Home
Actueel
Blogs
Vrienden als medicijn

Vrienden als medicijn

Zaterdag 14 februari 2015. Geplaatst onder: Hersenen door Mark Mieras

Ik hoorde ooit het verhaal van twee Zweedse vrienden. Als die samen een avond doorbrachten, keken ze woordeloos in het vuur van de open haard. Tot het tijd was om afscheid te nemen. Vreemd gedrag? Nee, ik kan me er wel wat bij voorstellen! Ook neurobiologisch gezien trouwens. Wie zich verbonden voelt met anderen, beschikt over een natuurlijk medicijn tegen negatieve stress: oxytocine.

 

Er is de afgelopen jaren nogal wat onderzoek gedaan naar de wonderstof oxytocine. ‘Het knuffelhormoon' wordt wel gezegd, maar dat doet geen recht aan de brede functie. Oxytocine ontstaat in onze hersenen onder invloed van sociaal contact en scherpt onze sociale zintuigen. Zo kunnen we onze vrienden en collega's beter ‘lezen': we begrijpen hun gezichtsuitdrukking en lichaamstaal. De stof lijkt ook schadelijke stresshormonen te neutraliseren, ontdekten onderzoekers aan de universiteit van het Amerikaanse Buffalo vorig jaar.

 

Normaal verhoogt een heftige stresservaring - de dood van een partner of kind, faillissement of ontslag - de overlijdenskans. Tot wel vijf jaar daarna is de kans om te sterven met een derde verhoogd, onder andere door hartfalen. Maar dat gaat niet op voor de groep mensen die op het vragenformulier van het in Buffalo uitgevoerde onderzoek aankruisten dat ze het afgelopen jaar ‘naasten hebben geholpen'. Kennelijk neutraliseren hechte banden met vrienden en familie de lichamelijke schade van stress. Oxytocine helpt het hart om vitaal te blijven.

 

Dit opmerkelijke resultaat laat fraai zien hoe in en in sociaal mensen zijn. Met vrienden zijn we gezonder dan zonder vrienden. Vaak zoeken we de verklaring voor dit fenomeen in de zorg die vrienden voor elkaar hebben. Praten over je zorgen en problemen, dat helpt natuurlijk. Maar zelfs als je nauwelijks of niets zegt, werkt vriendschap al als een medicijn. Alleen al door er voor elkaar te zijn maken we elkaar vitaler.

 

 

Mark Mieras, wetenschapsjournalist en columnist Hersen Magazine.
Auteur van drie boeken: 'Heftige hersens!' Ben ik dat?' en 'Liefde'.


Meer artikelen in Hersenen

Reacties

4


  |  27-10-2019 23:06 uur

Leuk verhaal, maar dit gaat alleen op als je in de maatschappij meedraait, dan heb je sociale contacten.
Dik 20 jaar geleden heb ik een hersenbeschadiging opgelopen en was toen al afgeschreven, 3 jaar lang gevochten om er mee te leren leven en dat lukte.
2013 kwamen de klachten weer in alle hevigheid terug, zaak aan de kanten moeten doen en sindsdien aan huis gekluisterd! In het begin regelmatig bezoek en men wil alles voor je doen en helpen, maar nooit om gevraagd en vandaag de dag, zie ik en hoor ik ze niet meer!
Een berichtje kan er met moeite af, met het standaard excuus: Heb het erg druk!
Zolang je je gezicht buiten de deur laat zien, dan is de mens sociaal, maar in mijn geval wordt je in de loop van de tijd een last en weet men niet hoe ermee om te gaan, dus verwaterd de contacten en is sociale media, mijn enige contact met de buitenwereld!
Maar ook nu zal ik het ook overwinnen en eenmaal weer buiten, komen ze uit alle hoeken en gaten!
Dit is geen klaag bericht, want ik ben en blijf positief!


Ramon  |  14-02-2016 10:35 uur

Dank je. Dat helende gevoel meen ik te herkennen. Fijn dat je dit "deelt".


niek mooijaart  |  14-02-2016 02:47 uur

Reageer op dit artikel