Home
Actueel
Blogs
Het heeft een naam!

Het heeft een naam!

Donderdag 31 maart 2016. Geplaatst onder: Gilles de la Tourette door Janneke Kaim-Roossien

In mijn vorige blog vertelde ik waarom ik nooit eerder ben gaan kijken waar mijn tics, dwang, angsten en neerslachtigheid vandaan kwamen. Nu komt het vervolg: hoe heb ik de zoektocht naar een diagnose aangepakt? En wat heeft het opgeleverd?


In de tijd dat ik ging samenwonen, was ik veel online. Ik had namelijk nogal moeite met sociale contacten, terwijl online praten mij wél goed af ging. Ik was ook behoorlijk vaardig geworden in het zoeken naar informatie. Het internet was voor mij een walhalla van informatie en gezelligheid!


Het zal dan ook niemand verbazen dat ik indertijd online ben gaan zoeken naar info over tics. Ik wilde wel eens weten wat er met mij aan de hand was! Al snel las ik over Gilles de la Tourette, maar elke keer sloot ik de website hierover weer af. Ik herkende de tics en andere klachten grotendeels wel, maar zo heftig had ik het toch niet?


Hét moment
Een tijdje later kwam ik bij een neuroloog terecht vanwege mijn migraine. En ik had bedacht: dit is hét moment om iets over mijn tics te vragen. Ik durfde het woord bijna niet in mijn mond te nemen. Ik had er al die jaren nog nooit over gesproken en mijn uiterste best gedaan om mijn tics voor de buitenwereld te verbergen.


Vanaf dat moment is er veel in gang gezet. De neuroloog reageerde serieus op mijn vraag, maar gaf toe er weinig vanaf te weten. Ik werd doorverwezen naar de afdeling psychiatrie. Erg heftig om daar opeens aan de balie te staan om een afspraak met een psychiater te maken. Uiteindelijk bleek ook deze psychiater te weinig over tics te weten. Hij had wel met zijn team overlegd en ze kwamen tot de conclusie dat ‘Gilles de la Tourette niet uitgesloten was.'


Het hele plaatje
Uiteindelijk was het een psychiater in Amsterdam, gespecialiseerd in Tourette en tic-stoornissen, die de diagnose stelde. Ik moest een aantal lange vragenlijsten invullen en zij ging met me in gesprek. Ze was er na een kwartiertje al wel over uit dat ik écht voldeed aan het beeld van Tourette. En niet alleen de tics, maar het hele plaatje van dwang, angsten en neerslachtigheid hoort erbij!


Wat een dubbel gevoel, zo'n diagnose. Er was vooral opluchting en een bijna triomfantelijk gevoel: diep van binnen wist ik het eigenlijk ook wel toen ik over Tourette las en ik had gewoon gelijk! En ik was ook niet gek, maar had last van een neurologische aandoening. De tics waren dus niet mijn schuld. En tegelijkertijd werd ik daar verdrietig van, want dat had ik al die tijd wel gedacht.


Een grote puzzel
Ik kwam al snel terecht bij de Stichting Gilles de la Tourette en het contact met mede-Touretters was een feest van herkenning. Er waren zeker mensen bij die veel heftigere tics hadden dan ik. Het was voor mij zelfs even wennen als op contactdagen iemand keihard aan het roepen was... Maar dankzij het ‘lotgenotencontact' (eigenlijk haat ik dit woord) begon ik mezelf steeds beter te begrijpen. Alle klachten die ik naast mijn tics had, hadden veel andere mensen met Tourette ook. Ik ontdekte ook nog dat bepaalde dingen, die voor mij heel normaal waren, er ook bij hoorden... Alsof duizenden puzzelstukjes opeens tot een grote puzzel in elkaar vielen.


De diagnose en het contact met gelijkgestemden was voor mij de eerste stap naar een hele lange weg van acceptatie, zelfontwikkeling... en nieuwe vriendschappen!

 

Janneke

 

Lees hier de vorige blog van Janneke 


Meer artikelen in Gilles de la Tourette

Reacties

1


  |  27-10-2019 23:05 uur

Reageer op dit artikel