Home
Actueel
Blogs
Zelf doen

Zelf doen

Maandag 13 mei 2013. Geplaatst onder: Hersenen door Gerard de Bruin

Mensen met kinderen kennen het wel, de fase waarin het kroost niet meer geholpen wil worden, maar alles zelf wil doen. Met als gevolg omvallende bekers, naast de mond en op tafel belandend eten, uren boodschappen doen omdat ze zelf de winkelwagen willen duwen, zelfs afwassen willen ze zelf doen. Op een gegeven moment verdwijnt het als sneeuw voor de zon en willen ze helemaal niets meer doen. Op latere leeftijd, aan het eind van de pubertijd, volgt er een tweede ‘zelf doen' fase, ze gaan dan zelfs zover dat ze zelfstandig gaan wonen. Opmerkelijk hoe ze ineens, van de ene op de andere dag, veranderen van onwillige, mopperende, niets-willen-doen-pubers in zelfstandige jonge mannen en vrouwen. Wassen, strijken, schoonmaken, rekeningen betalen, geheel vrijwillig en zonder strijd wordt alles aangepakt en uitgevoerd. En als het zelf doen even niet lukt, kunnen ze altijd op  de ouders terugvallen, mocht het nodig zijn. 

 

Ook ik belandde in een ‘zelf doen' fase. Na negen maanden ergotherapie, logopedie, fysiotherapie, bewegingsagogie, fietstraining, gesprekken met de psycholoog en revalidatiearts, was het genoeg. Na de grote sprongen vooruit in de beginperiode werd er weinig tot geen vooruitgang meer geboekt. Sommige therapieën, zoals de fietstraining, hadden helemaal niet het gewenste resultaat. Hoewel de wetenschap dat fietsen echt niet meer lukt natuurlijk ook een resultaat is...


De laatste weken, in de afbouwfase, kreeg de gang naar het revalidatiecentrum steeds meer een dubbele lading. Aan de ene kant was het een welkome afwisseling en dagbesteding,  temeer daar de wereld zich beperkte, in fysieke zin althans, tot het huis en directe omgeving. Daarnaast was er ook het besef dat echt grote vooruitgangen niet meer te verwachten zijn. Natuurlijk was er de hoop dat er in de toekomst nog verbetering zou optreden; de realiteit van dit moment was echter dat volledig herstel er niet meer in zat. Aan de andere kant was er de blijdschap dat het afgelopen was, dat je zelf je leven weer kunt gaan invullen, vormgeven, gebruik makend van alle tips, handigheidjes en wijsheden die je hebt meegekregen. De therapeuten en de revalidatiearts begrepen het, ik kon altijd op ze terugvallen mocht het nodig zijn.

Alleen logopedie zou worden voortgezet bij een logopediste in mijn woonplaats. Dat was al een begin van het zelf doen, zelf naar de praktijk lopen, niet meer afhankelijk van anderen.

Na  een paar sessies begon het echter al  weer te knagen. De wil was er wel, maar de motivatie was verdwenen om op deze manier verder te gaan. Weer diezelfde oefeningen, weer een à twee keer per week een groot gedeelte van de dag in het teken van revalideren, weer bezig zijn met alles waar mijn brein niet meer aan wil meewerken, weer de confrontatie met de beperkingen.

Inmiddels was wel duidelijk wat niet zo goed ging, waar de valkuilen lagen, hoe die opgevangen en omzeild konden worden; er was genoeg gereedschap en kennis om het zelf te doen. De logopediste begreep het. Ik kon altijd op haar terugvallen, mocht het nodig zijn.
Er komt een moment waarop je je eigen therapeut wordt, dat je het zelf wilt gaan doen. Het leven is en blijft een constante oefening om het functioneren te verbeteren of je nu gezond bent of niet. Er komt een tijd dat je het toch echt weer zelf moet doen: leven, gewoon, zoals ieder mens, op je eigen manier, met of zonder beperkingen, gebruik makend van de vele mogelijkheden die je hebt. Zelf doen, maar niet alleen.

 

Gerard de Bruin

schrijver MAF berichten

 

Dit verhaal is afkomstig uit het boek ‘MAF berichten vanuit een ontregeld brein'.

Meer artikelen in Hersenen

Reacties

4

Een prachtig voorbeeld van de zelfregie weer oppakken, hulde!


Siemon Vroom  |  20-02-2014 20:07 uur

Heel mooi geschreven en heel herkenbaar


saskia  |  18-05-2013 22:40 uur

Tja, brein heeft wonder boven wonder na vijf dagen tegenwerken de afgelopen drie uur in positieve zin zich koest gehouden zodat ik even wat papierwerk kon afwerken. Pfff. Vroeger vond ik het allemaal heel vanzelfsprekend. Nu trots op mijn hersens :-) Revalideren is letterlijk en figuurlijk een werkwoord. Veel succes, doorzettingsvermogen en mooie momenten toegewenst!


Felice Ghering  |  18-05-2013 16:54 uur

Reageer op dit artikel