Home
Actueel
Blogs
Revalidatie buiten het revalidatiecentrum

Revalidatie buiten het revalidatiecentrum

Donderdag 8 augustus 2019. Geplaatst onder: BeroerteMantelzorgHerseninfarct door Marian Schaapman

Vol verwachtingen en uitgelaten vertrok ik op een woensdagavond van huis. Na ruim twee maanden ziekenhuis en revalidatiecentrum mocht Koos naar huis. Eindelijk kwam er een eind aan het heen en weer rijden naar Utrecht en het gescheiden leven. Weer avonden lang samen op de bank, onder een dekentje voor de tv. Of ieder met een boek. Thuis komen in een warm huis, gezellig samen eten en lang tafelen. Samen in slaap vallen en wakker worden. Zo nu en dan een klein meningsverschil uitvechten, dat zal de beste stellen overkomen.


In mijn dromen. Ik had geen idee wat me te wachten stond, maar al snel bleken mijn verwachtingen onrealistisch. Daarom drie vragen waarvan ik destijds had willen weten dat ik ze iemand had moeten stellen, zodat ik minder teleurgesteld was geweest.


Hoe is het voor mijn partner om weer thuis te wonen?
Koos miste in het begin het revalidatiecentrum. De omgeving was vertrouwd, de dagen waren gestructureerd en de mensen daar begrepen hem. Andere revalidanten, therapeuten, ze wisten precies wat hij doormaakte. Ik voelde me soms buitengesloten. Want hoe hard ik ook mijn best deed om me in te leven in zijn situatie, het werd me steeds duidelijker dat er iets was wat Koos liever deelde met lotgenoten dan met mij. Ik kon daar met alle moeite van de wereld niets aan veranderen.


Waar moet ik rekening mee houden als mijn partner weer thuis komt wonen?
Pas toen Koos weer thuis kwam wonen werd duidelijk dat onze relatie veranderd was. Het duurde even voordat ik dat onder ogen durfde te zien. We hadden in de maanden ervoor zoveel meegemaakt en zoveel overwonnen. We hadden een duidelijk doel voor ogen en voelden ons een onoverwinnelijk team. Als we deze ellende hadden kunnen trotseren, konden we de hoogste bergen verzetten. Maar toen dienden die eerste bergen zich aan. Nieuwe uitdagingen in onze oude vertrouwde omgeving en we hadden geen idee hoe we erover heen moesten. Er was niemand om ons de weg te wijzen of aanwijzingen te geven.


Welke nieuwe uitdagingen dienen zich aan?
Eén van de dingen die ik het moeilijkst vond om onder ogen te zien, was de verandering in het gedrag van Koos. Ineens was hij veranderd in een man die alleen maar met zijn eigen fysieke herstel bezig was, die zich niet meer kon inleven in mijn situatie en die altijd moe was.


Vanwege restverschijnselen kon Koos zijn baan niet meer uitvoeren. Hij werd duurzaam en volledig arbeidsongeschikt verklaard, zoals dat in officiële termen heet. Koos voelde zich vooral buiten spel gezet. Naast de financiële consequenties die het met zich meebrengt, is hij ook altijd thuis. En dat laatste was voor ons allebei een grote uitdaging.


Op die woensdagavond begon de revalidatie van onze relatie. Wij hebben inmiddels onze weg gevonden in de uitdagingen die op ons af kwamen. Zo leerde ik aan te geven wat ik nodig had, Koos leerde dat revalidatie niet alleen gericht is op zijn eigen fysieke herstel.

 

Marian

 

Lees hier de vorige blog van Marian

 

Marian haar man kreeg op 37-jarige leeftijd een herseninfarct. Dat was voor hem uiteraard heel heftig, maar ook voor haar als partner. Ze worden nu allebei nog steeds geconfronteerd met de restverschijnselen.


Meer artikelen in BeroerteMantelzorgHerseninfarct

Reacties

10

Mijn vriend heeft 6 jaar geleden een herseninfarct gehad. Ik merk nu dat hij steeds meer op zich zelf is, soms is het alsof ik niet besta. Karakter is erg veranderd, snel geirriteerd naar mij en anderen, onverschillig en dan weer lief en zorgzaam. Ik kan er geen peil op trekken. Maakt het soms heel eenzaam voor mij en dat ik me afvraag hoe lang dit zo door kan gaan..


Anneke Koolen  |  01-09-2019 14:21 uur

Heel herkenbaar. Mijn (inmiddels ex) vrouw kreeg een CVA toen ze 43 jaar was. Docente Duits, moeder van onze 5 kinderen in de puberleeftijd. Het betekende een grens in het leven van ons allemaal. Voor en na! Eerst revalidatie met veel weerstand want ontkenning van de klachten. Daarna verlies van baan. Afgekeurd 100%. Gedragsverandering. Karakterverandering. Na verloop van een aantal jaren en veel verdriet uiteindelijk gescheiden. Dat bleek voor haar, onze kinderen en mij de minst stressvolle oplossing. Ik heb overigens grenzeloze bewondering voor haar moed en doorzettingsvermogen. Ze is een geweldige oma. Maar onze relatie heeft het niet overleefd. En dat realiseer je je niet op het moment suprême.
Veel sterkte in de komende tijd. Als ik nog een beetje advies mag geven: kies ook een gedeelte eigen leven.


Gert-Jan van Egmond  |  31-08-2019 12:20 uur

Een herkenbare situatie; zelf 42 jaar, 3 kinderen en mijn man die anderhalf jaar geleden op 42 jarige leeftijd een hersenbloeding kreeg. De echte revalidatie start pas als de deur dicht getrokken is bij het revalidatiecentrum en je volledig thuis bent. Er is helaas geen handleiding voor deze situatie; veel is zelf uitproberen, bespreken, samen en met de kinderen. Het is ons allen overkomen. We zijn er nog lang niet, maar je wilt ook graag ‘gewoon’ verder met leven... Gelukkig hebben wij nu extra begeleiding via NAH professionals, als extra back-up en sparringspartner.


Marieke  |  11-08-2019 13:59 uur

Reageer op dit artikel