Home
Actueel
Blogs
Fulltime aan de slag en heel veel niets doen
Delen

Fulltime aan de slag en heel veel niets doen

Maandag 10 september 2018. Geplaatst onder: Halsslagaderdissectie door Anja de Jong

Na het intakegesprek bij de revalidatiearts volgt de start bij verschillende disciplines van de revalidatie: psychologie, fysiotherapie en ergotherapie. De psycholoog is duidelijk: ‘we gaan je helpen, maar het wordt niet makkelijk. Je zal er ál je tijd en energie in moeten steken. Doe je dat niet? Dan kunnen wij onze tijd beter aan andere patiënten besteden.’ Ze is vriendelijk maar streng, en het is duidelijk dat ze het meent. Natuurlijk beantwoord ik de vraag met een volmondige ‘ja!’. Ik wil niets liever dan keihard aan het werk om mijn oude leven weer terug te krijgen. ‘Mooi’, zegt ze oprecht betrokken en geïnteresseerd, ‘dan gaan we aan de slag’.

 

Vanaf nu word ik twee keer per week bij de fysiotherapeut en ergotherapeut verwacht en een keer per week bij de psycholoog. Als ik een paar weken bezig ben, wordt daar bewegingstherapie, maatschappelijk werk, SI-therapie en hydrotherapie aan toegevoegd. Een interdisciplinaire aanpak met als doel dat ik mij beter ga voelen. Dat ik leer omgaan met ‘mijn nieuwe normaal’. Mijn nieuwe grenzen leer kennen en leer te accepteren. Dat ik leer omgaan met de angst voor een volgende halsslagaderdissectie, hoe ik dagelijkse activiteiten op een nieuwe manier kan uitvoeren en hoe ik mijn grenzen duidelijk kan maken bij andere mensen.

 

Na de eerste sessies is de conclusie dat ik motorisch niets mankeer en dat er met mijn kracht niets mis is. Een opluchting. Maar hoe kan het dan dat ik lopen zo moeilijk vind en dat ik bijna niet vooruit kom? En dat ik zowel na een uurtje mentale als fysieke inspanning in slaap val, om een paar uur later - nog steeds uitgeput - weer wakker te worden? Om dat te doorbreken zijn de verschillende disciplines van de revalidatie nodig: de interdisciplinaire aanpak die ze hebben ingezet.

 

Samen met de ergotherapeut onderzoek ik welke dagelijkse activiteiten mij moeite kosten en welke mij energie opleveren. We testen hoe lang ik kan stofzuigen, of ik mijn bed zelf kan verschonen, de was kan doen, hoe lang ik tv kan kijken, kan computeren, en ga zo maar door. Alle dagelijkse activiteiten komen aan bod. In opdracht van de ergotherapeut noteer ik alle activiteiten die ik op een dag uitvoer en hoeveel vermoeidheid en pijn het oplevert op een schaal van 1 tot 10. We bespreken wat ik heb gedaan, of het verstandig was om te doen en hoe ik het in het vervolg anders kan aanpakken.

Ze adviseert mij dringend om véél meer rustmomenten in te bouwen. Eigenlijk is het geen advies. Ik heb geen keuze. Om mij goed te blijven voelen is het noodzakelijk dat ik ontelbaar veel keren op een dag ga zitten om niks te doen. En niks doen, is niks doen. Niet lezen, niet schrijven, niet bellen, geen tvkijken en niet computeren. Niks doen is op de bank zitten en naar buiten kijken, hooguit een kop thee drinken. Maar toch is niks doen eigenlijk niet niks doen. Het is uitrusten, mijn batterij opladen om het volgende moment weer een kleine activiteit uit te kunnen voeren zonder dat ik daarna een terugval krijg waardoor ik weer een dag met hoofdpijn in bed lig. Samen beginnen we met het maken van een dagplanning, waarin vanaf het moment dat ik opsta en totdat ik naar bed ga per kwartier wordt aangegeven wat ik ga doen. Die planning blijven we maken zolang ik aan het revalideren ben.

 

De revalidatie valt mij zwaar. Omdat ik er bijna dagelijks ben, wordt het ziekenhuis een soort tweede thuis. Ik spreek de therapeuten vaker dan mijn familie en vrienden. Ze zijn exact op de hoogte van wat ik op een dag doe, hoe laat ik dat doe, hoe lang ik dat doe en hoe ik mij daarbij voel. Het voelt alsof ik geleefd word. Ik heb niet meer de keuze om mijn dagen in te delen zoals ik dat wil. Maar ik ben hier wel in goede handen. Het draait écht om mij en alle therapeuten hebben het beste met mij voor. De oprechte betrokkenheid die ik tijdens mijn eerste gesprek met de psycholoog opmerkte, ervaar ik bij alle therapeuten. Ze helpen mij om vol te houden op de momenten dat ik het niet meer zie zitten, dóór te gaan en vooral de moed niet op te geven. Accepteren, volhouden en doorzetten. Samen zijn we keihard aan de slag. Ik voel mij steeds beter en naarmate de maanden verstrijken begint het plezier in het leven langzaamaan terug te komen. Of het ooit weer wordt zoals het was zal de tijd moeten uitwijzen, maar beetje bij beetje raak ik er steeds meer van overtuigd dat ik op de goede weg ben.

 

Anja

 

 

Lees hier de vorige blog van Anja.

Voor meer blogs van Anja, kunt u haar website bezoeken.


Meer artikelen in Halsslagaderdissectie

Reacties

1

Hoi Anja,
Het komt mij allemaal zo bekent voor, je worsteling om weer zo te functioneren als voor je NAH. Heb wel een andere hersenbeschadiging als dat jij hebt maar heb met precies dezelfde lichamelijke problematiek te maken, plus een visuele beperking. Ben nu 6 jaar verder en heb een dagelijks ritme en schema aangeleerd, dan gaat het redelijk goed. Accepteren dat het zo is als het is, is nog het moeilijkste van alles ! Sommige dingen gaan beter en andere worden NOOIT meer hetzelfde als vroeger, waaromder de dagelijkse energie ! Je leerd er mee leven en ben heel blij dat ik zo wie zo nog LEEF ! ❤️
Postifief zijn en er het beste van maken is mijn moto ! 👍
Lieve groet,
Mirjam


Mirjam Houtgraaf  |  10-09-2018 08:18 uur

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo