Home
Actueel
Blogs
Doorgaan, dat kan best

Doorgaan, dat kan best

Maandag 6 mei 2019. Geplaatst onder: Hersenletsel door Suzanne

“Wat jou overkomt is niet wat jou definieert, maar hoe jij ermee om gaat wel.” De woorden van een gastdocent, bij een programma waar vastgelopen jongeren een kans krijgen, raken me. Het is niet de eerste keer dat ik deze woorden hoor. Naar mij gericht of naar de omgeving, direct of indirect. Ik ben het er mee eens.

 

Mijn laatste blog is van oktober 2018 en eindigde ik met een dankwoord. Ik had ruimte nodig. NAH was teveel geworden. Ik ben in de 2 jaar dat ik leerde over mijn eigen hersenletsel ook gastdocent geweest, schreef op diverse podia over NAH en was contactpersoon in mijn gemeente. Mijn leven werd beheerst door feitelijk een klein gaatje in mijn brein. Dat moest veranderen. En dat deed het.

 

Augustus 2017 plaatste ik hier mijn 1e blog; Niet Altijd Herkenbaar. Vol in mijn zoektocht naar erkenning volgden er in een jaar tijd nog 10 stukken. “Blijf schrijven en vertellen en maak zo het onzichtbare zichtbaar.” was een van de (terechte) reacties op het laatste stuk. Op mijn persoonlijke blog merk ik dat mensen nog steeds doorlinken naar informatie en (ervarings)verhalen. In mijn privéleven is hersenletsel ook nog vrolijk aanwezig, waarbij ik niet uitgelegd raak. Vertellen werkt dus! En is eigenlijk ook niet te stoppen. Dat is wat ik doe; vertellen. Schrijvend of sprekend.

 

Nu de volledige erkenning van NAH er is, is er rust gevonden. Ook zijn er diverse vrijwilligerstaken -los van hersenletsel - te vervullen. Niet-aangeboren hersenletsel is geen reden om stil te zitten. Het is sowieso voor mij geen reden om iets niet te doen. In eigen buurt ben ik mantelzorger voor mensen om mij heen, vrijwilligster die ouderen ondersteunt, partner van een lieve man en baasje van een beagle en twee knuffelende katten. Wil je iets? Probeer dan. Of je nou in een coma hebt gelegen door een kernbom zoals de militair die ik eerder noemde, of door een automobiliste die jou frontaal van rechts van je fiets schept. Ga door. Probeer. Lukt het niet helemaal? Dat geeft niks. Ook een halve stap vooruit is vooruit gaan. Niks hoeft perfect te zijn. Zolang je maar probeert.


Woorden die iemand in het begin van een ziekteproces niet wil horen. Niet kan horen. En toch zeker al toepast. Overleven is doorgaan. Het hoe en wat komt later. Net als de bezinning.

 

Suzanne
(foto door Stijn Rademaker)

 

Lees hier de vorige blog van Suzanne


Meer artikelen in Hersenletsel

Isabella werd aangereden

"Ik ben niet meer de Isabella die ik was, maar ik probeer nog elke dag stapjes te zetten. Ik blijf hopen dat ik op een dag alles weer kan wat ik voor het ongeluk ook kon. Dat is wat ik het liefst zou willen.”

Bekijk haar verhaal

Reacties

1

Mooi om te lezen dat jij woorden in daden hebt omgezet.


Elisheva  |  07-05-2019 11:03 uur

Reageer op dit artikel