Stil

Donderdag 15 november 2018. Geplaatst onder: DementieFrontotemporale dementie door Sanne van der Woude

Ik rijd alleen naar jou toe. Voorheen ging ik altijd met de kinderen en dan was er volop actie in de auto, en ook bij jou. Nu is het stil en stilte is iets wat heel fijn kan zijn, maar af en toe juist ook niet. Zo kom ik bij jou in de woonkamer waar ook ander bewoners zitten. Het is stil, niemand praat of beweegt. Ik stel een vraag en krijg geen reactie. Ach, ik probeer het nog een keer met een vrolijke opmerking, een bewoner zegt ja en verder niets, weer stilte.


Ik weet niet wat je denkt, wat je wilt, wat je voelt, je praat niet meer, je blik is leeg en je toont geen emoties meer. Het is stil! Ik weet ook even niet wat ik moet zeggen of doen……maar deze stilte voelt niet fijn. Ik mis jou, ook al ben je er nog. Ik mis je lieve lach, je behulpzaamheid, je wijze woorden en het gevoel dat je altijd achter mij staat. Welke keuzes ik eerder in mijn leven ook maakte, jij stond achter mij. Je liet mij gaan, maar stond achter mij om mij op te vangen wanneer het niet de juiste keuze was. Wat een respect heb ik voor jou, want ik kom er nu met mijn eigen kinderen achter dat dit niet altijd gemakkelijk is.

 

Je stimuleerde en motiveerde mij om mijn motorrijbewijs te halen en voordat ik het rijbewijs had, kocht jij samen met mij mijn eerste motor. Prachtige ritten hebben wij gemaakt en we kwamen op de mooiste plekjes. Eén van de eerste dingen die je moest wegdoen was jouw motor, je mocht en kon niet meer rijden. Voor de verkoop lukte het jou niet meer om de motor zelf te starten en uit het hok te rijden. Wat een bizar, vreemd moment, hoe kun je zoiets niet meer voor elkaar krijgen na zoveel jaren ervaring …………


Ik besluit om samen buiten te gaan wandelen in de zon. Hierna breng ik je naar het toilet en leg je schone kleren in de kast. Daarna gaan we samen naar de gezamenlijke woonkamer. Je wordt hartelijk ontvangen door een bewoner en er worden grapjes gemaakt met jouw naam. Yeah! De stilte is doorbroken, wat fijn! Een dikke kus en dan laat ik je achter in de gezellige woonkamer, met hele lieve medebewoners en waar af en toe stilte is, maar ook veel pret. Wij hebben altijd gezegd dat er ruimte moet zijn voor stilte en verdriet maar ga nooit bij de pakken neer zitten. Veel met elkaar lachen, genieten en plezier maken houdt een ieder op de been. En gelukkig wordt dit voortgezet waar je nu mag wonen.

 

Sanne

 

Lees hier de vorige blog van Sanne


Meer artikelen in DementieFrontotemporale dementie

Reacties

15

Mooi, pakkend geschreven. Wat een herkenbaar gevoel en verhaal. Geniet van de momenten samen, ondanks dat de vreugde momenten nu vaak uit andere dingen komen.


Karlijn  |  16-11-2018 22:12 uur

Lieve Sanne, je bent een topper! En jouw moeder ook


J.Dijkstra  |  16-11-2018 21:03 uur

Lieve Sanne kippevel bij het lezen!dikke knuffel!


Geertje westenbroek  |  15-11-2018 20:58 uur

Reageer op dit artikel