Delen

ADD

Attention Deficit Disorder (ADD) is een subtype van de bekendere aandoening ADHD, waarbij hyperactiviteit een belangrijke rol speelt. Officieel wordt het aandachtstekort-stoornis met hyperactiviteit, overwegend onoplettendheidtype genoemd. Bij ADD staat het aandachtstekort op de voorgrond.

Oorzaken

ADD bestaat uit een verzameling specifieke symptomen waarvan de oorzaak vaak erfelijk bepaald is. In ongeveer 75% van de gevallen is ADD gerelateerd aan erfelijke belasting, en is de kans aanwezig dat één van de ouders zelf ook ADD heeft.
ADD is geen karaktertrek of opvoedingsfout. Het wordt door wetenschappers als een neurobiologische stoornis beschouwd: er zijn steeds sterkere aanwijzingen dat genetisch-biologische factoren een sleutelrol spelen.

 

Onderzoek heeft aangetoond dat er sprake is van veranderingen in de werking van de neurotransmitters dopamine en noradrenaline. Kenmerkend daarbij is dat vooral een tekort aan en/of een onevenwichtige balans van de twee neurotransmitters in het voorste gedeelte van de hersenen belangrijk lijkt te zijn.
Bij mensen met ADHD kan deze verstoring in de neurotransmitters dopamine en noradrenaline leiden tot aandachtsproblemen, hyperactiviteit en impulsief gedrag.
Bij mensen met ADD zijn hyperactief en impulsief gedrag in mindere mate aanwezig, of geheel afwezig. De aandachtsproblemen staat dan op de voorgrond. Het komt vaak voor dat kinderen met ADHD, naarmate ze ouder worden, minder hyperactief en impulsief gedrag vertonen en in hun volwassen leven getypeerd kunnen worden als iemand met ADD.

Symptomen

Mensen met ADD zijn vaak sneller afgeleid en rusteloos. Kenmerkend kan zijn het hebben van meerdere intense stemmingsschommelingen op een dag. Vergeetachtigheid, slaapproblemen, een ander tijdsbesef en ongeorganiseerdheid, maar ook moeite hebben met het onderhouden van sociale contacten horen er vaak bij. Ook kunnen mensen met ADD vaak overgevoelig zijn voor geluids- en beeldimpulsen. Mensen met ADD hebben vaak een voortdurende gedachtestroom waardoor ze dromerig of ongeïnteresseerd kunnen overkomen op andere mensen. Daardoor is het moeilijk om te concentreren op de voor dat moment relevante zaken. Het ‘filter' dat relevante van irrelevante zaken scheidt, lijkt dan minder goed te werken.

 

Mensen met ADD kunnen in een grotere groep mensen moeite hebben om het gesprek te volgen. Ze kunnen zich dan moeilijk concentreren op één gesprek omdat ze ongewild blijven luisteren naar alle gesprekken die gaande zijn. Mensen met ADD beschrijven dit probleem soms als ‘het luisteren naar een gesprek op de radio, terwijl de uitzending gepaard gaat met heel veel ruis'.

 

Soms bezitten mensen met ADD bijzondere vaardigheden met betrekking tot probleemoplossend denken, inlevingsvermogen, het snel kunnen combineren van informatie en indrukken, creativiteit en ruimtelijk inzicht. Sommige mensen met ADD kunnen in bepaalde situaties hyperfocussen; ze zijn dan extreem geconcentreerd en zich niet bewust van wat er om zich heen gebeurt.

 

Diagnose

Er is geen eenduidige test voor ADD. De diagnose ADD wordt gesteld op basis van een of meerdere gesprekken met een psychiater of psycholoog met de relevante bevoegdheden. Soms kunnen hierbij ook gestructureerde vragenlijsten en gesprekken met familieleden of andere direct betrokkenen worden gebruikt.
Vaak gaat ADD bij volwassenen samen met andere psychische problemen. 70% van de mensen met ADD heeft ook last van depressiviteit, angst- en dwangstoornissen, verslaving aan alcohol of drugs of een persoonlijkheidsstoornis.

Behandeling

In de behandeling is psycho-educatie (het vergroten van kennis van alle betrokkenen over de aandoening) heel belangrijk. Ook wordt bij kinderen soms een intensieve vorm van indirecte gedragstherapie aangeraden. Dit gebeurt vaak in de vorm van 'parent management training' (PMT) en 'mediatraining' van ouders en leerkrachten. Directe gedragstherapie is voor de lange termijn minder effectief gebleken.
Bij volwassenen kan coachen een goede manier zijn om met ADD om te leren gaan.
Bij onvoldoende resultaat kan hieraan een medicamenteuze behandeling worden toegevoegd. Therapeutische effecten en bijwerkingen van medicijnen kunnen per individu verschillen, dit betekent dat een medicatieadvies altijd maatwerk is. Alleen artsen met een specifieke deskundigheid in ADD mogen een medicamenteuze behandeling starten.

Cijfers

Onderzoek toont aan dat ADHD of ADD voorkomt bij 1 tot 4% van alle kinderen en dat zeker een derde deel er ook als volwassene nog last van ondervindt. ADD en ADHD komen voor bij mensen van alle opleidingsniveaus.

Aanmelden nieuwsbrief

Schrijf u in voor onze digitale nieuwsbrief en blijf op de hoogte van ons laatste nieuws.

Aanmelden Stel uw vraag online
Dit is contactinfo