Home
Actueel
Blogs
Revalideren moet je leren!

Revalideren moet je leren!

Dinsdag 31 januari 2017. Geplaatst onder: BeroerteHalsslagaderdissectie door Mieke Batenburg

Naast mijn bed staat een vrouw: type kortpittig kapsel, tegen pensioen. Ze stelt zich niet voor. Ze spreekt in de we-vorm. ‘We gaan samen koffiedrinken’, zegt ze. ‘Zijn we vriendinnen dan?’, denk ik. ‘Kom mee’ zegt ze, als ze ziet dat ik niet uit bed kom. Ze duwt een rollator naast mijn ziekenhuisbed. Mijn vertrouwen in haar is helemaal weg als zij vraagt: ‘Loop je thuis ook altijd achter een rollator?’

 

Een week geleden was ik nog helemaal gezond en had ik geen enkel hulpmiddel nodig. We lopen over de gang en gaan een kamertje binnen. ‘Ergotherapie’ staat erop de deur. Mevrouw is dus ergotherapeut concludeer ik in mijzelf. Het kamertje is een soort huis, waar nodig opgeruimd moet worden.

 

Een keukenblokje, met pannen. En een strijkplank met strijk. Een droogrek met wasknijpers en wat enkele sokken. Ongepoetste schoenen. Een stapel post. De schrik slaat me om het hart, ‘laat me dan maar naar huis gaan’.

 

‘We gaan koffiezetten’, zegt ze, terwijl ze aan een tafel gaat zitten. De hele situatie werkt op mijn lachspieren: koffiedrinken in je pyjama met een wildvreemde. Maar de ergotherapeut kan het grappige hiervan niet zien. Ze drinkt natuurlijk steeds koffie hier met mensen in pyjama, bedenk ik. Doe maar net of ik er niet bij ben, zegt ze. Ze pakt een interessant blad met een invulschema erop. Gelukkig ben ik heel goed in koffiezetten, dus hiervoor zal ik wel slagen. Ik verheug me op de lekkere sterke koffie, na een week. Ik begeef me naar het koffiezetapparaat. Het is precies zo’n zelfde als ik op de camping gebruik. Voor twee mokken tot de drie water weet ik, dan vier schepjes koffie. Het gepruttel klinkt huiselijk. Maar mevrouw aan de tafel begint nu druk aan te kruisen op het blad. ‘Je moet die koffie zelf drinken’, hoor ik. ‘Ja, daar verheug ik mij ook op!’ Ik schenk de koffie in de mokken en zet ze voor haar neer. Ze proeft ervan en trekt een vies gezicht en zet nog een kruisje. Ik proef er ook van: heerlijk, net als thuis! Tja, smaken verschillen!

 

Terug in bed zet dit voorval mij aan het denken. Weten deze mensen wel van mijn experimentele behandeling met als doel vermindering van revalidatie? En waar is dan het maatwerk dat ik altijd als intern begeleider de kinderen op school probeer aan te bieden? In mijn hoofd maak ik een heel vernieuwingsplan voor de revalidatie in ziekenhuizen. En tegelijkertijd word ik heel bang: wat zien ze aan mij, wat ik niet zie? Door het ontbreken van maatwerk in de revalidatie werd het voor mij een verdrietige en moeilijke tijd. Zoon stelt me gerust dat het helemaal goed zal komen. ‘Mam, zag je die foute schoenen van die vrouw?’ ’Ja’, zeg ik en we moeten samen lachen.

 

Mieke

 

Lees hier de vorige blog van Mieke


Meer artikelen in BeroerteHalsslagaderdissectie

Reacties

4

Heel herkenbaar! Alleen waren ze in mijn ziekenhuis wel van het voorstellen. Ik mocht 2 dagen na mijn infarct eieren bakken. Ook ik werd van begin tot eind “beoordeeld”. Wat voelde dat ongemakkelijk zeg! Ik mankeer gelukkig cognitief niets dus ik “slaagde” met vlag en wimpel..
Ik begrijp dat dit allemaal onderdeel is van het protocol (ben ik de enige die dit woord niet meer horen kan?) maar inderdaad; luister eerst eens goed naar de patient...zo werd ik bestempeld met hemianopsie (halszijdige zichtuitval) terwijl ik steeds aangaf dat ik alles zag maar en klein stukje alleen niet. Toen ik moest gaan lezen bij ergo gaf ik dit nogmaals aan. Kreeg ik als antwoord: dat denk ik dus niet...
Pas na diverse onderzoeken zag men dat ik wel alles zag..


Non  |  19-09-2019 11:12 uur

kort pittig kapsel, tegen pensioen
:-)


Thomas  |  01-02-2017 10:33 uur

Helaas is er nog steeds geen gepaste zorg zowel tijdens als na opname.
En sociale bijscholing is ook geen overbodige luxe.


Monique  |  01-02-2017 07:09 uur

Reageer op dit artikel