Home
Actueel
Blogs
De dag dat de wereld begon te draaien…

De dag dat de wereld begon te draaien…

Maandag 17 februari 2014. Geplaatst onder: Beroerte door Annemieke Lenselink

Op een dag in april begon de wereld zo hard te draaien dat ik niets meer kon. Liggen was beangstigend, en als ik van houding veranderde, moest ik overgeven. Mijn man belde de huisartsenpost. "Vermoedelijk een verkoudheid op het evenwichtsorgaan", was de telefonische diagnose. "U kunt een medicijn kopen bij de apotheek tegen de misselijkheid en verder moet het vanzelf overgaan". Uitzieken dus.

 

De antimisselijkheidspillen hielpen en het draaien werd wat minder. Het zou vast overgaan. De volgende avond was het weer erger. Ik voelde me heel erg beroerd. Ik belde opnieuw de huisartsenpost. "Heel vervelend voor u, maar het zal vanzelf beter worden. Alleen als u last krijgt van uitval in uw gezicht, moet u bellen. Veel sterkte ermee". Om een uur of elf 's avonds merkte ik dat ik mijn linkerbeen niet meer kon bewegen. Maar ja, een been is geen gezicht, dus het zal er wel bij horen dacht ik. Om een uur of vier ‘s nachts deed mijn linkerarm het ook niet meer goed. Ik was zo moe dat ik besloot pas de volgende ochtend te bellen omdat ik geen idee had wat er werkelijk aan de hand was.

 

Zaterdag rond een uur of zeven belde ik de dokterspost met de mededeling dat het echt niet goed ging en dat we toch echt persoonlijk een dokter wilden zien. Even overleg aan de andere kant van de lijn: "De dokter is op haar ronde - we zorgen dat u haar volgende patiënt bent", vertelde de assistente. Mijn man besloot dat hij dan wel even kon gaan douchen om later de dokter te woord te staan. Drie minuten later stond er een ambulance voor de deur: man onder de douche (hoort de bel niet) en vrouw verlamd in bed. Mijn linkerarm en been deden helemaal niets meer. Nadat ik mijn longen uit mijn lijf had gegild, kwam mijn man de ambulancebroeder open doen. Met een verfrissende snelheid werd ik gemeten en aangesloten op allerlei apparatuur. Inmiddels was ook de brandweer gearriveerd om me uit bed in de ambulance te krijgen. "Nou mevrouw, dit zal wel de eerste keer zijn dat u zoveel mannen in uw slaapkamer hebt gehad", grapte een brandweerman. Ik moest erom lachen in deze onwerkelijke situatie. Na kort overleg (uit het raam? dragen over de trap?) werd ik naar de ambulance gedragen over de schouders van alle brandweermannen heen. De buurvrouwen kwamen aanrennen en riepen dat zij wel voor de kinderen zouden zorgen. Manlief mocht met onze auto achter de ambulance aan. Deurtjes dicht, en snaveltje toe.

 

 

Annemieke haar wereld begon op 21 april 2012 heel hard te draaien, ten gevolge van een CVA (beroerte). In haar blogs schrijft zij over haar persoonlijke ervaringen als CVA patiënt.


Meer artikelen in Beroerte

Reacties

7

ik heb DR:IE keer een cva. Ik leef nog


rene  |  11-04-2014 17:37 uur

Ook ik heb een herseninfarct gehad de assistente van de dokter zei dat ik kon komen naar de praktijk beetje moeilijk als je links helemaal verlamd bent uiteindelijk zijn mijn ouders gekomen hebben de huisarts gebeld dat hij vlug moest komen en de huisarts heeft mij zelf naar ziekenhuis gebracht


helga  |  21-02-2014 00:56 uur

afschuwelijk bij mij in nov. 2012 na Hersenbloeding.


Roos  |  20-02-2014 22:16 uur

Reageer op dit artikel