 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo