Home
Actueel
Blogs
Hoeveel trots past er in een collectebus?

Hoeveel trots past er in een collectebus?

Maandag 27 januari 2014. Geplaatst onder: Collecte door Antorita

Februari 2013: ik heb de luxe dat alle collectanten hun route kunnen lopen, dus tijd om zelf een nieuw dorp op te pakken. Ik collecteer graag zelf, waar ik nog geen collectanten heb, in de hoop nieuwe mensen te inspireren en te activeren voor de Hersenstichting. Hij ook.

 

En daar gaat ie dan...met zijn veel te slanke lijf, met veel te grote voeten in coole sportschoenen. Diep gedoken in zijn winterjas voor de wind, muts, das en vervelende handschoenen waarmee je geen foldertjes uit je jaszak krijgt. Of het nu koud is of niet, het is winter dus draag je een das en muts. Nu dus om in een, voor hem vreemd, dorp de collecte mee te gaan lopen. Hij heeft ASS [een autismespectrumstoornis, red.] en ESM [ernstige spraak- en taalmoeilijkheden, red.] en is dus communicatief ERG beperkt, maar juist DAAROM gaat ie mee met mij om hier nu te collecteren. Gewoon omdat er in dit dorp nou eenmaal nog maar één collectant is. 
Hij weet waarom hersenonderzoek nodig is en doet er zelf ook aan mee, op zoek naar oplossingen en antwoorden voor zijn dagelijkse strubbelingen met onze maatschappij.


Als hij bij de eerste vier huizen drie dichte deuren heeft kijkt hij, een beetje ongelukkig, naar de overkant waar ik loop. Bij de deur die wel opengaat, maakt iemand de opmerking dat hij niks geeft omdat hij toch geen hersens heeft..... en doet vervolgens de deur dicht. 'Zullen we ruilen?' vraag ik hem. Stoer zegt ie: 'Nee hoor, dit waren pas de eerste vier. Er zullen wel goede deuren komen.'

 

Zelfs bij leegstaande woningen met een groot bord Te koop in de tuin belt ie nog aan. Drie keer zelfs en kijkt dan ook nog een keer door het raam of er iemand is. Ziet en hoort mensen praten die de bel niet horen en dus niet opendoen: tja dan blokkeert er iets bij hem. Hij kan dan niet doorlopen, maar wacht en klopt net zo lang tot er toch iemand gaat opendoen. We hadden dit al besproken dat dit kon gebeuren en wat hij dan zou kunnen doen/zeggen. ‘Sorry, ik denk dat uw batterijen leeg zijn,' zou hij dan zeggen, waarbij hij dan een beetje ondeugend lacht.  

 

Van half twee tot 's avonds zeven uur hebben we gelopen met alleen een korte plaspauze bij een lieve kennis. Waar we snel een kopje thee drinken en intussen zijn voeten even laten rusten. Hij wordt nog 'n keer binnengelaten omdat de kindjes dachten dat hij papa was die thuiskwam.
Kwam een oud-collega zomaar in het wild tegen, die hij dus ook echt niet gelijk herkende...had nog een gesprek met een oud-politieman die hem vroeg of het lastig is om autistisch te zijn. ‘Best wel eigenlijk,' was zijn antwoord.


Ik heb ze niet geteld (hij wel!) maar vandaag heeft hij gigaveel onbekende contacten moeten maken, bellen gevoeld, blaffende honden gehoord en die adressen dus voor mij gedaan, allerlei luchtjes opgesnoven, stoepjes geteld met of zonder stenen, bankjes, poppen, plantenbakken, etc. etc.
Tellen, tellen, tellen, zoals Stef Bos ooit bezong.
Thuis mag hij als klap op de vuurpijl de bussen mee tellen en controleren. Hij is tevreden bij het zien van al dat geld voor de Hersenstichting. Anders hadden we in dit dorp niks gehad, hé mam.....

 

Januari 2014:

We zijn inmiddels alweer een jaar verder, vijf collectanten voor dat dorp verder, hij is erg ziek en vele kilo's minder. 'Dit jaar kan ik écht niet lopen mam, maar al die collectebussen zet ik wel voor je in elkaar hoor!' Dat laten vullen moet ik dit jaar zonder hem doen, alhoewel...
Terwijl ik hem aankijk, weet ik: de mijne zit al keivol trots.

 

Pas op voor winterslaap houdende deurbellen met lege batterijen.

Ruik en tel voorzichtig.

Denk aan mij!


Meer artikelen in Collecte

Reacties

6


  |  27-10-2019 23:10 uur

Ontroerend en vol van liefde en gedrevenheid. Hopelijk kunt u nog lang van elkaar genieten en uw omgeving van u.


Petra  |  20-02-2016 10:04 uur

Mooi geschreven. De gedrevenheid voor het uiteindelijke doel komt helemaal naar voren. Moeder en zoon zetten eigen belangen even opzij voor de medemens zonder zich te storen aan welke beperking dan ook. Groot compliment!


Rinie  |  28-01-2014 11:25 uur

Reageer op dit artikel