Home
Actueel
Blogs
Reflectie

Reflectie

Donderdag 13 oktober 2016. Geplaatst onder: Ziekte van Lyme door Esmee Kamphuis

Hallo, wie ben jij ook alweer? Ik herken je bijna niet meer. Je haar is dof en je hebt een ongezonde kleur op je gezicht. Je gelaat is getekend door ziekte. De donkere randen onder je ogen leiden mij een moment af van wat er écht in je ogen schuil gaat. Ik ben mij ervan bewust, dat ik mijzelf laat afleiden en ik dwing mijzelf je in jouw ogen aan te kijken. Het licht in je ogen lijkt gedoofd. Ik zie verdriet, pijn en angst. Zwijgend staar ik je aan. Zwijgend staar jij, met een donkere levenloze blik, terug.

 

Plotseling word ik opgeschrikt. Mijn telefoon gaat. Ik wend mijn blik van je af en besluit op te nemen. Te laat, jij neemt al voor me op. In de verte hoor ik de persoon aan de andere kant van lijn tegen je praten. Er klinkt een enthousiaste, vertrouwde stem: ‘Hoi, hoe gaat het met je? Zal ik deze week even gezellig bij je langskomen?' Ik wil dolgraag enthousiast reageren op de vertrouwde stem die ik in de verte hoor. In plaats daarvan, geef jíj antwoord. Ik hoor jou, met de monotone stem van een vage bekende, reageren. ‘Hé, gaat wel...ja...gezellig, doen we', klinkt het schor en stamelend. Wie ben jij toch? Van wie is die monotone stem? Ik herken je nog steeds niet.

 

Ik wil weten hoe het met de persoon aan de andere kant van de lijn gaat, maar het signaal dat mijn hoofd doorgeeft aan mijn mond is te traag om er tussen te komen. Als buitenstaander moet ik aanhoren hoe jij een ongemakkelijk telefoongesprek voert. Zo nu en dan doe ik nog een poging er wat tussen te krijgen, maar ik dring maar niet tot je door. Omdat ingrijpen niet lukt, kan ik alleen maar luisteren. Ik zou dat gesprek compleet anders voeren!, denk ik. Wat klinkt die monotone stem ongeïnteresseerd en levenloos! Zo voer je toch geen gesprek met die vertrouwde, enthousiaste persoon aan de andere kant van de lijn? Nadat je gesprekspartner beseft dat er weinig uit jou komt, wordt het gesprek afgerond. Je hangt op.

 

Je legt mijn telefoon naast je neer en we staren elkaar wederom zwijgend aan. Het gesprek heeft je zichtbaar vermoeider gemaakt. Je ogen verraden dat er niet meer in zat. Niet meer enthousiasme, niet meer leven. Hoe graag ik ook gewild had dat je je gesprekspartner meer had gegeven, jij kon het niet. Zelf ben je ook zichtbaar van slag van het telefoongesprek dat je net voerde. Je hebt een nederige blik in je ogen. Ik kijk je vertwijfeld aan en ik zie nu dat je met dezelfde vertwijfelde blik terugkijkt.

 

Ineens zie ik wie jij bent. Jij bent mij! Ik kijk in de ogen van mijn eigen spiegelbeeld.

 

Ook dit is Lyme. Het neemt zo verschrikkelijk veel, dat er momenten zijn waarop ik mijzelf niet meer herken. Momenten waarop ik toeschouwer ben en het leven aan me voorbij gaat. Gelukkig bén ik mijn spiegelbeeld niet en is het enkel een reflectie van een moment. Ik ben vastberaden weer identiek aan mijzelf te worden. Zo van binnen, zo van buiten. ‘Zo boven, zo beneden.'

 

Esmee

 

Lees hier de vorige blog van Esmee.

 

Esmee is ook blogger voor Gezondheid & Co. Lees hier haar verhaal.

 


Meer artikelen in Ziekte van Lyme

Reageer op dit artikel