Wilskracht

Onlangs stiefelde ik zonder stok de plaatselijke supermarkt in om een paar boodschapjes in te slaan. Ik laat de wandelstok thuis als ik weet dat ik met weinig gewicht weer huiswaarts keer. Wat verderop in de winkel trof ik kennis Marja H. IK vermoedde haar minstens een jaar geleden voor het laatst gezien te hebben. Verwonderd en verbaasd mij zo te zien lopen, reageerde ze met de lovende woorden: “tjonge jonge wat knap wat knap! Maar ja, ik ken je niet anders dan een brok wilskracht!”

“Leuk om dat van je te horen!” Reageerde ik glimlachend terug. Scootmobielend op weg naar huis overdacht ik vol tevredenheid en trots haar compliment, hetgeen me langere tijd bezig hield. De dagen erna mondden deze overdenkingen uit in datgene wat u nu onder ogen ziet. Immers:hoe vaak wordt er clichématig niet gezegd “Op de bank zitten, of achter de geraniums heeft geen zin.” Of “Je hebt geen keuze, je moet door!” Enerzijds makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

In mijn geval spelen ( veel) vroeger gemaakte keuzes een cruciale rol bij de besluiten die ik ik nu in mijn dagelijks leven maak om door te gaan met mijn leven als gehandicapt geraakte man. Uiteraard sta ik er na ruim 8 jaar nauwelijks meer bij stil dat twee ledematen amper nog functioneren…. Kijkend op t.v. naar de talloze 4-daagse wandelgangers bij Nijmegen, is lang niet altijd even leuk voor mij. In mijn goede tijd zei ik meermalen tegen mezelf om aan dit evenement ooit eens mee te gaan doen. Prachtige uitdaging en weer eens wat totaal anders dan het volbrengen van 42 km hardlopen. 

Anderzijds heeft het erbij (laten) zitten, op bank of achter geraniums inderdaad weinig zin. Sterker nog, het is GEEN optie, want de ledematen worden stijf, spieren krimpen in en lichaamsgewicht neemt toe. Wekelijks sportschool- en fysio-bezoek zijn eveneens een MUST, wil ik althans over een paar jaar nog kunnen lopen en niet in de rolstoel belanden. Kortom: je wilt er niet op achteruit gaan en minimaal behouden wat je lijf aankan.

In mijn geval: 40 seizoenen onafgebroken badminton-kompetitie en vele honderden kilometers hardlopen resulteerden in een lijf, body en geest volop wilskracht en doorzettingsvermogen. Wil genoeg, kracht verminderd, dat zeker. Met goede wil en krachtige geest leeft dit lijf zich graag nog uit als een beest! Honderden kilometers afleggend met mijn driewielligfiets. Ik draai er mijn hand niet voor om en de benen ‘peddelen’ er lustig op los! Misschien herkent u het stemmetje dat ergens in uw brein zegt: “okay, ik ben de pechvogel (1 van de 40.000 per jaar), maar het CVA zal mij niet klein krijgen!”

Dit stemmetje is een soort van eigen IK natuurlijk. Hoe dan ook, IK haal er mijn motivatie en doorzettingsvermogen uit om strijdlustig door te gaan met een zinvol bestaan. U toch ook?!

Ps. Ook al is het zeer persoonlijk: ik kan niet onvermeld laten dat mijn geloofsovertuiging (ik ben regelmatig kerkganger) een wezenlijke rol speelt bij mijn continue dadendrang om het LEVEN te omarmen en ervan te genieten.