Home
Actueel
Blogs
Geen Toekomstperspectief
Delen

Geen Toekomstperspectief

Maandag 5 november 2018. Geplaatst onder: DepressieTrauma door Saskia Troy

In de welvarende buurt Kralingen gelegen in de nabijheid van de Erasmus universiteit in de havenstad Rotterdam waar ik vanaf mijn zevende jaar opgroeide stond het leveren van goede prestaties voor veel kinderen op de eerste plaats. Vanaf mijn achtste jaar reed ik al in het team van de Rotterdamse Manege voor de Nederlandse Carrouselkampioenschappen en ook daarna stond mijn leven al van jongs af aan in het teken van het rijden van dressuurwedstrijden met mijn halfbloed Arabische dressuurpony.


Op school werd mij, gezien mijn reputatie als een intelligent, gehoorzaam boekenmeisje, steeds gevraagd om beter te presteren dan andere kinderen. Al spoedig begon ik een enorme faalangst te ontwikkelen. As ik geen tien haalde streepte ik alles door en maakte ik er een een van. Ik deed een soort spelletje waarbij ik ervoor zorgde dat ik net zoveel enen als tienen op mijn rapport had staan. Er moest een bepaalde volgorde in zitten die ik zelf had geconstrueerd. Ik hield van cijfers, systemen en patronen.


Hetgeen echter eerst een gezonde voorliefde was veranderde nu echter in een voor mij bijna niet meer te beheersen dwangmatigheid. In alles wat ik deed ging ik voor de volledige perfectie. Achteraf denk ik dat het was om de controle over mijn leven te houden en mezelf ervan te overtuigen dat er niets ernstigs aan de hand was. Ik raakte steeds meer afgesloten van de buitenwereld, in mezelf gekeerd en ik leefde volledig in mijn eigen dagdromerige wereldje.


Ik bracht veel tijd door in mijn eentje in de natuur in het bos. Soms ging ik ook naar de stad en liep dan de hele dag door de winkel. Mijn pony was mijn steun en toeverlaat, -allerbeste vriend en -maatje door dik en dun. Dit ondanks de vaak vele problemen op stal. Op het moment dat mijn pony werd verkocht was er voor mij niets meer om voor te leven. Een paar weken later deed ik een zelfmoordpoging.


Sommige kinderen kunnen jarenlang een masker ophouden voor de buitenwereld terwijl ze eigenlijk diep ongelukkig zijn. Dit was wat ik heb gedaan totdat ik op een dag zo ver van mezelf verwijderd was dat ik niet meer wilde leven. Er was niets meer van mij over omdat ik steeds maar probeerde aan de verwachtingen van anderen te voldoen zonder daarbij te luisteren naar wat ik zelf voelde.


Op de reizen die ik later zou maken overwon de nieuwsgierigheid naar andere culturen, het verlangen daar deel van uit te maken en de mogelijkheid om een vreemde wereld binnen te stappen het echter van de jarenlange depressie en moedeloosheid die ik heb gekend. Zo maakte ik op Cuba kennis met de onvoorwaardelijkheid van de vriendschappelijke contacten tussen mensen, de nederigheid van de armoede, de grenzeloze liefde voor de natuur en het ritmische bewegen de op de Antilliaanse muziek.

 

Het was juist in datgene dat veel mensen een gebrek aan toekomstperspectief zouden noemen waarin ik voor mezelf het plezier in de dagelijkse dingen weer terug zou vinden.

 

Saskia

 

Lees hier de vorige blog van Saskia

 


Meer artikelen in DepressieTrauma

Reageer op dit artikel

Dit is contactinfo