Home
Actueel
Blogs
Vragen, vragen en nog meer vragen
Delen

Vragen, vragen en nog meer vragen

Donderdag 12 april 2018. Geplaatst onder: Halsslagaderdissectie door Anja de Jong

Nadat de diagnose ‘halsslagaderdissectie’ na afloop van de CT-scan telefonisch door de neuroloog aan mij werd bevestigd, zei ze dat er binnen een week ook een MRI gemaakt moest worden. Voor de zekerheid. Om een compleet beeld van de halsslagaderdissectie te vormen en zeker te weten dat er niet nog meer aan de hand is. Na een paar slopende dagen gaat eindelijk de telefoon: ‘We hebben begrepen dat u een MRI moet laten maken? We hebben over een kwartier plek’. Ik trek mijn jas aan en stap op de fiets. Autorijden durf ik na het ritje van drie dagen geleden naar de apotheek niet meer. Verstijfd zat ik in de auto, overgeconcentreerd lettend op de weg, om vervolgens uitgeput bij de apotheek aan te komen. Mijn nek durfde ik niet te bewegen uit angst dat mijn halsslagader zou afscheuren. En probeer dan maar eens over je schouder te kijken! Geen goede combinatie dus. Gelukkig woon ik vlakbij het ziekenhuis en ben ik er op de fiets binnen 10 minuten. Precies op tijd.

 

Een kleine week na de MRI zit ik op het spreekuur bij de neuroloog. We hebben een 10-minutengesprek over de uitslag van de CT-scan en de MRI. Ondanks dat ze mij inmiddels al gebeld heeft over de uitslag, heeft ze deze afspraak ingepland om al mijn vragen te beantwoorden. En dat zijn er veel. Heel veel. Deze keer zit ik er niet alleen, maar heb ik een vriendin meegenomen. Aan de ene kant omdat ik momenteel niet veel kan onthouden, aan de andere kant omdat mijn naasten ook veel vragen hebben. Haar steun tijdens het gesprek doet me goed. Ik ben blij dat ik er niet alleen zit.

 

‘U heeft alleen een halsslagaderdissectie, geen andere complicaties. Uw halsslagader naar de linker hersenhelft is hierdoor voor driekwart vernauwd’. Ze geeft aan dat het protocol gevolgd wordt: afwachten tot het vanzelf geneest, en over drie maanden een nieuwe CT-scan om te kijken hoe het ervoor staat. Ze vertelt ook dat ik veel geluk heb gehad. Gemiddeld komt het in het ziekenhuis waar ik nu ben, drie keer per jaar voor dat deze aandoening geconstateerd wordt vóórdat er een hersenbloeding heeft plaatsgevonden. Het engeltje op mijn schouder dat daar bij mij voor heeft gezorgd, zal ik mijn leven lang dankbaar blijven. De oorzaak van mijn halsslagaderdissectie blijft echter onbekend. Het meest voor de hand liggend is mijn bezoek aan de kapper, door de wasbak, maar dat kan niet met zekerheid worden vastgesteld.

 

De neuroloog neemt ruim de tijd om al mijn vragen te beantwoorden. Ons gesprek duurt daardoor vier keer zo lang dan gepland, maar dat lijkt haar niet op te vallen. Mijn vragen variëren van ‘wat is het verschil tussen een MRI en CT’, tot ‘gaat die afschuwelijke hoofdpijn ooit nog weg’ en ’kan mijn halsslagader afscheuren en bloed ik dan dood?’. Dat laatste blijkt gelukkig niet te kunnen. De bloedvatwand bestaat uit drie laagjes, waarvan alleen de middelste gescheurd is. Het bloed kan er daardoor niet uit, maar de vernauwing maakt het gevaarlijk. Die kan zorgen voor bloedpropjes en die kunnen een hersenbloeding veroorzaken. De bloedverdunners die ik nu dagelijks inneem verkleinen de kans daarop.

 

Ondanks de ernst van het gesprek is de neuroloog vriendelijk, hartelijk en vrolijk. Ik had werkelijk geen fijnere arts kunnen treffen. Even begint het op een gezellig gesprek te lijken, totdat ze zegt: ‘u moet de komende drie maanden wel binnen 10 minuten van een ziekenhuis blijven, want áls het misgaat moeten we er héél snel bij zijn’. Deze boodschap voelt opnieuw alsof iemand mij tegen de grond slaat. ‘Goed, dan zie ik u over drie maanden’, sluit zij het gesprek af. Ik sta op en loop de kamer uit. Op weg naar huis, waar het lange en onzekere wachten op herstel begint.

 

Anja

 

 

Lees hier de vorige blog van Anja.


Meer artikelen in Halsslagaderdissectie

Reacties

1

Dinsdagmorgen, 31/ 01 / 17,,vlak vóór mijn vertrek naar school, kreeg ik totaal onverwachts een herseninfarct(CVA) door een spontane dissectie(scheur) van mijn halsslagader. “Onverklaarbaar”, volgens de vele neurologische en cardiologische onderzoeken , aangezien er geen aanwijsbare risicofactoren waren. Mijn wereld stond letterlijk stil. Hoe dan ook, ik heb heel veel “chance” gehad door snel de ambulance in te schakelen, weliswaar via mijn alerte en lieve man Paul , en daar ben ik hem nog iedere dag dankbaar voor. Uiteraard ervaar ik nog genoeg struggles door mijn beroerte , die onzichtbare restverschijnselen die ik heb, en die ik nog dagelijks ontdek, leren mij om nog véél bewuster én gezonder om te gaan met het leven. Zo besef ik meer en meer de grote waarde van alles , ik voel me meer verbonden met mezelf, met mijn geliefden en met bepaalde mensen om me heen. Ik geniet hierdoor nog meer van de kleine dingen in het leven, zeg maar van de vele dingen die ik nog kan. Vele groetjes, Ann


Ann Degrande ( Kortrijk/ België  |  12-04-2018 11:14 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo