Home
Actueel
Blogs
Plotseling buitenspel
Delen

Plotseling buitenspel

Donderdag 22 december 2016. Geplaatst onder: BeroerteHersenletsel door Frans Buis

Het is vrijdagmiddag medio december 1997 als ondernemer Frans Buis (dan 52 jaar oud) met zijn auto terugrijdt naar zijn woonplaats Den Haag. Hij keert met een goed humeur terug van een bespreking in Amsterdam. Ofschoon de besprekingen lang duurden en veel van zijn energie hadden gevergd, is hij blij met de opdracht die hem is gegund en die zijn bedrijf een mooie start in het nieuwe jaar zal bieden met volop werk voor zijn ca 30 medewerkers.

 

Hij besluit de week, als gewoonlijk, af te sluiten in zijn favoriete horecagelegenheid in de binnenstad om met de aanwezige bekenden de opdracht met een borreltje te vieren. Halverwege zijn verhaal bij het tweede glas onderbreekt een van de aanwezigen zijn verhaal met de woorden: ‘Ik zou dat tweede glas maar niet drinken; voel je je wel goed? Je praat zo onduidelijk, zou je er niet beter aan doen om naar huis te gaan? Je lijkt wel dronken…….’ Buis ontkent dit, want een tweede glaasje is immers niet ongebruikelijk, al geeft hij toe wel wat last van hoofdpijn te hebben. Dit wijdt hij aan de drukte van de dag, maar geeft toe dat het wellicht beter is huiswaarts te rijden om de avond rustig door te brengen met zijn nieuwe vriendin.

 

Op weg naar huis merkt hij dat het hem moeite kost om de weg, die wel van rubber lijkt, te volgen, zou hij later bekennen. Thuisgekomen neemt hij nog een glas koude melk en een paar aspirines om de opkomende pijn in zijn hoofd te onderdrukken. Als hij in bed ligt gaat de telefoon. Het is zijn vriendin die belt vanuit het café en zegt dat ze gehoord had dat de jongens hem licht aangeschoten naar huis hadden gestuurd. ……. ‘en ik hoor het aan je stem! ’zegt zij verwijtend en vervolgt dat zij nog even bij hen blijft en daarna naar haar eigen huis zal gaan.

 

De volgende ochtend krijgt ze een totaal verwarde Frans aan de telefoon, die haast onverstaanbaar opneemt met de naam van zijn bedrijf en nog juist in staat lijkt om ‘haal een dokter!’ te roepen.

 

Nachtmerrie

Die nacht is Frans wakker geworden met een bijna onverdraaglijke hoofdpijn en opgestaan om nog enkele pijnstillers in te nemen. Als in een boze droom is hij door het huis gelopen op zoek naar zijn badkamer die hij niet kan vinden. Bellen om hulp is ook niet gelukt, omdat hij zich geen telefoonnummers kon herinneren en midden in de nacht vreemden aan de lijn had gekregen, die hem uitscholden voor zuiplap en dingen riepen als: ’Weet je wel hoe laat het is? Idioot!’

 

Spoedeisende hulp

Zijn vriendin arriveerde met een voor hem vreemde huisarts, die na wat telefoneren sommeerde Frans snel iets warms aan te trekken en zo snel als mogelijk is naar het ziekenhuis te rijden, rechtstreeks de Spoedeisende hulp binnen te rennen en te roepen dat in de auto een persoon met een beroerte zat. ‘U bent in het ziekenhuis voordat de ambulance hier is’, was zijn argument. Frans herinnert zich vaag de koelte van de open entreehal en de drukte van rennende mensen in witte en gele jassen. Hij werd op een brancard gelegd. De mededeling van een verpleegkundige; ‘hier komt het spuitje……’, was het laatste dat hij zich kan herinneren.

 

De volgende dag ontwaakte hij, nog steeds met heftige pijnen in zijn hoofd in een lichte, vreemde kamer, waarin twee dames in het wit aan zijn bed zaten. Hij kon zich niet bewegen en ontdekte allerlei draden en slangetjes aan zijn lichaam. ‘U heeft een beroerte gehad’, legden de verpleegsters hem rustig uit, ‘en u bent op de Intensive Care. Het gaat goed met u. Wij blijven in de kamer hiernaast waar we u goed in de gaten kunnen houden.’ Zijn vriendin zou hem later die dag vertellen, dat de doktoren haar nog laat de voorgaande avond hadden gezegd dat hij op het nippertje gered leek, maar dat zij thuis bij de telefoon moest blijven omdat het die nacht ook zomaar zou kunnen aflopen…………!

 

Revalidatie

Frans zou nog 5 weken in het ziekenhuis blijven, omdat het herstel erg langzaam ging en de neurologen hem voorzichtig voorbereidden op een zogenaamde kijkoperatie. Ze vreesden dat ‘onderliggend lijden’ in de vorm van een hersentumor, aanwezig was en er daarom nog de nodige hersenscans en foto’s gemaakt moesten worden. Na een half jaar van onzekerheid werd definitief vastgesteld dat deze vrees ongegrond bleek. Een lange periode van revalidatie bleek echter noodzakelijk om Frans weer zijn vertrouwde mobiliteit en cognitieve functies terug te geven.

 

De Hersenstichting

Het was in deze periode, dat Frans kennis maakte met de vele aspecten van hersenaandoeningen, de impact daarvan op patiënten en hun omgeving. Hoe belangrijk dus wetenschappelijk onderzoek en voorlichting is en dat daar veel zorg en geld mee gemoeid is. Hij is nu geheel genezen en heeft inmiddels met zijn bedrijf, onder een nieuwe directie het 90-jarig jubileum kunnen vieren. Voor zijn vele jaren van inzet voor maatschappelijke organisaties, waaronder de Wassenaarse Vrijwilligers Stichting en de Hersenstichting mocht hij een koninklijke onderscheiding ontvangen.

 

Laat iets goeds na!

Onder de indruk van de activiteiten van de Hersenstichting, die Frans nauwlettend volgt en door zijn ervaringen tijdens zijn revalidatie, heeft Frans een legaatstelling in zijn testament op laten nemen. Dit als opdracht aan zijn erfgenamen om ‘iets goeds na te laten’ aan de mensen. De mensen die wellicht nu nog gezond zijn, of ooit zoals hij, als bij donderslag getroffen kunnen worden door enig hersenletsel en die ook hoop op genezing moeten kunnen krijgen.

 

Als u ook wilt bijdragen aan de kennistoename door hersenonderzoek en de verbetering van de zorg voor patiënten, steun dan de Hersenstichting. Dankzij een schenking, een Fonds op Naam of door de Hersenstichting in uw testament op te nemen, draagt u op een structurele manier bij aan het vinden van oplossingen. Kijk hier voor meer informatie


Meer artikelen in BeroerteHersenletsel

Reacties

5

Wat een impact heeft een hersenstambeschadiging! Ik ben tegen een boom gereden in het donker en liep daarbij ook een hersenbeschadiging op - goddank na een intensieve periode met revalidatie en oneindig veel geduld leef ik nog. Ik heb als klein kind weer alles opnieuw moeten leren; van lopen-praten-lezen- eten etc... Ik heb mijn beperkingen, maar kan hier goed mee leven. Mijn baan als hoofdverpleegkundige heb ik helaas niet meer kunnen uitoefenen. Maar dankzij snelle hulp van de ambulance, ziekenhuisopname, intensive care, goede begeleiding ben ik er nog. Ik liep wat onrustig door het leven, echter mijn ongeluk heeft na lange tijd een tevreden mens van me gemaakt. Ik heb hier een verhaal over geschreven met als titel: De Boom, een Toekomstperspectief.


Tonny van der Zanden  |  25-12-2016 16:22 uur

Ik leef nog steeds na een cva op 49jarige leeftijd.Ik was bijna dood.Dit is nu 15 jaar geleden.


cobi van Wijclk  |  24-12-2016 10:31 uur

Ik weet er veel van, daar mijn man op een ochtend het uitschreeuwde en tenslotte ook in het ziekenhuis belandde met een Hersenstaminfarct, hetgeen na daarna nog 3x en uiteindelijk zijn dood tot gevolg.


Mw.J.W.Woonijk Alkmaar  |  24-12-2016 00:17 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo