Home
Actueel
Blogs
Van kleurplaat naar meesterwerk > van participatie naar ambitie!
Delen

Van kleurplaat naar meesterwerk > van participatie naar ambitie!

Donderdag 10 mei 2018. Geplaatst onder: BeroerteHersenbloedingAneurysma door Meke Oomens

In oktober 2011 ging het licht uit na een lange zomer waarin ik me tijdens de open water wedstrijden vaak al niet lekker voelde, maar 'het beestje' geen naam kon geven.
Ik kon amper 200 meter borstcrawl zwemmen, ik voelde dat het draaide in mijn hoofd en ik zwom vaker en langer schoolslag tussendoor. Mijn conditie ging snel achteruit en ik was elke ochtend zo misselijk dat ik bijna niet kon ontbijten. De klachten waren niet echt dramatisch, dan ga je niet zomaar naar de huisarts. Wat zeg je dan: het draait een beetje in mijn hoofd als ik zwem?

 

Tot ik op een vroege vrijdagmorgen half oktober in de eerste vrieskou op weg naar mijn werk begon te slingeren op de fiets. Ik kon het niet corrigeren en ik kwam in de kleine middenberm terecht tussen fietspad en snelweg. Niemand stopte om te vragen wat er aan de hand was en of ze me konden helpen. Ik ben maar opgestaan en ik fietste, langzaam en slingerend, de laatste 500 meter. Het voelde alsof ik stomdronken was. Ik bleef me ellendig voelen en ik belde de huisarts. Die zei dat er geen plek meer was die dag en dat ik na het weekend nog maar eens moest bellen.

 

Zaterdag leek het wat beter te gaan en ben ik maar gaan kleuren in mijn grote kleurboek voor volwassenen. Normaal gesproken borrel ik van de inspiratie en word ik er vrolijk van, maar nu voelde ik dat ik 'buiten de lijntjes kleurde'. Ik ging op bed liggen en ik zag de gordijnen als een wilde zee op en neer gaan. Dat voelde als een duik in het IJsselmeer tijdens één van de zwaarste en koudste open water wedstrijden ooit. Maar nu lag ik op bed. Weer belde ik de huisartsenpost en ik mocht langskomen. Vanaf dat moment begon het verhaal van mijn eerste blog: geen arts nam mijn klachten serieus en ik stelde me aan. Eén arts zei dat hij boven 'echte patiënten' had en dat ik me niet aan moest stellen. Dit speelde tijdens het schilderen bij de creatieve therapie in het revalidatiecentrum door mijn hoofd. Wat had ik toch eigenlijk 'geluk' gehad. Mijn kamergenote was ook met niets naar huis gestuurd en zij had er nog een hersenbloeding overheen gekregen

.

Na de operatie kon ik helemaal niks meer. Door hard te knokken, net als tijdens de open water wedstrijden, leerde ik weer lopen en praten. En vooral: door positief te zijn! Ik hou wel van een beetje lol maken. Sommigen waren heel depressief, maar dat helpt geen r...t! Met humor bereik je meer dan met boos zijn of bij elke A(lgemene) D(agelijkse) H(andeling) vragen om hulp. Ik dacht aan de open water kreet “Kou zit tussen je oren-> cold, wind, waves and sunshine. Come in and join the fun!” en ik zag een scherp doel voor ogen.
Niet de finishlijn in het kanaal, maar kleine doelen om weer zelfredzaam te zijn: trap lopen, koken, fietsen, boodschappen doen en het schilderen voor de fijne motoriek. Als ik weer een stapje verder was, gaf me dat hetzelfde overwinningsgevoel als wanneer ik na een zware wedstrijd in het open water een goede race had gezwommen. De emotionele ontlading van een topsporter, die jarenlang alles opzij heeft gezet voor de Olympische Spelen en eindelijk goud heeft gewonnen!

 

Ik maakte fantasierijke meesterwerken en in mijn hoofd voelde ik nieuwe ideeën opborrelen. Dat was een goed teken en ik voelde me er prettig bij. Mijn eerste meesterwerk was een kat die in de regen met een zonnestraal door de donkere wolken en een regenboog in de lucht, een muis zat te treiteren die zich verstopt had onder een grote zonnebloem.
Met als titel: na regen komt zonneschijn! Dat is mijn motto gebleven, bij elke horde die ik moest overwinnen. Ik beet me als een haai vast in mijn prooi/doel, omdat de eerste twee maanden van de therapie cruciaal waren. Dan herstellen je hersenen sneller en heb je minder blijvende 'restschade'.

 

Tot op de dag van vandaag werk ik aan mijn braintraining. Ik ga elke dag met veel plezier naar het kantoor van de ABN AMRO bank aan het Chasséveld in Breda. Het team heeft me vanaf mijn start, met een oprecht warm welkom, alle kansen gegeven om te groeien.
Als ik zie wat ik nu al heb opgebouwd en wat ik elke week doe, weet ik dat ik het niet beter had kunnen treffen. Het Olympische vuur is in me opgestookt en ik voel dat ik langzaam binnen, in plaats van buiten, de lijntjes van mijn mogelijkheden kleur. Mijn houterige kindertekening met vingerverf is een meesterwerk aan het worden. Van participatie naar ambitie!

Met als kers op de taart kon ik in mijn eerste dagstart over het B-Able netwerk melden dat ik de 50e individuele workshop internetbankieren had gegeven. Op naar de 100!

 

Bij alles wat ik doe, voel ik dat deze functie me op het lijf geschreven is. Elke ochtend ga ik zingend op de fiets naar de bank. Dat was één van mijn motto's toen ik actief aan het solliciteren was: Geef werk dat bij me past en ik hoef nooit meer te werken!
Ik ben het levende bewijs dat mensen met NAH weliswaar hun beschadigde hersencellen niet meer kunnen repareren, maar je je hersenen wel kunt stimuleren om nieuwe dingen te (blijven) leren!

 

Wordt vervolgd....

 

Meke

 

Lees hier de vorige blog van Meke

 


Meer artikelen in BeroerteHersenbloedingAneurysma

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo