Home
Actueel
Blogs
De derde operatie
Delen

De derde operatie

Donderdag 7 september 2017. Geplaatst onder: Hersenletsel door Stefan Cramer

Mijn vorige blog was gestopt bij het wachten op de 3e operatie. Deze zou vrijdagmiddag of zaterdag plaatsvinden. Uiteindelijk kreeg ik s ’morgens vroeg al de melding dat ik meteen naar beneden kon voor de operatie. Dat was sneller dan verwacht.


Ik ging gelijk door naar de operatiekamer en moest daar nog een tijdje wachten op de rest van het operatieteam. Omdat ik alleen met de anesthesisten was, kon ik goed aangeven dat ik de vorige keren zo misselijk was en lang moeite had met slikken. Hierdoor konden zij een middeltje tegen de misselijkheid aan de narcose toevoegen en een dunnere intubatieslang gebruiken. Volgens hen moest ik me nu snel beter voelen na de narcose. Ondertussen keek ik weer naar de metalen ‘slachtbank’ die klaar gemaakt werd voor mijn operatie. Het blijft een gek idee zo’n koude kille metalen tafel waarbij je eerder denkt aan een slachterij dan aan een operatiekamer.


Voor ik wist was ik weer voor een paar uur vertrokken en begon voor mijn familie het lange wachten op het verlossende telefoontje weer.

Die kwam er gelukkig weer en de operatie was goed gegaan. Ik werd zelf erg onrustig wakker en wilde meteen rechtop zitten en volgens mij zelfs uit bed. Ik kreeg meteen een middeltje in mijn infuus en ik was weer rustig.


Ik hoorde van de arts dat de wond helemaal was schoongemaakt om de infectie te verwijderen. Gelukkig waren het hangmatje en de drain niet geïnfecteerd en hoefde deze niet vervangen te worden. De wond was nu inwendig en uitwendig ook overal extra goed gehecht om te voorkomen dat het kon gaan lekken. Wat bij de 1e operatie nog een fatsoenlijke snee was geweest tot halverwege mijn achterhoofd, was nu door het vele littekenweefsel een grote snee geworden over de hele achterkant van mijn hoofd. Als extra middel tegen mogelijke wondlekkage was er een spalk gemaakt die door een erg strak vastgebonden tulband tegendruk moest bieden. Dit moest 48 uur zo blijven zitten, wat geen prettig gevoel was. Aangezien ik ook al een flinke baard had gekregen in de afgelopen weken, was ik hierdoor samen met deze tulband bijna onherkenbaar geworden. En voor mijn kleine neefje zelfs eng.

 

Op de dag dat heel Nederland gezellig Sinterklaas ging vieren, mocht ik na een goede nacht op de verkoeverkamer weer terug naar de zaal. Ik voelde mij inderdaad een stuk beter dan de vorige twee keer. Waar ik eerst dagen niet kon/wilde eten, had ik nu in de avond al zonder problemen een croissantje op.

 

Wederom de volgende dag mocht de tulband door de arts worden doorgeknipt. Wat een bevrijding! De wond zag er goed uit en leek droog te zijn gebleven. Ik voelde mij nog steeds goed en kon daardoor beter herstellen. Weer 2 dagen later mocht ik naar huis.
De PICC-lijn werd er verassend snel en pijnloos uitgetrokken door de verpleging.


Thuis leek alles voorspoedig te blijven gaan, totdat ik een paar dagen later wakker werd op een bebloed kussen. Nee toch? Niet weer he…?

 

Stefan

 

Lees hier de vorige blog van Stefan

 


Meer artikelen in Hersenletsel

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo