Home
Actueel
Blogs
Valpartijen, afkicken en ontwenningsverschijnselen

Valpartijen, afkicken en ontwenningsverschijnselen

Maandag 3 november 2014. Geplaatst onder: Beroerte door Harry de Weerd

Met een verlamd been jezelf voortbewegen blijft een inspannende bezigheid, die ik niet altijd zonder kleerscheuren volbreng.

 

Gedurende de twee jaar die ik nu thuis ben, staat de op mijn lichaamsmaten afgestemde rolstoel werkeloos in een hoek van de slaapkamer.
Ga ik eens een dagje rondtoeren met een kennis of vriend, dan gaat 'ie in de kofferbak mee.
Wil je een leuke omgeving enigszins verkennen dan kom ik lopend niet ver en dus blijf ik dan aangewezen op de duwer/begeleider.

 

Binnenshuis verplaatsen is een geheel ander verhaal: mijn woongedeelte is 100% vlak en drempelloos. Op goede dagen durf ik me soms korte eindjes zonder stok te verplaatsen. Met gespreide armen, als een koorddanser, waggel ik van keuken naar wc, van kamer naar entree enz. Het ziet er niet uit, maar oké. Het komt je zelfvertrouwen ten goede en je voelt je weer even een normaal - onbeperkt mens.

 

Ik ben een nogal onverschrokken type en voor den duvel niet bang, maar zodra enige overmoed de overhand krijgt, dreigt het gevaar. De vier valpartijen die op mijn conto staan kunnen hieraan worden toegeschreven:
1- oorzaak drank
2- oorzaak snelheid
3- oorzaak blindelings varen op routine

 

Drank
Een vrolijk avondje met vrienden in mijn stamkroeg ging gepaard met (te) veel alcoholinname.
In combinatie met mijn medicijnen (spierontspanners en insultremmers) werd het inslaan van enkele stevige borrels mij ‘fataal'. De doodnormale handeling van het opstaan van de bank resulteerde in een knetterharde val op mijn houten parketvloer. In laveloze toestand viel ik vanaf 30 cm hoogte, waarbij mijn neus als eerste de klap opving.
Gevolg: een diepe glup in de neus, veel bloed en nog vier weken rondlopen met een bloedkorst en een vreemd gekleurd gelaat.

 

Snelheid
Ik sta in de keuken bij het aanrecht te koken en maak een draai naar links, mijn verlamde zijde, om iets van de keukentafel te pakken. Maar de beweging voer ik met te hoge snelheid uit. Omdat mijn linkerbeen niet meedraait en de voet als het ware aan de grond blijft ‘plakken', zeil ik als een baksteen naar de keukenvloer. Mijn linkerheup komt als eerste daarmee hard in aanraking. Enigszins verbaasd, maar ook opgelucht dat alles nog heel is, sta ik weer op en kook ik verder.

 

Blindelings varen op routine
Zonder stok loop ik met mijn nieuwe schoenen en evo (zie ook vorige blog: Nieuwe schoenen en jubeltenen) van de gang naar mijn zitbank in de woonkamer. De schoenen zitten prettig en de spalk voldoet goed. Met nog zo'n drie meter te gaan wil ik dit laatste eindje overbruggen met iets grotere passen dan gebruikelijk. Maar ook nu hapert het linkerbeen en ik lijk te vergeten om de noodzakelijke heupzwaai te maken. Tja... dan kom je niet verder.
Gevolg: ik verlies mijn evenwicht en duikel met slowmotionsnelheid voorover gebogen naar de vloer. Het feit, dat ik er niets kwalijks aan overhoud, heeft te maken met de ontspannen toestand van je lichaam tijdens het vallen. Het is alsof wij ons niet meer kunnen schrap zetten om de klap op te vangen. Misschien is dat juist ons redmiddel?!

 

Uit al het voorgaande blijkt dat je als je plotseling gehandicapt bent geworden, je niet altijd in staat bent om er goed mee om te gaan. Kortom: je raakt er nooit 100% aan gewend.

 

Bij mijn volgende blog sta ik graag even stil bij het afkicken van medicijnen en een interessant artikel over epilepsie oftewel: vallende ziekte.

 

Harry wil door middel van zijn blogs delen hoe hij de gevolgen van zijn herseninfarct ervaart. Houd de blogs dus goed in de gaten en laat gerust een reactie achter!

 


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

1

Wat een herkenning. Gisteren nog: ik liep (net zo als Harry) met een vol glas rode wijn naar de bank. Keek even achterom omdat ik iets hoorde en... klapte finaal achterover. Wijn vloog door de lucht en belandde werkelijk óveral... Dus allemaal vlekken die ik ook al bijna niet zelf kon schoonmaken. Tja... ik ben 3 jaar geleden invalide geworden door een verkeersongeluk en zeg altijd "invalide zijn moet je léren...". Maar Harry: ga zo door!


Willy Smits  |  04-11-2014 15:44 uur

Reageer op dit artikel