Home
Actueel
Blogs
Het gevecht tegen jezelf

Het gevecht tegen jezelf

Donderdag 11 juli 2019. Geplaatst onder: DepressieAngststoornisPTSSBurn-out door Jessica Vens

Ik probeer complexe ptss, angststoornissen, burn outs en depressies een gezicht te geven. 'Alsjeblieft veroordeel me niet' is wat ik denk. Zouden mensen zien dat ik met mijn ziel onder m'n arm loop? Dat ik eenzaam ben en me ongeliefd voel? Mislukt en gefaald? Als ik in de spiegel kijk zie ik een apart gezicht. Het gezicht dat me aanstaart ziet er ergens enigzins 'herkenbaar' uit. Mijn grootste vijand, en een complete teleurstelling. Ik zie zwakte, terwijl ik de woorden van mijn ex nog hoor nagalmen in mijn hoofd... Wat ik zie zijn wallen van vermoeidheid, m'n rood aangelopen uitgedroogde ogen omlijsten. Waar is in godsnaam de ik gebleven die ik ken en leuk vind?! Lege huls!

 

Emotioneel ben ik verschrikkelijk geweest de afgelopen tijd. De wereld is één grote overprikkeling en overweldigend soms. Geluiden, geuren, mensen, alles is al gauw teveel. De prikkels zijn verschrikkelijk! Waarom kan ik geen terrasjes meer doen? Nergens meer heen? Alles in mijn leven voelt soms uitzichteloos, waardeloos. Soms een complete leegte. Verdriet, pijn...

 

Even in alle redelijkheid, ik draai al heel wat jaartjes mee. En als ik je vertel dat ik al vele levens geleefd heb, ondanks ik nog zo jong ben, is daar geen woord van gelogen. Ik hoop dat men mij gelooft als ik vertel dat het me niet aan inzicht ontbreekt, of aan ervaring en kennis. Dat men me gelooft als ik zeg dat ik bijna alles al wel geprobeerd heb en in staat ben nog veel meer te proberen om te zorgen dat ik me maar iéts meer mens voel? Ik wil ook graag meedoen.


Iets minder gevangene en kluizenaar. Van mijn vrijheid beroofd. Iets meer gedreven op haar kunnen, haar creativiteit en talent. Waarom zou ik mogen klagen? Veteranen hebben een reden voor hun trauma's en verdriet. Net zoals ieder mens die in een oorlog geleefd heeft. Ik kon mezelf niet toekennen dat ik zo dusdanig beschadigd ben dat ik 'ziek' ben geworden. Net zoals een oorlogs slachtoffer. Ik stel me niet aan en ook ben ik niet lui. Ik zou net als ieder ander in staat moeten zijn om er op z'n minst iets van te maken.

Ik loop op het oog ongehavend rond en had het recht niet om me zo te voelen, zoals ik me al heel lang voelde voordat ik finaal in elkaar stortte (blog 1) Niet kunnen eten, niet kunnen slapen. Niet eens kunnen ademhalen. Kun je je voorstellen hoe dat is? Als ik als sliep, nachtmerries. Waarbij ik de boel bij elkaar schreeuw of lig te huilen/piepen in mijn slaap. Opgejaagd wakker word en met een hartslag van 160 mijn ogen probeer te sluiten. Doodeng zijn de lichamelijke effecten. Verdovend. Waarna ik mezelf jaren staande heb kunnen houden op het gebruik van soft drugs, wat inmiddels zorgt voor verergering van lichamelijke en geestelijke symptomen.

 

Inmiddels voelde ik me mens onwaardig zelfs. Vol van zelfhaat, zelfverwijt en minachting. Mijn leven is één grote mislukking! De mislukte vrouw, de mislukte dochter, de mislukte mens is wat ik was. Afgewezen stuk stront op pootjes... Een parasiet thuis in haar isolement wegrottend, terwijl de beste jaren van haar leven nú zouden moeten zijn. Zogezegd in de slachtofferrol weggekropen en gebroken omdat ik niet sterk genoeg ben geweest om het allemaal te kunnen dragen en overwinnen, en nu heb ik verloren van de ziekte.
Een poosje geleden stond ik in de keuken van mijn ex de afwas te doen, terwijl ik hem hoorde keten met zijn dochter. Een heel normaal moment, waarbij ik weggleed in disociatie en er binnen kwam dat in dat liefdevolle leuke warme moment daar zich op nog geen 6 meter afstand het scenario speelde van een eenzame gebroken vrouw. "Ik wil dood".

 

Dit was geen gewenste positieve of realistische/helpende gedachte, natuurlijk wil ik niet dood! Ik heb altijd gehoopt alle ellende, trauma's en het geweld, armoede en incidenten, gebrek aan iedere vorm van familie en vrienden, en alle mishandelingen het uiteindelijk waard zouden zijn geweest, en ik het zou gaan maken! Let maar op! Maar nu lijkt alles me ontnomen. Ik heb niks meer, alweer niet, nooit niet.

 

Was ik maar net iets minder mislukt, en net iets minder beschadigd. Het kan soms voelen alsof je geen recht heb op rouwgevoelens. Er is veel te veel in mijn leven gebeurd waar ik geen invloed op had. Maar er is ook een gedeelte waar ik me wél verantwoordelijk voor voel en invloed op gehad zou moeten hebben. Schuldgevoelens en schaamte. De automatische gedachtes die terug blijven keren die me horendol drijven, waar ik overigens ook aan werk. (medicatie, cgt, emdr etc.)

 

Ik heb niet gevraagd om dit leven en niet gevraagd om te gaan. Dus waarom zou ik mezelf van het leven ontnemen? Waar ik aan werk is verbetering van mijn leven, mijn hoofd en de diagnoses. Want sinds ik heb ontdekt dat ik nooit meer beter zal worden kwam er een nieuwe realisatie bij. Ik WIL LEVEN! Alleen niet zó! En daar heb ik alles voor over. Nee ik wil mezelf niet uit de weg ruimen! Ik wil eerst alle protocollen hebben doorlopen die er denkbaar zijn. Wie me dan ook helpen kan! Om béter te worden, en minder lichamelijk en geestelijk patiënt te zijn en iets meer mens. Daarnaast wil ik dit met anderen kunnen delen en taboes doorbreken. Vóórdat ik hooguit een legaal verzoek zou in moeten dienen, bij de levenseinde kliniek.

 

"Mensen zoals ik zijn niet gek, we zijn beschadigd"

 

Word vervolgd


Jessica

 

Lees hier de vorige blog van Jessica


Meer artikelen in DepressieAngststoornisPTSSBurn-out

Reacties

5

veel sterkte toe ge wens te


daphne sghoolinge   |  13-07-2019 17:38 uur

Ik heb geen idee wat jij voelt maar dat jij je zo voelt vind Ik heel erg voor je voor al dat je ook nog het alleen moet doen is wat ik begrijp . Ik zelf heb kanker gehad en ben nog steeds bang daar voor, maar ik praat er veel over . Ik weet niet of jij dat ook kunt en of mensen daar jou de kans voor geven ik hoop van wel ik zou je graag willen helpen misschien een luisterend oor. Ik wens je heel veel sterkte toe maar blijf wel vechten hoor dat is zo belangrijk .

Gr Leo


Leo Hoekstra   |  12-07-2019 09:34 uur

Omg ik lees hier mijn verhaal. Wat als er geen vechtlust meer over is. Dat is t punt waar ik bang voor ben.


Joke  |  11-07-2019 11:45 uur

Oh,Jessica ik begrijp je heel goed,ik zat in dezelfde positie . Mijn ex heeft mij ook vreselijk beschadigd..ik zat op dat moment nog in mijn herstelperiode van kanker..
Mensen reagearen kom op meid...laat gaan..je houd het zelf vast..
Ik werk er al 4 jaar aan,tijdens zijn scheiding heb ik ptss opgelopen.
Ik slaap gelukkig nu beter, maar elke confrontatie brengt herrineringen .
Heb toevallig paar dagen geleden ook gereageerd op de Hersenstichtijng met mijn verhaal in het kort.
Jou blog is dezelfde spiegel.
Ik wens je heel veel sterkte met je herstel ❤️


Nelly  |  11-07-2019 10:51 uur

Wat een heftig en indringend stuk. Ik weet niet goed wat te zeggen. Wel wil ik je sterkte wensen. En geduld? Misschien is er een moment, een dag of een hefboom op een gegeven moment. Dat vanaf dat punt het leven ietsje beter wordt. Dat hoop ik voor je. Zelf ben ik ernstig depressief geweest. Bij mij was er zo’n moment en werd het langzaamaan beter. Ik gun jou dat ook. Houd vol. Groet, Wilfred


Wilfred  |  11-07-2019 08:13 uur

Reageer op dit artikel