Delen

Robocop

Maandag 14 mei 2018. Geplaatst onder: Hersenletsel door Stefan Cramer

Mijn vorige blog was geëindigd met de zinnen: Op naar 24 december 2015 wanneer net voor de kerst mijn hechtingen door de arts zouden worden verwijderd. Weer een spannend moment dus…


Tot aan deze dag ging het eigenlijk wel voorspoedig. Wel maakte ik dag en nacht met de camera van mijn telefoon even een filmpje van mijn achterhoofd. Zo kon ik zien of de pleister die ik s ’nachts over de herstellende wond plakte nog wel schoon/droog was. Dit heb ik nog een flinke tijd volgehouden, want op dat moment had angst nog de overhand.


Eindelijk, de hechtingen konden eruit en ik betrad het ziekenhuis voor het eerst weer door de hoofdingang, in plaats van via de ingang van de Spoedeisende Hulp. De arts was tevreden over het eindresultaat en de hechtingen gingen er, ondanks dat ze ruim 3 weken hebben gezeten, gemakkelijk uit. Dit was nu de derde keer dat ze verwijderd waren en helaas kwamen ze er de vorige twee keer weer snel in. Even afwachten dus hoe het deze keer zou gaan.


Gelukkig ging het dit keer allemaal goed en was het ook voor mij een vrolijk kerstfeest. Een achtergebleven hechting zorgde toch nog voor een bezoekje aan de SEH van mijn eigen ziekenhuis. Ik was tenslotte al een tijdje niet op de SEH geweest.

 

Hierna verliep het herstel eigenlijk wel voorspoedig. Behalve dan dat ik mijn nek nog steeds niet goed kon bewegen en daardoor bleef rondlopen en bewegen als Robocop. Ik ging nog steeds door met het maken van filmpjes. Pas toen alle korstjes waren verdwenen en ik zeker wist dat mijn huid helemaal dicht was, ben ik hiermee gestopt. Gelukkig was het nu eindelijk helemaal dicht en dit was toch wel weer een nieuwe fase in mijn herstel. Eigenlijk is dit ook meteen de laatste keer geweest dat ik naar het litteken had gekeken. Ik had het wel genoeg gezien. Dicht is dicht en het zal niets meer veranderen. Het is uiteindelijk een flink litteken geworden van zo’n 25 centimeter en loopt over mijn gehele achterhoofd. Dit zal voor altijd vragen oproepen bij mensen die mij vanaf achter zien, maar dat is nou eenmaal zo.


Na een laatste controle bij mijn behandelend arts in het ziekenhuis, kon ik het verder echt gaan afsluiten. Alles zag er goed en Robocop kreeg een verwijzing voor een revalidatiearts. Gek genoeg hoef ik nooit meer terug te komen bij de arts. Dat is toch best apart na zulke ingrijpende operaties, maar aan de andere kant, als alles goed gaat kan hij verder toch niets controleren. Dan maar op naar de revalidatiearts. Die kwam echter al gauw tot de conclusie dat fysiotherapiebehandelingen beter zouden zijn en daar was geen woord aan gelogen. Fijne behandelingen waren het niet, maar door het littekenweefsel flink los te masseren en spieren op te trekken, kon ik toch na een paar behandelingen mijn nek alweer beter bewegen. Dat gaf vertrouwen voor de rest van mijn herstel!

 

Stefan

Lees hier de vorige blog van Stefan


Meer artikelen in Hersenletsel

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo