Home
Actueel
Blogs
Zo’n datum die je eigenlijk liever overslaat
Delen

Zo’n datum die je eigenlijk liever overslaat

Donderdag 16 februari 2017. Geplaatst onder: HersenletselHersenbloeding door Roy van Gool

Het is maandag 17 februari 2014, eind van de middag. Ik zit op de universiteit mij voor te bereiden op een vergadering die ik die avond heb met studiegenoten. In de WhatsApp-groep van mijn familie verschijnt ineens een berichtje. Het is pap. “Kan iemand mij komen ophalen uit de sportschool.” Daarna volgt een dwingender bericht. “Nu.” Ik reageer wat lacherig door te zeggen dat ik natuurlijk in Groningen zit en hem dus niet kan helpen.

 

Mijn broertje Nick haalt hem wel op. Bij het volgende bericht van mijn vader wist ik dat er iets niet goed was. “Opschieten, ik zie scheel.”

 

Het voelde gelijk niet goed. Ik vroeg nog aan mijn moeder of ik mij zorgen moest maken. “Nee hoor, waarschijnlijk heeft hij migraine of zo.” Oké, dat is natuurlijk vervelend maar valt nog mee. Toch was ik niet gerustgesteld. Maar goed, op naar de vergadering.

 

Die vergadering is bijna helemaal langs mij heengegaan. Ik stond via de telefoon continu in contact met de familie. Er werd bloed geprikt en pap zat bij de neuroloog. De neuroloog? Wat moet hij daar nou? Na een telefoontje van mijn broertje werd ik ongeruster. “Pap kraamde allemaal onzin uit en zat heel raar op de stoel naast mij.”

 

Rond een uur of negen belde mijn moeder. “Het is een hersenbloeding geweest.” Wat? Mijn vader? Hoe kan dat? Hij leeft zo gezond, rookt niet, sport veel, noem maar op. Mam vertelde gelijk dat hij weer goed aanspreekbaar was en het alweer wat beter ging. Ik was opgelucht. Ook toen ik hem de volgende ochtend zag. Hij zat naast zijn bed op een stoel. Praten en lopen ging nog wat moeizaam, maar ik was ervan overtuigd dat het allemaal relatief meeviel. Totdat de neuroloog een gesprek met mijn moeder en mij had. “Je moet het zien alsof je vader ernstig ziek is”, vertelde ze. Dat kwam hard aan.

 

Ik had geen idee wat mijn vader te wachten stond. En ik had ook geen idee wat dit voor impact op mijn leven zou hebben. Ik dacht dat hij na een maand of drie wel weer gewoon aan het werk zou zijn. Niet dus. Het proces van herstellen duurt erg lang. In veel gevallen herstel je niet eens volledig, zoals mijn vader. Het leven is in geen enkel opzicht meer hetzelfde. Je hebt werkelijk waar geen flauw benul wat er allemaal nog op je af gaat komen als je zulk nieuws krijgt.

 

We zijn nu drie jaar verder. Dat pap niet meer de oude wordt weten we. Dat is een keiharde werkelijkheid waar je elke dag mee hebt te dealen. Die datum, 17 februari 2014, heeft zijn sporen dus wel nagelaten. Voor mij is het echt een markeerpunt in mijn leven. Er is voor mij een periode voor de hersenbloeding en een periode erna. Zoals in mijn vorige blog te lezen valt, hebben we gelukkig nog veel mooie momenten samen. De familieband was al sterk en is alleen maar sterker geworden. Morgen staan we daar bewust of onbewust weer nadrukkelijker bij stil. Het is natuurlijk maar een datum, want het leven gaat door. Maar 17 februari sla ik liever altijd even over.

 

Roy

 

Lees hier de vorige blog van Roy


Meer artikelen in HersenletselHersenbloeding

Reacties

1

Sterkte morgen. Hersenletsel, 'k weet wat 't is


Trix Eversen  |  16-02-2017 20:34 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo