Home
Actueel
Blogs
Overbelast

Overbelast

Donderdag 28 januari 2016. Geplaatst onder: Beroerte door Lieky van der Velden

Overbelast? Kan dat? Ja, dat kan!

Ik had niet in de gaten dat ik mijn hersenen overbelaste. Het sloop als een dief in de nacht bij mij binnen. Tja, die laptop en die flitsende bewegende beelden voor mijn ogen. Ik was lange tijd erg geconsenteerd op het scherm bezig. En te lang doorgegaan. Toen kreeg ik uit het niets overal last van. Alles werd versterkt.


Er waren momenten dat ik niet meer goed kon zien. Dat ik mij niet kon concentreren op wat er om mij heen gebeurde. Ook een gesprek volgen was lastig. Ik moest telkens vragen 'wat zei je als laatste?'. Als ik mijn hoofd knikte of te snel bewoog tolde mijn hele hoofd. Dat was dan ook te zien aan mijn gezichtsuitdrukking. Ik merkte dat 's morgens, na een goede nachtrust, alles rustiger was in mijn hoofd. Maar rond 11 uur was alles weer aanwezig en dat bleef de hele dag hangen. Mijn grootste angst was of dit zo bleef. Mijn hersenen hadden kermis. En mijn lichaam voelde alsof ik in een achtbaan zat.


Het geruis in mijn hoofd -als een fabriek zonder pauze- het gaf mij geen rust. De negatieve gedachten probeerden mij steeds te overmeesteren. Dat wilde ik zeker niet laten gebeuren. Met pijn en moeite sleepte ik mij deze dagen en weken strompelend door. Als ik naar bed ging was ik toch wel bang voor hoe morgen op stond. Sta ik wel op? Wat naar. Ik vroeg mij af waar komt dit vandaan en hoe ik er vanaf kom. Wat kon ik doen?

Ik moest beter op mijzelf letten en leren met mijzelf om te gaan. Overdag rusten was voor mij niet slapen, maar stilte in huis en rustig stil zitten. De pc zoveel mogelijk uitlaten. Dat felle licht van mijn laptop-scherm was niet goed voor mijn ogen. Ik heb het wel al gedempt. De lichten in mijn huis ook gedempt. De tvzoveel mogelijk uit. En als ik toch tv keek, dan hield ik rekening met welk programma ik kon zien. Geen reclame, want dat is geflikker voor mijn ogen. Geen drukke films, want dat zijn te veel bewegende beelden.

Ook wilde ik liever geen bezoek. Het is mij allemaal te druk om mij heen. Eigenlijk zat ik maar wat in de kamer in een stoel. Kijken hoe ik deze dag door kom. Zo'n gevoel alsof je met een kom water loopt en het water heen en weer beweegt in je hoofd. Ik probeer met evenwicht mijn hoofd recht te houden, maar dat lukt me niet. Ik werd er zeeziek van. Ik moet de hele tijd mijn hoofd zo stil mogelijk houden. Elke beweging is te veel en geeft stress. Mijn haren heb ik normaal met speltjes omhoog op mijn hoofd opgestoken. Dat kon ik nu niet meer verdragen. Stilte was eigenlijk het enige dat ik kon verdragen. 


Volgens mijn oefeningen moest ik mij zoveel mogelijk op mijn voeten concentreren. Ik bleef met mijn gedachten bij mijn voeten. Voel je lopen, voel je op je voeten staan, voel je voeten in je schoenen, voel je blote voeten, voel je hakken, je zolen en je tenen. Voel je lopen op een stenen vloer en op een kleed; voel het verschil. Weg met mijn gedachten uit mijn hoofd. Dat maakte mij alleen maar verward. 's Morgens en 's avonds in bed dacht ik liever aan mooie kleuren en mooie bloemen. Ik stelde mij voor dat die bloemen in mijn lichaam zaten en mij vulde met prachtige kleuren. Dat zijn positieve gedachten. Die had ik liever in mijn hoofd dan de ongecontroleerde negatieve gedachten die door mijn hoofd denderde, omdat er geen rem op zat. Ik sprak tien keer in gedachten mijn positieve zinnentje meerdere malen per dag. 'Iedere dag gaat het met mij in alle opzichten steeds beter en beter en beter'. Herhaal dit zoveel mogelijk. Mijn hersenen moet ik vullen met positieve gedachten.

 

Na vele dagen merkte ik dat het niet erger was geworden en dat de stilte om mij heen mij goed deed. Ik merkte dat alles heel langzaam veranderde. Ik wist dat ik op de juiste weg zat. De veranderingen gaan wel langzaam, maar goed. De angst dat ik dit mijn leven lang zou hebben, kwam met de dag meer op de achtergrond. Dus ik bleef doorgaan met wat ik deed.

 

Ik wil dat ik mezelf nooit meer overbelast. Want dat is iets dat ik zelf in de hand heb. Mijn ervaring en mijn inzet om mijzelf te helpen heb ik hier op geschreven om anderen te helpen. Is het een nadenkertje over welke schade deze flitsende, bewegende felle beelden zijn voor je hersenen? Denk na als je lichaam je aangeeft dat je beter niet door moet gaan. Het zijn voor jou waarschuwingen. Want dit wil je liever niet meemaken.

Voor iemand die het herkend, is dit ook een weg voor jou om te proberen?


Lieve groet van Lieky van der Velden

 

Lees hier de vorige blog van Lieky over haar beroerte 


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

11

Ja, heel herkenbaar!
Ik heb het mijn hele leven al, dat ik indrukken langzamer lijk te verwerken en dat ze intens binnenkomen.
Ik ben nieuwsgierig en sociaal, dat maakt het lastiger om grenzen te bewaken. Dus. Lijdt ik aan chronische onbalans. Het gaat wel beter omdat ik mezelf meer accepteer en waardeer. Ik hoef niet meer te voldoen aan opgelegde standaards of verwachtingen.
Maar ook gewone dingen zijn voor mij inspannend. Ik word gauw duizelig bijv. bij huishouden doen. Dit komt ook door de lage bloeddruk.
Ik geniet wel van de natuur. Wandelen met de hond. Luisteren naar mooie muziek.
Slaap heb ik veel nodig.
Bij te veel indrukken wordt mijn slaap verstoord.
Volgens testen ben ik hooggevoelig, met het opzoeken van uitdaging erbij.
De impulsen van uitdaging en spanning opzoeken maken dat het leven een uitdaging is met vallen en weer opstaan en gelukkig ook mooie belevingsmomenten daartussen.
Voor ieder die dit herkent, je mag er zijn, uniek en anders dan de ander!
Groet Tonny


Tonny  |  06-09-2019 10:33 uur

Heel herkenbaar. Ben zelf ook snel overprikkeld. Heb epilepsie en lichte vorm van autisme. Ik merk dat ik steeds meer behoefte heb aan rust en een simpel leventje. Ik heb vaak al moeite met het bijhouden van de ondertiteling bij films. Supermarkten en bouwmarkten zijn voor mij een ramp. Voel me dan echt gaan spacen en heb de grootste moeite om hiervan niet in paniek te raken. Kost me veel concentratie om me niet te laten overvoeren door alle keuzestress, felle lichten enz. Probeer dan heel rustig te blijven. Daarna helemaal kapot en veel behoefte aan rust. Ga inmiddels ook bijna niet meer op vakantie vanwege dezelfde redenen. De stress is het mij allemaal niet meer waard. Sterkte iedereen die hier ook mee loopt te tobben. Het is constant balanceren op een wankel evenwicht.


erik  |  12-12-2018 17:09 uur

ik heb dat ik alles vergeet,kan gesprekken niet volgen als iemand iets verteld heb ben ik het kwijt kan ook niet op een verhaal komen


cisca schooelenberg  |  16-07-2017 01:33 uur

Reageer op dit artikel