“Ik ben Suzanne en ik heb een verhaal voor je”

Foto: Stijn Rademaker

Verhalen, ik ben er gek op. Altijd al geweest. Glimlachend kijk ik naar de tatoeage op mijn rechterarm. Ik kijk naar een symbool dat ik vorig jaar heb laten plaatsen. Op mijn linkerarm staan er sinds diezelfde tijd vier kleinere symbolen. Mijn onderarmen vallen op. Zij hebben een verhaal te vertellen.

De tatoeage op mijn rechterarm gaat over ‘eenheid in diversiteit’. Onderdeel van het leven is dat we elkaar als mens in al onze diversiteit een plek kunnen geven. Iets waar ik als pas afgestudeerde twintiger gepassioneerd mee bezig was. Net als de tradities van het vertellen van verhalen. ‘Oral history’ was een van mijn geliefde vakken op school. Van gesproken woord tot boeken vol geschiedenis; ik was er druk mee.

Op mijn linkerarm staan de vier symbolen van de natuur. Als tiener groef ik in de jaren ’90 dapper mee toen er in de Lepelaarsplassen een slikpoel nodig was voor de kikkers en de padden. Als twintiger verdiepte ik mij naast vrijwilligerswerk in het buitenland ook in de kracht van de natuurlijke producten daar. Als dertiger ben ik bewust bezig met de energieverdeling van het huishouden dat ik met trots thuis mag noemen. Nu ben ik soms uren in het bos, wandelen met mijn hond of met mijn (analoge) camera. Ik bezoek lezingen over filosofie en cultuur, lees over geschiedenis of speel gitaar. Water, wind, vuur en aarde zijn nog altijd belangrijk. Mijn linkerarm toont een verhaal.

Ik kwam net terug van mijn tweede reis in het buitenland toen ik in Nederland werd aangereden, met onder andere Niet Aangeboren Hersenletsel als gevolg. Naast het oplopen van hersenletsel was ook mijn rechterbeen beschadigd. Ik draag een steunkous om het opgelopen lymfoedeem in de goede banen te kunnen leiden. Als deze kous af is, zijn de littekens van de operatie zichtbaar. De gehele dag moet ik beweging en rust met elkaar in balans zien te brengen. En dat is met een hoofd dat veel wil, niet altijd even makkelijk. Mijn rechterbeen valt op. Mijn rechterbeen heeft een verhaal te vertellen.

Mijn linkerbeen heeft sinds enkele jaren een hele mooie versiering. Er staat een tatoeage op die mijn moeder heeft ontworpen. Mijn moeder en ik deelden de verhalen die ik als twintiger tegen kwam. Net als de passie voor de natuur en de creativiteit om hier een plekje aan te geven. Een tatoeage waar van A tot Z teamwerk bij is komen kijken. Een verhaal dat ik met trots draag.

Net als bij mijn lotgenoten, stond ook mijn wereld sinds de aanrijding met hersenletsel als gevolg op zijn kop. Niet alleen dat van mij, ook mijn familie moest een plek zien te vinden voor iets wat onaangekondigd de hoofdrol was gaan spelen. Mijn verhaal veranderde.

Nu ik zowel het opgelopen hersenletsel als mijn vochtvasthoudende been een plek heb kunnen geven in mijn leven gaat het beter. De situatie is erkend door de betrokken instanties, mijn hoofd heeft rust. Hoewel de confrontatie er nog dagelijks is, is het goed. Ik pak oude hobby’s weer op, doe vrijwilligerswerk en leer daarbij het leven te accepteren zoals het komt.

Wat terug blijft komen is de vraag om verhalen te vertellen. Mijn lijf beeldt ze uit, mijn houding geeft het invulling en mijn hoofd geeft alles een plek. Ik ben mijn verhaal. En ik vertel graag.